Φεύγουν τρέχοντας!..

Παρακολουθώντας τη δημόσια συνομιλία του Πρωθυπουργού με τον Μπιλ Κλίντον ένα πράγμα μου κέντρισε το ενδιαφέρον.

Παρακολουθώντας τη δημόσια συνομιλία του Πρωθυπουργού με τον Μπιλ Κλίντον ένα πράγμα μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Οχι η ποιότητα των αγγλικών του Τσίπρα (στο κάτω-κάτω Πρωθυπουργός είναι, όχι καθηγητής ξένων γλωσσών…), ούτε καν οι μάλλον γενικόλογες απαντήσεις του.
Μου έκαναν εντύπωση οι ερωτήσεις του Κλίντον. Και κυρίως μία από αυτές.
Τι είναι άραγε η ιστορία με τις ανεμογεννήτριες στη Βόρεια Ελλάδα που υποτίθεται ότι πουλάνε ρεύμα στη Γερμανία και έφεραν σε αμηχανία τον έλληνα πρωθυπουργό;
Εψαξα να μάθω. Πληροφορήθηκα λοιπόν ότι αφορά ένα σχέδιο με την επωνυμία «Ηλιος» το οποίο προωθούσαν γερμανικοί(;) επιχειρηματικοί κύκλοι την περίοδο 2010-2011 όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου περιέφερε τις παπαριές για «πράσινη ανάπτυξη».
Το σχέδιο ήταν ενδεχομένως επιχειρηματικά επικερδές (θα το χρηματοδοτούσε άλλωστε το ελληνικό ΕΣΠΑ) αλλά τεχνικά απολύτως ανεφάρμοστο.
Με κάποιον περίεργο τρόπο όμως ο «Ηλιος» όλο και ξανάβγαινε στην επιφάνεια.
Το 2012 η Μέρκελ το έθεσε η ίδια στον Σαμαρά όταν εκείνος επισκέφθηκε το Βερολίνο. Ο τότε Πρωθυπουργός χρειάστηκε να επικαλεστεί τεχνικές γνωμοδοτήσεις που χαρακτήριζαν το σχέδιο ανεφάρμοστο και η Μέρκελ πείστηκε.
Εκτοτε το σχέδιο πάγωσε ή εγκαταλείφθηκε. Τι συνέβη άραγε και τρία χρόνια αργότερα επανήλθε ως δεδομένο και ως ερώτηση στο στόμα ενός πρώην προέδρου των ΗΠΑ;
Πώς κατελήφθη εξαπίνης ο έλληνας πρωθυπουργός που προφανώς δεν γνώριζε αυτή την προϊστορία;
Και πώς συνδέεται (αν συνδέεται…) με ένα ζήτημα πάλι με ανεμογεννήτριες (αλλά στην Πελοπόννησο) που είχε ανοίξει ο σημερινός πρωθυπουργός στη Βουλή όταν ήταν ακόμη αρχηγός της αντιπολίτευσης;
Διηγήθηκα αυτή την ιστορία για να πω ότι τελικά ελάχιστα ενδιαφέρει η ποιότητα των αγγλικών του Πρωθυπουργού – την επόμενη φορά ας πάρει διερμηνέα…
Αντιθέτως με ανησυχεί η αδυναμία της κυβέρνησης να κατανοήσει και να αφομοιώσει τους κώδικες, τους κανόνες και το πλαίσιο ενός διεθνούς επιχειρηματικού συστήματος, το οποίο η χώρα έχει δραματικά ανάγκη αν θέλει να περάσει κάποτε στην ανάπτυξη.
Οταν αυτοί οι άνθρωποι ακούν τον υπουργό Οικονομικών να δηλώνει χαρωπά ότι «πρέπει να μαζέψουμε χρήματα από αυτούς που τα έχουν» (23/9) φεύγουν τρέχοντας.
Ξέρετε γιατί; Επειδή έχουν χρήματα. Και επειδή αν θέλεις να τους τα πάρεις ως επενδύσεις, δεν μπορείς να τους τα πάρεις ως φόρους. Τόσο απλό.
Για να είμαι ειλικρινής, η αμερικανική ρητορική του Πρωθυπουργού φανέρωσε μια ελαφρά διολίσθηση από τη συνηθισμένη αριστερή λιτανεία για το χρέος στο ουσιαστικό πρόβλημα της χώρας, που είναι η ανάπτυξη.
Αυτό είναι θετική εξέλιξη. Μόνο που δεν έχει καταφέρει να βρει ακόμη τη σωστή ρητορική για να τη συνοδεύσει.
Διότι όταν το διεθνές επιχειρηματικό σύστημα ακούει έναν πρωθυπουργό να του εξηγεί ότι στη διαπραγμάτευση «βάλαμε μπροστά τις αξίες μας, την επιθυμία του ελληνικού λαού να ξεπεράσει την κρίση αλλά και να πορευθεί σε δύσκολους δρόμους με αξιοπρέπεια και το κεφάλι ψηλά» κοιτάζει το ρολόι του για τον επόμενο ομιλητή.
Καλώς ή κακώς, η Γουόλ Στριτ δεν βρίσκεται στη Β’ Πειραιά. Εκεί ό,τι δεν είναι μετρήσιμο και συγκεκριμένο θεωρείται χάσιμο χρόνου.
Αυτή η καταφανής αδυναμία που αναδείχτηκε με την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στη Νέα Υόρκη προσδιορίζει και το μεγάλο ζητούμενο για την κυβέρνησή του.
Εως τώρα απέδειξε ότι μπορεί να απευθύνεται με επιτυχία στο δικό του ακροατήριο. Εκεί όπου η συγκινησιακή φόρτιση μιας γενικόλογης απροσδιοριστίας αποδίδει.
Τώρα όμως θα πρέπει να μιλήσει και στους άλλους. Εντός και (κυρίως) εκτός Ελλάδας.
Σε εκείνους που συγκροτούν ένα παγκόσμιο περιβάλλον οικονομικού πραγματισμού και σαφών μεγεθών. Που αποφασίζουν με μια συγκροτημένη λογική συμφέροντος και όχι πατριδογνωσίας.
‘Η, ακόμη καλύτερα, σε εκείνους που κρίνουν τις προθέσεις από το αποτέλεσμα και όχι το αποτέλεσμα από τις αξίες.
Σαλαμίνα ολέ!
Δεν είναι μόνο που με συνεπαίρνει η συγκίνηση από τον εορτασμό της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας παρόντος του (σημερινού) υπουργού Αμύνης.
Είναι ταυτοχρόνως η ανυπολόγιστη χαρά και υπερηφάνεια από τη δήλωση (του υπουργού και με την ίδια ευκαιρία) ότι ο ίδιος προσωπικά θα υποστηρίξει την υποψηφιότητα της Σαλαμίνας για… Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης.
Ειλικρινά, δεν γνωρίζω πόσο καθοριστική θα αποδειχθεί η υποστήριξη του συγκεκριμένου πολιτικού ώστε η Σαλαμίνα να αναλάβει αυτή την κορυφαία πολιτιστική διοργάνωση. Σε κάτι τέτοια οι Ευρωπαίοι είναι λίγο περίεργοι.
Αλλά αν την αναλάβει, τότε να δεις γλέντια ο Πλούταρχος.

(Ο τραγουδιστής, όχι ο ιστορικός!..)

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk