Πολύς λόγος γίνεται για τη δύναμη και τις αδυναμίες της, για τις δημιουργικές της δυνατότητες και τις αρνητικές της συνέπειες. Η εξουσία αναμφίβολα ασκεί ισχυρή έλξη. Η κατάχρησή της προκαλεί προβλήματα. Το χειρότερο είναι ότι ευνουχίζει. Τα θέλγητρά της είναι πανίσχυρα. Μάλιστα έχουν την ικανότητα να οδηγούν σε μεταμορφισμούς, εκείνους που αδυνατούν να αντισταθούν στη διάβρωση.
Επακόλουθο, η αξία της πολιτικής χάνεται. Η αυτοσυνειδησία πάει περίπατο. Η επίγνωση εξαφανίζεται. Οι μεγαλόστομες διακηρύξεις αποδεικνύονται φρούδες. Το ευτελές ισοπεδώνει ηθικούς κανόνες και αρχές. Η αίσθηση της παντοδυναμίας, καθιστά τους ιθύνοντες ικανούς για όλα. Τα συμπτώματα κατάχρησης, αυθαιρεσίας, έπαρσης, ακόμη και συναλλαγής, φύονται στα οικοσυστήματα εξουσίας που χάνουν την ψυχή τους.
Η ζοφερή πραγματικότητα αποτυπώθηκε με τον πιο διεισδυτικό τρόπο από τον Μάξ Γκαλό, Γάλλο συγγραφέα και εκπρόσωπο τύπου του Φρανσουά Μιτεράν, όταν έγραφε πως, «αντί της τέχνης της διακυβέρνησης επικρατεί η λατρεία της κυβέρνησης». Μια ομολογία που ταιριάζει γάντι στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Οι προσμονές τις οποίες είχε δημιουργήσει ο Έλληνας Πρωθυπουργός, για να θυμηθούμε ξανά το συνεργάτη του σοσιαλιστή Γάλλου Προέδρου, έχουν στρατοπεδεύσει στο κοιμητήριο των χαμένων προσδοκιών, των ματαιωμένων ελπίδων και των κούφιων υποσχέσεων.
Με την πεποίθηση πως η πράξη είναι το μοναδικό κριτήριο της αλήθειας, η επτάχρονη κυβερνητική θητεία της ΝΔ έρχεται να μας δείξει πως το μαγνητικό πεδίο της εξουσίας, την έχει καταστήσει εξαιρετικά ευάλωτη στους πειρασμούς της. Με άλλα λόγια οι κυβερνώντες συμπεριφέρονται πλέον, ως κανονικοί επιβήτορες. Ο πόθος τους να απολαύσουν τα προνόμια που τους προσφέρονται, τους ωθεί ολοένα και περισσότερο σε πρωτοφανή αλαζονεία, σε αλόγιστη υπεροψία, σε τυφλή αυταρέσκεια.
Ασφαλώς και δεν πρόκειται για ανεπίγνωστους. Αλλά για επηρμένους και τρελαμένους με την οίηση της εξουσίας. Δίχως την παραμικρή συστολή έχουν την αυταπάτη να νομίζουν, πως μπορούν να φέρουν την πραγματικότητα στα μέτρα τους. Η κυβέρνηση με στρουθοκαμηλισμούς προσπαθεί να κρύψει τα ανομήματά της, καταπατώντας αρχές και αξίες. Φτάνει δε στο σημείο να κουρελιάζει τους θεσμούς, να αντιστρατεύεται το κράτος δικαίου, να προωθεί χωρίς κανένα δισταγμό τις ανομολόγητες επιδιώξεις της, να εκμεταλλεύεται την επικοινωνιακή πανοπλία, την οποία προσφέρει η εξάρτηση των διαμορφωτών της κοινής γνώμης.
Οι τωρινοί κυβερνώντες, δεν χρησιμοποιούν απλώς τους μηχανισμούς του κράτους για τη διαιώνιση της κυριαρχίας τους. Απεναντίας τους λατρεύουν. Και αυτό γιατί τους παρέχουν την ευκαιρία να μοιράζουν μέσα σε ένα μικρό χρονικό διάστημα, το υπέρογκο ποσό του 1,5 δις ευρώ, με διαδικασίες αναθέσεων και όχι διαγωνισμών, για υποτιθέμενες συμβουλευτικές υπηρεσίες. Με αυτές τις πελατειακές μεθόδους, καθώς και με τον συνεχή βομβαρδισμό ποικίλλων επιδομάτων και οικονομικών εξυπηρετήσεων σε διάφορες επαγγελματικές και κοινωνικές κατηγορίες πολιτών, επιδιώκουν τη διατήρηση της αποδοχής τους. To γεγονός ότι στις επιδόσεις τους καταγράφεται με τον ποιο σκληρό τρόπο, η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, το προσπερνούν ως κάτι αδιάφορο.
Μάλιστα κοκορεύονται πως παρά τα όσα τους καταμαρτυρούν οι αντίπαλοί τους, η πολιτική τους ανθεκτικότητα παραμένει ισχυρή. Ζώντας οι ίδιοι στον κόσμο των ψευδαισθήσεων αλλά και των παραισθήσεων, αγνοούν πως οι μεταβολές στο κοινωνικό σώμα λειτουργούν σωρευτικά. Την ήδη αισθητή υποχώρηση της απήχησής τους, την υποτιμούν. Το ρήγμα που έχει προκληθεί στο εκλογικό σώμα της ΝΔ με την αποκόλληση ενός πολύ σημαντικού αριθμού ψηφοφόρων της, παραμένει ανοικτό. Οι χαμηλές πτήσεις στις δημοσκοπήσεις το πιστοποιούν. Η ανάκαμψη δεν παύει να είναι μια δύσκολη πολιτική άσκηση με πολλές παραμέτρους.
Παρόλα αυτά οι κυβερνώντες χαμένοι στη μήτρα της εξουσίας, θεωρούν πως με τα μέσα που μετέρχονται, μπορούν να υπερκεράσουν την υπαρκτή και έντονη δυσαρέσκεια, δυσανεξία και αμφισβήτηση, η οποία έχει διαχυθεί στην ευρύτερη κοινή γνώμη. Ουσιαστικά πολιτεύονται τοκίζοντας διαρκώς, ρηχές αβεβαιότητες και άτοπες ανασφάλειες. Επισείουν τον μετεκλογικό κίνδυνο της αποσταθεροποίησης και της ακυβερνησίας. Επενδύουν στην αδυναμία της αντιπολίτευσης να κεφαλαιοποιήσει την κυβερνητική φθορά, προσπερνώντας τη δική τους υποχώρηση και στασιμότητα. Η τύφλωσή τους, είναι πασιφανής. Τους στερεί τη δυνατότητα να αντιληφθούν το κόστος των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν.
Αποστραγγισμένοι από στοιχειώδη κοινωνική και πολιτική ευαισθησία, μετακυλούν τις ευθύνες τους στις διάφορες παθογένειες. Δείχνουν να μην ορρωδούν προ ουδενός. Αρκεί να συγκαλύψουν τις ανάρμοστες πράξεις και ενέργειές τους. Ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκαν τα Τέμπη, τις υποκλοπές , τον ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν είναι απλά αποκαλυπτικός των πραγματικών τους προθέσεων, αλλά σκανδαλώδης.
Και κάτι άλλο, το επιχείρημά τους ότι τα συγκεκριμένα ζητήματα δεν συγκινούν την κοινή γνώμη, δεν είναι μόνο βλακώδες αλλά και επικίνδυνο. Χωρίς να θεωρηθεί παραλληλισμός, στους παλαιότερους υπενθυμίζει την προκλητική αντίληψη των στυλοβατών της επτάχρονης δικτατορίας, οι οποίοι υποστήριζαν πως η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών δεν ενοχλείται από το καθεστώς τους. Ούτε συγκινείται από τους διάφορους διαφωνούντες, θέλοντας έτσι να δείξουν πως δεν ήταν τίποτα άλλο από μια μικρή μειοψηφική ομάδα.
Πάντως τα στρατηγήματα του Κυριάκου Μητσοτάκη και της κυβέρνησής του, δεν αντέχουν στην αλήθεια, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ασφαλώς και αποσκοπούν στην καλλιέργεια πλαστής και ανυπόστατης εικόνας. Και περιορίζονται στην παραγωγή επικοινωνιακών και μόνο προϊόντων, που όμως δεν έχουν πρακτικό αντίκρισμα.
Το κυριότερο δε είναι πως αγνοούν, ότι η ανάδειξη τους στο πηδάλιο της εξουσίας δεν προέκυψε από κάποιο κύμα προσδοκιών το οποίο είχε δημιουργηθεί στο εκλογικό σώμα. Αλλά οφείλονταν στο καύσιμο που τους προσέφερε το αντιΣύριζα ρεύμα, εξαιτίας της ανερμάτιστης συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Η τωρινή αποδυνάμωσή του, στερεί από τη νεοδημοκρατική κυβέρνηση, το όποιο πλεονέκτημα άλλοτε είχε. Ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η προοπτική του εγχειρήματος Τσίπρα.
Επιπλέον και τα αποκαλούμενα κεντρώα ανοίγματα του Κυριάκου Μητσοτάκη, έχουν απωλέσει τη συμβολική τους αξία. Οι μεταγραφέντες δεν κόμισαν στο οικοσύστημα της ΝΔ, αυτό που άλλοτε υποτίθεται πρέσβευαν. Αντιθέτως ως μεταλλαγμένοι, υπηρετούν με συνέπεια και κάποιοι με ακραίο τρόπο τις πολιτικές που κάποτε επέκριναν. Το ίδιο δε συμβαίνει με τους εναπομείναντες εκλογείς οι οποίοι προέρχονται από το κεντρώο ή κεντροαριστερό χώρο. Οι λεγόμενοι ακροκεντρώοι, ανταγωνίζονται τους δεξιούς και ακροδεξιούς υποστηρικτές της κυβερνητικής παράταξης και τις πολιτικές τις οποίες πρεσβεύει.
Συμπερασματικά, η υπόθεση της διακυβέρνησης είναι εξαιρετικά δύσκολη σύνθετη και απαιτητική πολιτική άσκηση. Η αποτελεσματικότητα της εξαρτάται από την ικανότητα της να ανταποκριθεί στην επίτευξη μεγάλων στρατηγικών προταγμάτων. Το έλλειμα τεχνικής επιτείνει τα πολιτικά και στρατηγικά αδιέξοδα. Το πλεόνασμα λατρείας της εξουσίας καθιστά τη χώρα μη διακυβερνήσιμη, για να επικαλεστώ τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Αλλά και ευάλωτη στο γεωπολιτικό ανταγωνισμό και στα συναλλακτικά συμφέροντα. Η περίπτωση των ενεργειακών εξελίξεων είναι χαρακτηριστική.
Φαίνεται πλέον καθαρά πως την απομάγευση της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, έχει διαδεχθεί η ματαιωμένη προσδοκία και η απομυθοποίηση της. Η ζώσα πραγματικότητα, μας φέρνει στη σκέψη την πάντα επίκαιρη ρήση του Αβραάμ Λίνκολν «Αν θες να δοκιμάσεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου δώσε του εξουσία»
Ο κύριος Γιώργος Πανταγιάς είναι σύμβουλος Στρατηγικής και Επικοινωνίας.
