Τι είναι αυτό που το λένε ΝΔ;

Να ξεκινήσουμε με ένα εκλογικό παράδοξο. Τον Ιούνιο του 2012 η ΝΔ πήρε 1.825.497 ψήφους.

Να ξεκινήσουμε με ένα εκλογικό παράδοξο.
Τον Ιούνιο του 2012 η ΝΔ πήρε 1.825.497 ψήφους. Τον Ιανουάριο του 2015 πήρε 1.718.694 ψήφους. Σε δυόμισι χρόνια και έπειτα από μια δύσκολη διακυβέρνηση έχασε κάτι περισσότερο από 100.000 ψηφοφόρους.
Τον Σεπτέμβριο του 2015 πήρε 1.526.205 ψήφους. Μέσα σε οκτώ μήνες έχασε περίπου 200.000 ψηφοφόρους – μάλλον περισσότερους αν υπολογίσουμε ότι είχε και εισροές από άλλα κόμματα…
Μόνο με τις ψήφους του Ιανουαρίου θα υπερέβαινε τον Σεπτέμβριο το 32%. Αλλο αποτέλεσμα.
Προφανώς, τα εκλογικά παράδοξα οδηγούν σε πολιτικές απορίες.
Τι συνέβη και η ΝΔ του Σεπτεμβρίου κινητοποίησε λιγότερο τους ψηφοφόρους της; Πώς μετά από μια καταστροφική κυβερνητική θητεία των άλλων έχασε σχεδόν το 20% των δικών της ψήφων;
Η απλή σκέψη είναι ότι η ΝΔ έκανε ένα κολοσσιαίο και ταυτοχρόνως παιδαριώδες πολιτικό σφάλμα: αποδαιμονοποίησε τον αντίπαλό της.
Υπερψηφίζοντας χωρίς όρους το νέο Μνημόνιο και διατυπώνοντας ως κύριο αίτημα «να κυβερνήσουμε μαζί» η ΝΔ ψιθύριζε στους ψηφοφόρους δύο πράγματα.

Πρώτον,
ότι οι άλλοι τελικά δεν είναι τόσο κακοί, ούτε τόσο καταστροφικοί για τη χώρα, αφού μια χαρά μπορεί να κυβερνήσει μαζί τους.

Δεύτερον,
ότι αφού το ζητούμενο είναι να κυβερνήσουν μαζί, όποιον και αν ψηφίσει ο ψηφοφόρος πάλι στην ίδια κυβέρνηση θα καταλήξει – γιατί να ψηφίσει ΝΔ;
Με άλλα λόγια, τον Σεπτέμβριο και για πρώτη φορά από το 1974 ένα κόμμα που διεκδικεί τη διακυβέρνηση της χώρας κατέβηκε σε εκλογές χωρίς σαφές «δίλημμα εξουσίας».
Τα ίδια τα γεγονότα λοιπόν θέτουν το ερώτημα στο οποίο καλείται να απαντήσει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης: τι είναι αυτό που το λένε ΝΔ;
Ενα ερώτημα που θα απαντηθεί πρωτίστως μέσα από τη διαδικασία εκλογής του νέου αρχηγού αλλά και από την πολιτική που εφεξής θα ακολουθήσει εντός και εκτός Βουλής.
Τα άλλα περί φυσιογνωμίας και ιδεολογίας κινούνται στα όρια του αστεϊσμού. Η ΝΔ δεν είναι λέσχη ιδεολογικών αναζητήσεων, ούτε ντιβάνι υπαρξιακών προβληματισμών, αλλά πολιτικό κόμμα.
Και μάλιστα ένα συγκεκριμένο κόμμα. Το οποίο πρώτα απέκτησε αρχηγό, μετά ιδρύθηκε, μετά επινόησε μια πατέντα περί «ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού» και του οποίου οι συνιστώσες προσδιορίζονται ακόμη και σήμερα με… οικογενειακά επίθετα. «Καραμανλικοί», «Μητσοτακικοί», «Σαμαρικοί» κ.ο.κ.
Η ΝΔ λοιπόν είναι το παραδοσιακό κόμμα της ελληνικής Δεξιάς. Ούτε κάποιου ανύπαρκτου «μεσαίου χώρου». Ούτε του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς που είναι αρμοδιότητα άλλων. Ούτε της άκρας Δεξιάς που τη μονοπωλεί η Χρυσή Αυγή.
Προφανώς είναι ένα κόμμα εξουσίας, άρα πολυσυλλεκτικό. Δεν εκφράζει μόνο τους καραμπινάτους δεξιούς αλλά οφείλει να εκτείνεται από τα δεξιά του Κέντρου ως τα δεξιά της Δεξιάς.
Υπό αυτή την έννοια η δοσολογία και η ρητορική μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με τον αρχηγό, την εποχή και τις περιστάσεις. Αλλά η ΝΔ αποτελεί ένα προϊόν τόσο δεδομένο και τόσο αυτονόητο ώστε δεν χρήζει περαιτέρω προσδιορισμού. Και αυτό δεν είναι απαραιτήτως μειονέκτημα σε μια συγκεχυμένη πολιτικά εποχή.
Η υποβάθμιση αυτού του δεδομένου, η αλλοίωση προϊόντος (αν μπορώ να το πω έτσι) συνεισέφερε σημαντικά στην ήττα του Σεπτεμβρίου. Και όποιος επιμένει να το προσπερνά κινδυνεύει να παρερμηνεύσει και το περιεχόμενο της εκλογής νέου αρχηγού.
Διότι η ΝΔ δεν καλείται να επιλέξει κάποιον που θα την αλλάξει ή θα την ενώσει ή θα την ανανεώσει ή θα τη φρεσκάρει.
Καλείται να επιλέξει εκείνον που θα την οδηγήσει ξανά στην εξουσία – και ασφαλώς χρειάζονται πολλά από τα παραπάνω για να το επιτύχει.
Με άλλα λόγια, η εκλογή αρχηγού δεν είναι παρά μια άσκηση πολιτικής αποτελεσματικότητας. Η οποία θα κριθεί μόνο εκ του αποτελέσματος.

Λεφτά υπάρχουν!…
Με μεγάλη ανακούφιση πληροφορήθηκα τη δήλωση του υπουργού Εξωτερικών ότι (επιτέλους) «το ΥΠΕΞ και η εξωτερική πολιτική ανήκουν στον ελληνικό λαό και την ελληνική κοινωνία».
Υποθέτω ότι εφεξής ο ελληνικός λαός θα μπορεί να παρουσιάζεται αυτοβούλως και αυτοπροσώπως στο υπουργείο της ιδιοκτησίας του για να εισπράττει ό,τι χρειάζεται από τα μυστικά και απόρρητα κονδύλια που διαχειρίζεται το υπουργείο.
Λεφτά υπάρχουν. Και ούτως ή άλλως, σε κάποιες τσέπες πηγαίνουν!…
Αυτό που δυσκολεύομαι να καταλάβω είναι πώς θα λειτουργήσει το σύστημα με την εξωτερική πολιτική.
Θα τη μοιράσουμε και αυτήν σε κομματάκια ή θα πάμε σε ιδιοκτησία εξ αδιαιρέτου με κίνδυνο να μπλέξουμε στα κληρονομικά;

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk