Μια λεπτομέρεια από την τοιχογραφία της, Έγερσης (όχι Ανάστασης) του Λαζάρου, όπου κάποιος καημένος στο βάθος που παρακολουθεί το θαύμα, καλύπτει τη μύτη του με το ύφασμα του ρούχου γιατί ο Λάζαρος μυρίζει. (Είναι «τεταρταίος», δηλαδή νεκρός επί τέσσερις ημέρες και, σύμφωνα με τις Γραφές, «ήδη όζει»).
Σ’ αυτήν την τοιχογραφία βλέπω την Ελλάδα και μυρίζομαι το «θαύμα» μιας «ανάκαμψης» που πλέον όζει. Κι αν υποτεθεί ότι η χώρα μου αναστήθηκε, την οσμή την κρατάει διά βίου. Και μη πείτε ότι επειδή έπιασε το ταχυδακτυλουργικό του Χριστού με προτεταμένη την δεξιάν Του να ευλογεί, πως το πτώμα υπάκουσε και βγήκε έξω («δεύρον έξω»), ή ότι ο Λάζαρος έγινε απέθαντος σαν Δράκουλας. Διότι τότε θα έπρεπε να καθιερώσουμε και μια τρίτη Εθνική Εορτή για τους βρυκόλακες του Έθνους, όπου χοροστατούντος αντί του Ιερώνυμου του Τάκη Ζαχαράτου, θα τελουσάμε Αγιασμό στην προσεχή αναθεωρητική Βουλή.
Ας σοβαρευτούμε.
‘Εκτός από τους Φραπέδες και τους δύο εν ενεργεία υπουργούς και τους άλλους δυο υφυπουργούς, για ποια αναθεώρηση του άρθρου 86 κόπτεται ο Μητσοτάκης;
Για να δικάζονται από φυσικό δικαστή (στο Βερολίνο);
Ποιοι; Κι από ποιους δικαστές στην Αθήνα;
ΥΓ.
«Υπάρχουν ακόμη δικαστές στο Βερολίνο».
Η φράση αποδίδεται στον μυλωνά του Πότσνταμ (κοντά στο Βερολίνο), ο οποίος ήρθε σε σύγκρουση με τον Βασιλιά της Πρωσίας, Φρειδερίκο τον Μέγα.
Εδώ ποιοι με ποιους έρχονται σε σύγκρουση;
Σε σύγκριση, ναι, αφού ο Φρειδερίκος είναι που κρίνει.
Και να με συγχωρείτε για τα υστερόγραφα και τις αναφορές μεγαλοβδομαδιάτικα: «ο Θεός δεν μας μιλάει πιά, έχει σταματήσει. Πρέπει εμείς να επωμισθούμε τις λέξεις».
