Η έκβαση της υπόθεσης με τους αγρότες, φέρνει ένα δίδαγμα: ότι η δημοκρατική πολιτεία έχει πάντα τη δυνατότητα να επιβάλει τα πρωτεία της πολιτικής, την ευθύνη της λογικής και την ισχύ του νόμου.
Ήταν απαραίτητη μια σχεδόν δίμηνη αναταραχή για μια σειρά διορθώσεις ή βελτιώσεις, που μπορούσαν να γίνουν εύκολα και γύρω από ένα γραφείο;
Ασφαλώς όχι. Το καταλαβαίνει ο καθένας.
Και γι’ αυτό, οι αγωνιζόμενοι αγροτοσυνδικαλιστές τα μάζεψαν και μας άφησαν εκεί που βρισκόμασταν από την αρχή. Τα νταηλίκια απέδωσαν μόνο στα δελτία ειδήσεων.
Καλό είναι να μην ξεχνούμε ποτέ αυτό το μάθημα. Διότι αναδεικνύει και υπογραμμίζει σταθερά την ισχύ της δημοκρατικής πολιτείας μας.
Αρκεί φυσικά να το πάρουν σοβαρά πρώτα, όσοι την εκπροσωπούν.
Τρεις δημοσκοπήσεις (Pulse, Opinion Poll, Metron Analysis) επιβεβαίωσαν τις τελευταίες ημέρες ένα αναλλοίωτο σκηνικό. Ότι τα ματσάκι παραμένει σταθερά «Ένας εναντίον Κανένας» κι αυτό ανεξάρτητα από το ποιους κατεβάζει ο Κανένας στο γήπεδο.
Καλώς ή κακώς, έτσι είναι και δεν έχει βρεθεί κάποιος να πει ότι παίζει κάτι άλλο.
Από εκεί όμως θα έπρεπε λογικά να ξεκινάει κάθε απόπειρα συνεννόησης και συναίνεσης. Από το μπόι του καθενός.
Κι αυτό είναι το πρόβλημα. Ο καθένας κρίνει το μπόι του διπλανού και δεν κοιτάζει το δικό του.
Η Τζάκρη του κινήματος Κασσελάκη θέλει να οργανώσει άλλο «κίνημα» με την Καρυστιανού κι ο Δούκας να φτιάξει κυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά. Όλοι αυτοί μαζί ζήτημα είναι αν μαζεύουν κανένα 7-8%.
Τι συνεννόηση και τι συναίνεση να προκύψει μεταξύ υπαρκτών και ανύπαρκτων πολιτικών δυνάμεων; Και ποια λογική θα τους χρίσει όλους ισότιμους και ισοβαρείς συνομιλητές;
Γι’ αυτό, η συζήτηση περί «διακυβερνησιμότητας» (νέα μόδα…) μπορεί να εκφράζει ανησυχίες, αλλά δεν έχει καμία πραγματική υπόσταση.
Μια χώρα ή την κυβερνάς ή δεν την κυβερνάς.
Μακάρι μερικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης να συμπλεύσουν σε κάποιες πλευρές της διακυβέρνησης. Μακάρι κι η κυβέρνηση να ακούσει, αν έχουν κάτι να της πουν.
Αλλά τη στιγμή των εκλογών, η κυβέρνηση θα κριθεί από το αν κυβέρνησε ή δεν κυβέρνησε. Όχι από το αν τη βοήθησε η αντιπολίτευση.
Κι εκεί στην πραγματικότητα τελειώνει η συζήτηση. Όχι επειδή δεν υπάρχει ζήτημα συναίνεσης, ασφαλώς υπάρχει.
Αλλά επειδή η συναίνεση δεν είναι ζήτημα επιλογής, στην οποία θα καταλήξει το Συνέδριο ή η Γραμματεία κάποιου κόμματος, στην προσπάθειά του να ψηλώσει.
Είναι ζήτημα πολιτικής κουλτούρας κι ευθύνης απέναντι στη δημοκρατική πολιτεία.
Είτε τα έχεις. Είτε δεν τα έχεις.
