Αυτός ο αντιπρόεδρος Βανς πρέπει να είναι μεγάλη περίπτωση.
Το τελευταίο κατόρθωμά του είναι ότι προέτρεψε τον Πάπα «να κοιτά τη δική του δουλειά και να καταπιάνεται με την Καθολική Εκκλησία και με ηθικά ζητήματα» (Foxnews, 14/4).
Αντί ο Πάπας δηλαδή να ασχολείται με τον πόλεμο, την ειρήνη, την ανθρωπότητα και άλλες υψηλόφρονες κουταμάρες που χειρίζονται κατά αποκλειστικότητα ο πρόεδρος Τραμπ και ο αντιπρόεδρός του.
Σωστά. Και δεν θέλω πολλές αντιρρήσεις διότι ο πρόεδρος της καρδιάς μας δεν το έχει σε τίποτα να κάνει Πάπα τη Μελάνια που ως γνωστόν είναι κορίτσι από μοναστήρι.
Νομίζω ότι κοινό χαρακτηριστικό όλων των δεξιών κι αριστερών λαϊκιστών είναι το θράσος. Είτε στα Απαλάχια, είτε στα Σφακιά, τα ίδια άξεστα μυαλά προτρέπουν τον κάθε Πάπα να ασχοληθεί με την Καθολική Εκκλησία αντί να ανακατεύεται στα πόδια τους.
Ενώ έως τώρα μάλλον υπέθεταν ότι ο Πάπας ασχολείται με στριπ-κλαμπ στη Συγγρού.
Και δεν είναι μόνο ο Πάπας. Αλλοτε νομίζουν ότι θα αντιμετωπίσουν τις διεθνείς αγορές με ζουρνάδες και νταούλια.
Αλλοτε ότι θα παρέμβει η κυρία Μαρία από το περίπτερο απέναντι να σταματήσει τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή και να ανοίξει το Στενό του Ορμούζ.
Αλλοτε ότι θα πλεύσει η φλοτίλα των αλληλέγγυων να απελευθερώσει τη Γάζα.
Ενας Θεός ξέρει τι έχουμε ακούσει. Διότι το θράσος τους είναι απότοκο μιας βαθιάς άγνοιας. Και ίσως ελαφράς ανοησίας. Πόσο μυαλό άραγε μπορεί να κουβαλάς για να δίνεις θεολογικές συμβουλές στον Πάπα;
Αλλά αυτό είναι η πραγματική τομή που κρύβεται πίσω από τον λαϊκισμό. Στο όνομα «του λαού» αφαιρεί την εξουσία από τις μισητές ελίτ και την παραχωρεί σε τυχάρπαστους.
Η ιδέα δεν είναι κακή από μόνη της. Μόνο που οι λαομίσητες ελίτ ήξεραν κατά κανόνα και πέντε γράμματα. Ενώ οι τυχάρπαστοι δεν ξέρουν συνήθως ούτε τα πέντε στραβά της μοίρας τους.
Δεν είναι τυχαίο πως σε όποια χώρα δεξιοί ή αριστεροί λαϊκιστές αναρριχήθηκαν στην εξουσία, η χώρα πήγε από το κακό στο χειρότερο. Μόνο όταν αλλάζουν φαίνεται να εξελίσσονται σε αξιόπιστη κυβερνητική λύση.
Πρόσφατο παράδειγμα, η Μελόνι στην Ιταλία.
Για έναν απλό λόγο. Η διακυβέρνηση μιας χώρας δεν είναι υπόθεση οραμάτων και πεποιθήσεων. Ούτε διαγωνισμός καλών προθέσεων και ηθικής.
Είναι μια άσκηση εφαρμοσμένης πολιτικής που οφείλει να αντιμετωπίζεται με υπευθυνότητα και σοβαρότητα, ακριβώς επειδή αφορά τη ζωή χιλιάδων απλών ανθρώπων.
Κάτι μου λέει μάλιστα πως και ο Αγιος Πατέρας θα συμφωνούσε.
