Περιμένοντας τους επόμενους

Στις Βρυξέλλες διηγούνται μια ιστορία. Κάποια στιγμή κατά τις δραματικές διαπραγματεύσεις του περασμένου καλοκαιριού, ο Αλέξης Τσίπρας φέρεται να είπε στους συνομιλητές του:

Στις Βρυξέλλες διηγούνται μια ιστορία. Κάποια στιγμή κατά τις δραματικές διαπραγματεύσεις του περασμένου καλοκαιριού, ο Αλέξης Τσίπρας φέρεται να είπε στους συνομιλητές του:

«Δεν αποτελώ απειλή για την Ευρώπη. Είμαι αντιθέτως η ευκαιρία να δείξει η Ευρώπη ότι μπορεί να ενσωματώνει και εκείνους που δυσπιστούν απέναντί της. Βοηθήστε με να το αποδείξω!..».
Είναι δύσκολο να επιβεβαιώσω την ακρίβεια του περιστατικού. Αλλά επειδή ο Πρωθυπουργός είχε πει πολλές φορές και δημόσια τα ίδια (ή περίπου τα ίδια) δεν νομίζω ότι η αφήγηση τον αδικεί.
Επάνω σε αυτή τη σκέψη, πάντως, οικοδομήθηκε από το περασμένο καλοκαίρι ένας μήνας του μέλιτος της κυβέρνησης με τις ευρωπαϊκές αρχές.
Χαρακτηριστική είναι η εξής ιστορία.
Σεπτέμβριος του 2015, συνεδριάζει το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Συζητούν πώς μπορούν να βοηθήσουν το «αδελφό κόμμα» της ΝΔ στις εκλογές.
Στο τραπέζι πέφτουν πολλές προτάσεις. Εως ότου κάποιος παρατηρεί:

«Τι προτιμούμε τελικά; Να κερδίσει η ΝΔ ή να εφαρμοστεί το πρόγραμμα;».
Σιωπή. Τέλος συζήτησης.
Μετά τις εκλογές, το ειδύλλιο ενισχύθηκε από την εκτίμηση ότι η πολιτική ηγεμονία του Τσίπρα θα είναι μακρά και ότι η Ευρώπη έχει κάθε συμφέρον να τον στηρίξει και να στηριχθεί σε αυτόν.
Ολοι και σε όλους τους τόνους συνιστούσαν τότε στην αντιπολίτευση σύνεση και μετριοπάθεια. Το φθινόπωρο του 2015 είχε αναμφισβήτητα στις Βρυξέλλες χρώματα ΣΥΡΙΖΑ.
Εξι μήνες αργότερα, η γενική εικόνα έχει μεταβληθεί σημαντικά.
Αν μπορώ να συνοψίσω όσα άκουσα από πολλούς ευρωπαίους παράγοντες τα τελευταία εικοσιτετράωρα στις Βρυξέλλες, θα έλεγα ότι καταλήγουν σε δύο δεδομένα και μία αβεβαιότητα.
Δεδομένο πρώτο. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι κλείνει η αξιολόγηση, δεν πιστεύουν ότι πρόκειται να υπάρξει λύση. Θεωρούν ότι η σημερινή κυβέρνηση αποδεικνύεται τελεσίδικα ανίκανη να οδηγήσει την Ελλάδα στην κανονικότητα και στην ανάπτυξη.
Ακόμη και στο Προσφυγικό αναγνωρίζουν πως κάνει ό,τι μπορεί, αλλά διαπιστώνουν ότι τελικά δεν μπορεί πολλά. Κατ’ αυτούς, η χώρα θα συνεχίσει να σέρνεται.
Δεδομένο δεύτερο. Θεωρούν πλέον (και σε αντίθεση με την παλαιότερη εκτίμηση περί «μακράς ηγεμονίας Τσίπρα») ότι η σημερινή κυβερνητική πλειοψηφία είναι ασταθής, περιστασιακή και παροδική.
Ως εκ τούτου, προεξοφλούν πως όποτε κι αν γίνουν εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ θα ηττηθεί – αν δεν πέσει νωρίτερα…
Αυτά είναι τα δύο δεδομένα.
Η αβεβαιότητα αφορά τον χρόνο των εκλογών, δηλαδή έως πότε η Ελλάδα θα σέρνεται σε συνθήκες διάλυσης – κάτι που φυσικά ουδείς μπορεί να γνωρίζει.
Ασφαλώς οι εκτιμήσεις τους μπορούν να διαψευστούν, όπως άλλωστε διαψεύστηκαν και οι παλαιότερες. Αλλά έχει σημασία ότι αυτές καθορίζουν σήμερα τις στάσεις και τις επιλογές τους.
Επάνω στην κοινή βάση που κατέγραψα αναπτύσσονται δύο διαφορετικές στρατηγικές.
Η πρώτη είναι η στρατηγική γενικά της Κεντροδεξιάς. Λέει (συνοπτικά) «προσοχή να μην προκύψει καμία ανήκεστος βλάβη στην οικονομία ή στο Προσφυγικό, να φύγουν με τη μικρότερη δυνατή ζημιά».
Η δεύτερη αναπτύσσεται στους χώρους των σοσιαλιστών, κυρίως από τους Γάλλους, τους Νότιους και τον Μάρτιν Σουλτς, που ενσαρκώνει τις καλύτερες παραδόσεις καιροσκοπισμού της σοσιαλδημοκρατίας…
Το σημείο εκκίνησης έχει βάση. Διερευνούν τις δυνατότητες απεγκλωβισμού της Κεντροαριστεράς από την (ιστορική) συμπόρευσή της με την Κεντροδεξιά.
Το παράλογο είναι ότι στο πλαίσιο αυτό εκλαμβάνουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως «νέα ευρωπαϊκή, αριστερή δύναμη» και προωθούν τη λογική μιας σύγκλισης μαζί του.
Πρακτικά θα προτιμούσαν να μην πέσει ο Τσίπρας αλλά, αντί για τον Καμμένο, να συμπράξει κυβερνητικά με το ΠαΣοΚ και το Ποτάμι.
Επί της ουσίας, όμως, δεν αλλάζει τίποτα. Η άποψη αυτή δεν είναι κυρίαρχη στο πλαίσιο της σοσιαλδημοκρατίας, ενώ έχουν αντιληφθεί πως ούτε στην Ελλάδα οι προαναφερθέντες είναι διατεθειμένοι να διασώσουν μια κυβέρνηση που αποστρέφονται και παραπαίει.
Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, είτε από δεξιά είτε από αριστερά, καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα: περιμένουν τους επόμενους.
Και κάνουν τον σταυρό τους για ό,τι μπορεί να μεσολαβήσει!..

Σύντομο ανέκδοτο
Το πιο σύντομο ανέκδοτο της ελληνικής πολιτικής είναι ότι ο υπουργός γενικών καθηκόντων Ν. Παππάς κατηγορεί το ΔΝΤ για τις προβλέψεις του. «Από ανοησία σε ανοησία το ΔΝΤ για την Ελλάδα» δήλωσε.
Ποια είναι η ανοησία του ΔΝΤ; Οτι τον Οκτώβριο, λέει, προέβλεπε ύφεση 2,3% για το 2015 και τελικά η ύφεση ήταν μόνο 0,2% – κατά τον Παππά…
Εγώ ξέρω μια μεγαλύτερη ανοησία. Οτι όλοι οι σχετικοί θεσμοί (ΔΝΤ, Κομισιόν, ακόμη και ο ΟΟΣΑ…) προέβλεπαν ανάπτυξη από 2,3 έως 2,9% για το 2015.
Και μετά ήλθε ο Παππάς με την παρέα του. Που τα έκανε όπως τα ξέρουμε. Και ζητάει μετά τα ρέστα από το ΔΝΤ!..

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk