Τους τελευταίους δύο, τρεις μήνες έχει εισβάλει στις οθόνες μας ένας δημοσιογραφικός υπόκοσμος. Ανθρωποι των οποίων αγνοούσαμε όχι μόνο τις δραστηριότητες αλλά ενίοτε και την ύπαρξη παρελαύνουν μέσα από αδιανόητες υποθέσεις, απίστευτες κατηγορίες και ακατονόμαστες συναλλαγές. Ομολογώ ότι το θέαμα με έχει αφήσει το ίδιο έκπληκτο με τους αναγνώστες και τους τηλεθεατές.
Είμαι βέβαιος ότι ακόμη και ο πιο κακόπιστος αλλά στοιχειωδώς σοβαρός κάτοικος αυτής της χώρας αντιλαμβάνεται ότι αυτός ο υπόκοσμος δεν έχει καμία σχέση με τη συντριπτική πλειονότητα των δημοσιογράφων που με περισσότερη ή μικρότερη επάρκεια κάνουν τη δουλειά τους.
Είμαι ακόμη πιο βέβαιος, όμως, ότι η καχυποψία καλλιεργείται σκόπιμα και ότι ενίοτε αποδίδει καρπούς. Οχι επειδή οι άνθρωποι είναι ηλίθιοι αλλά επειδή η διαβολή και η ισοπέδωση βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να καρπίσουν.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι εμπλεκόμενοι σε όλες αυτές τις αμφιλεγόμενες ιστορίες καταφεύγουν στο ίδιο παραμύθι: τους καταδιώκουν (υποτίθεται) συμφέροντα, κέντρα εξουσίας, δόλιοι ανταγωνιστές και πολέμιοι της ελεύθερης ενημέρωσης, την οποία οι ίδιοι διασφαλίζουν. Με άλλα λόγια, είναι «θύματα συνωμοσίας».
Το παραμύθι αυτό όσο γελοίο και αν φαίνεται, έχει ακροατήριο. Απόδειξη; Ακόμη και η ΕΣΗΕΑ, άλλη μία φορά σε ρόλο Πόντιου Πιλάτου, επιμένει να βάζει στο ίδιο καλάθι τον υπόκοσμο και τους υποτιθέμενους διώκτες του. Στην Ελλάδα, βλέπετε, ακόμη και ο Πάσσαρης το έπαιζε «αντιεξουσιαστής». Δεκαετίες διαβολής και συκοφαντίας, όμως, δεν περνούν χωρίς πληγές. Αλλοτε η ΝΔ και άλλοτε το ΠαΣοΚ κατά τις ανάγκες τους, άλλοτε ο Καραμανλής και άλλοτε ο Παπανδρέου κατά τα συμφέροντά τους, σε μόνιμη βάση η Αριστερά, επιχειρούν να ελέγξουν, να καθυποτάξουν ή απλώς να επηρεάσουν τον Τύπο κατασκευάζοντας «διαπλοκές», «χειραγωγήσεις», «συμφέροντα» και «εξωθεσμικά κέντρα συνωμοσίας».
Ετσι, λοιπόν, όταν μια κοινωνία έχει μάθει να φωνάζει συνεχώς «λύκος!», εμφανίζεται τραγικά απροστάτευτη και απελπιστικά απροετοίμαστη τη στιγμή που ο λύκος εμφανίζεται πραγματικά. Είναι σχεδόν υποχρεωμένη να πιστέψει ότι οι χειρότεροι (τους οποίους εμπιστεύτηκε…) είναι ίδιοι με τους καλύτερους (τους οποίους είχε δαιμονοποιήσει…). Είναι μια κοινωνία όμηρος του υποκόσμου αλλά θύμα των επιλογών της.
Σε αυτή την κατάσταση βρίσκεται σήμερα η χώρα μας. Και λόγω αυτής της κατάστασης μπόρεσε να ανθήσει ο δημοσιογραφικός υπόκοσμος με τον τρόπο που άνθησε. Προσωπικά, δεν νομίζω ότι υπάρχουν περιθώρια ανάκαμψης. Καλώς ή κακώς, οι επιλογές μιας κοινωνίας έχουν πάντοτε και συνέπειες και κόστος.
