Πού πάει το καραβάνι;

Πρώτα τα ευχάριστα: η κυβέρνηση θα προλάβει να κόψει βασιλόπιτα σε συνθήκες σχετικής εορταστικής ηρεμίας. Το Ασφαλιστικό και τα αγροτικά μετατέθηκαν για μετά τις γιορτές.

Πρώτα τα ευχάριστα: η κυβέρνηση θα προλάβει να κόψει βασιλόπιτα σε συνθήκες σχετικής εορταστικής ηρεμίας. Το Ασφαλιστικό και τα αγροτικά μετατέθηκαν για μετά τις γιορτές.
Επειτα τα δυσάρεστα: η κυβέρνηση κάνει το ίδιο λάθος που έκανε και η κυβέρνηση Παπανδρέου.
Νομίζει πως αν προχωρήσει στα δύσκολα τμηματικά και λίγο-λίγο, το κόστος θα είναι μικρότερο. Λάθος! Το κόστος είναι πάντα σωρευτικό ενώ οι κυβερνήσεις κάθε ημέρα που περνούν στην εξουσία γίνονται όλο και πιο αδύναμες για να το επωμιστούν.
Με άλλα λόγια, η «μέθοδος του σαλαμιού» στις δυσκολίες της κυβέρνησης καταντάει τελικά σαλαμοποίηση της ίδιας της κυβέρνησης. Ρωτήστε και τον Παπανδρέου…
Αλλά δεν είναι το μόνο κοινό τους λάθος.
Από την αξέχαστη εκείνη διακυβέρνηση έχουν ξεπατικώσει και το διαρκές εκκρεμές ανάμεσα στο ζοριλίκι και τη συναίνεση.
Από το «δεν σας έχουμε ανάγκη» στο «βάλτε πλάτη». Από το «θα σας τσακίσουμε» στο «μια κουβέντα είπαμε». Από το «ξεμπερδεύουμε με το παλιό» στο «μια χαρά Λεβέντης».
Ακόμη και το φιάσκο του τελευταίου συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών μπορεί να συγκριθεί με το φιάσκο ενός αντίστοιχου συμβουλίου που είχε συγκαλέσει ο Γ. Παπανδρέου, τον Μάιο του 2011.
Τότε κατάλαβε ότι έπεφτε και ζήτησε καθυστερημένα τη συναίνεση των άλλων. Χωρίς ανταπόκριση προφανώς αφού και οι άλλοι καταλάβαιναν ό,τι κατάλαβε και αυτός.
Τα χρήσιμα κορόιδα είχαν τελειώσει από τότε. Και πέντε μήνες αργότερα κάθησαν οι ίδιοι στο ίδιο τραπέζι για να φτιάξουν την κυβέρνηση Παπαδήμου. Τα ίδια, Παντελάκη μου, λοιπόν…
Υπό αυτή την έννοια το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο η κυβέρνηση. Κορυφαίος παράγων της Κεντροδεξιάς (και από τους πιο συναινετικούς) μου εξηγούσε πριν από λίγες ημέρες τον προβληματισμό του:
«Ειλικρινά, δεν περίμενα ότι θα πάει τόσο γρήγορα. Τους έδινα ένα δωδεκάμηνο να κρατήσουν. Τώρα πολύ φοβούμαι ότι δεν θα κλείσουν ούτε εξάμηνο. Αρα είναι σημαντικό να δούμε τι θα κάνουμε εμείς!».
Καταρχήν να βρείτε αρχηγό, θα μπορούσα να του απαντήσω, αλλά δεν το βρήκα ευγενικό. Το ξέρει και από μόνος του.
Επί της ουσίας άλλωστε το ζητούμενο είναι να επεξεργαστούν μια στρατηγική από κοινού με τα άλλα ευρωπαϊκά κόμματα (ΠαΣοΚ, Ποτάμι) με τα οποία φαίνεται προς το παρόν να συντονίζεται και η Ενωση Κεντρώων του Β. Λεβέντη.
Ακούμε κάποιες σκόρπιες ιδέες, απόψεις, προβληματισμούς αλλά καμία στρατηγική. Θα πάνε σε ευρύτερη κυβέρνηση; Τι είδους κυβέρνηση; Με ή χωρίς τον Τσίπρα; Θα πάνε όλοι ή κάποιοι; Ή μήπως θα ζητήσουν εκλογές; Ολα παίζουν.
Παράγοντες της αντιπολίτευσης θεωρούν ακόμη και ότι πρέπει να διευκολυνθεί διακριτικά η κυβέρνηση στα δύσκολα νομοσχέδια ώστε και να μην πέσει πριν από την άνοιξη αλλά και να προλάβει να φθαρεί από την άσκηση της διακυβέρνησης.
Είναι τρόπον τινά μια στρατηγική ώριμου φρούτου, μόνο που (όπως δείχνουν και όσες δημοσκοπήσεις έχουμε στη διάθεσή μας) το συγκεκριμένο φρούτο αποδεικνύεται «ταχείας ωρίμανσης».

Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν είναι αν η κυβέρνηση θα ορθώσει κάποια γραμμή άμυνας στη φθορά της ή αν απλώς θα περιμένει να πέσει καταγγέλλοντας το μοιραίο.
Προς το παρόν, κάνει το δεύτερο. Ετσι, το ρεπερτόριο εξαντλείται γρήγορα. Η συναίνεση απέτυχε, το ζοριλίκι άρχισε να γίνεται βαρετό, οι απειλές προβλέψιμες, οι μεγαλοστομίες όλο και πιο ξεπερασμένες.
Μια άλλη ιδέα θα ήταν να προσπαθήσει να κυβερνήσει. Να συγκροτήσει μια βάση δεδομένων (και όχι αρλούμπας…) πάνω στην οποία θα μπορούσε να κριθεί και να συγκριθεί. Να εδραιώσει δηλαδή μια κυβερνητική σταθερότητα, την οποία κανείς δεν θα τολμούσε να διαταράξει χωρίς κόστος για τη χώρα και για τον ίδιο.
Διότι το πρόβλημα τελικά ποτέ δεν είναι αν ουρλιάζουν τα σκυλιά. Αλλά αν ξέρει πού πηγαίνει το καραβάνι.

Θα μπουκάρουν

Με ενδιαφέρον πληροφορήθηκα ότι το υπουργείο Οικονομικών σχεδιάζει κάτι που ονομάζεται «περιουσιολόγιο». Προφανώς κάποιο νέο χαράτσι έχουν στο μυαλό τους.
Στο «περιουσιολόγιο» ο φορολογούμενος πολίτης θα είναι υποχρεωμένος να δηλώνει όλα τα περιουσιακά του στοιχεία, της γυναίκας του και των ανήλικων παιδιών του.
Και όχι μόνο τα συνηθισμένα περιουσιακά στοιχεία (μετοχές, καταθέσεις, ακίνητα…) αλλά και «όλα τα φυλασσόμενα εκτός πιστωτικών ιδρυμάτων ή εντός τραπεζικών θυρίδων». Τα κοσμήματα ή τα πολύτιμα αντικείμενα που έχουμε στο σπίτι μας, δηλαδή.
Αναρωτιέμαι μόνο πώς θα κάνουν τους ελέγχους. Πολύ απλό. Θα μπουκάρουν στα σπίτια, θα ψάχνουν τα συρτάρια και ύστερα θα παίρνουν τα ανήλικα παιδιά ομήρους για να ανοίξουμε τις θυρίδες!…

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk