Εδώ και χρόνια τα ελληνικά δικαστήρια γεμίζουν με διεκδικητές δημόσιων και δασικών εκτάσεων στην Αττική και στην υπόλοιπη Ελλάδα, οι οποίοι απλώνουν τα νομικά «όπλα» τους μαζί με χοτζέτια για αγορά γης, που κρατάνε τη σκούφια τους από την Τουρκοκρατία και τα χρόνια μετά την απελευθέρωση του ελληνικού κράτους. Τότε που εμφανίζονταν Οθωμανοί να χωρίζουν την ελληνική γη σε τσιφλίκια, να την πωλούν σε Ελληνες και εκείνοι μετά σε άλλους, για να φθάσουν σήμερα κληρονόμοι των μεγαλοτσιφλικάδων να διεκδικούν την «περιουσία» τους. Η περίπτωση του Υμηττού με τη δικαστική διαμάχη μεταξύ ελληνικού Δημοσίου και Νάστων είναι χαρακτηριστική και μοιάζει με περιπέτεια που η αλήθεια της διερευνάται ως σήμερα ως προς τα όρια του περίφημου τσιφλικιού Καρά και τον αριθμό των στρεμμάτων που αυτό κάλυπτε. Οι αντιδράσεις που προκάλεσε το δημοσίευμα της περασμένης Κυριακής για τον Υμηττό και εκφράστηκε από την οικογένεια Νάστου μέσω επιστολής του δικηγόρου της αναδεικνύει την περιπέτεια της ελληνικής δημόσιας γης, και δασικής σε πολλές περιπτώσεις, που βρίσκεται ακόμη και σήμερα σε ιδιοκτησιακή… δίνη.
Τη δεκάτη εβδόμη του σεληνιακού μηνός Ρετζέπ του από Εγίρας έτους 1246 ή αλλιώς στις 7 Ιουνίου 1830, ο Νικόλαος Καπετανάκης αγοράζει από τον Χασάν, υιό Μουσταφά Μευντά Μπασή και την Κιαμιλέ, θυγατέρα Αχμέτ Λαζή δύο οικήματα γεωργών, έξι οικόπεδα, δύο αλωνότοπους, τρία ελαιόδεντρα, έν και ήμισυ εκ των τεσσάρων μεριδίων ενός πύργου, μία μελισσόμανδρα, το μερίδιο από δύο πηγάδια και μισό μερίδιο ενός φούρνου. Σύμφωνα με το χοτζέτι αυτό, αγόρασε επίσης «ένα και μισό ζευγάρι από τα τέσσερα» του τσιφλικιού Καρά, ενώ σύμφωνα με άλλο χοτζέτι του μήνα Σαμπάν του έτους από Εγίρας 1246 (19 Ιουλίου 1830) αγοράζει από τον Αβδούλ Χαλίμ, εκτός άλλων, επίσης και «ένα ζευγάρι από τα τέσσερα» του τσιφλικιού Καρά. Αλλες εκτάσεις αγοράζει στην περιοχή του Υμηττού από τους Οθωμανούς ο Γαετάνο Μοράλια. Στα χοτζέτια το τσιφλίκι Καρά φέρεται να συνορεύει από το ένα μέρος «με το μοναστήρι από τη Μονή Πετράκη ως την οδό Τραχώνων, από άλλο μέρος με τις γαίες του Μουσταφά Μπέη, από άλλο από το Τρελοβούνι (σ.σ.: Υμηττός) και από τέταρτο μέρος από δημόσιο δρόμο».
Οι πωλήσεις έγιναν με βάση το Πρωτόκολλο του Λονδίνου με το οποίο επιτράπηκε στους Τούρκους να πωλήσουν εκτάσεις. Αυτοί προσέφυγαν στο τουρκικό ιεροδικείο που λειτουργούσε στην Αθήνα και ο ιεροδίκης εξέδωσε τα χοτζέτια με τα οποία βεβαιώθηκε η αγορά. Τα χοτζέτια επικυρώθηκαν με αποφάσεις της Επιτροπής των Οθωμανικών Κτημάτων της Αττικής και της Εύβοιας. Εκτοτε άρχισαν οι μεταβιβάσεις και η εμφάνιση συμβολαίων επί συμβολαίων… Και ακόμη και σήμερα αναζητούνται τα πραγματικά όρια του περίφημου τσιφλικιού.
Ο Αλέξιος Νάστος, ύστερα από επί 45 χρόνια (1877-1922) μίσθωση των λιβαδιών του Καρά «το αγόρασε έγκυρα το 1922 από τους νόμιμους ιδιοκτήτες του, με άδειες μάλιστα που έδωσαν προς τούτο ο υπ. Γεωργίας και το Πρωτοδικείο Αθηνών. Είχε προηγηθεί, κατ’ αίτηση των 41 καλλιεργητών του κτήματος, η κήρυξή του ως απαλλοτριωτέου με ΒΔ του 1920 που υπογράφει ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος», επισημαίνει μιλώντας στο «Βήμα» ο δικηγόρος της οικογένειας Νάστου κ. Γ. Ζαχαρόπουλος. «Είναι πέρα από κάθε αμφιβολία ότι οι πάππου προς πάππου καλλιεργητές του γνώριζαν την έκταση (14.000 στρέμματα γράφουν στην αίτησή τους) και τον ιδιοκτήτη του κτήματος που ήταν τότε ο Σκουφής και τον κατονομάζουν στην αίτησή τους, και όχι ο Νάστος. Αν ήταν του Δημοσίου θα το γνώριζαν και θα ζητούσαν την άμεση διανομή του χωρίς προσφυγή σε απαλλοτρίωση. Το αυτό γνώριζε και ο Α. Μιχαλακόπουλος και προέβη στην απαλλοτρίωση», σημειώνει ο κ. Ζαχαρόπουλος.
Οι Νάστοι σημειώνουν ότι δεν διεκδικούν σήμερα 12.500 στρέμματα, επιμένοντας όμως, όπως φαίνεται και στην τελευταία αγωγή τους διεκδικώντας εκτάσεις στις εντός σχεδίου περιοχές κατά του ελληνικού Δημοσίου, ότι η έκταση του κτήματος Καρά που πήραν ήταν 12.778 στρέμματα από τη λεωφ. Βουλιαγμένης ως την κορυφογραμμή του Υμηττού. Το Δημόσιο δεν αναγνωρίζει ότι ο Νάστος είχε αποκτήσει με αγορά 12.500 στρέμματα αλλά μόνο 1.000, όπως δέχτηκε ο κ. Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Σανιδάς σε απόφαση ασφαλιστικών μέτρων. Οι Νάστοι υποστηρίζουν ότι τέσσερις σειρές αμετάκλητων αποφάσεων της τακτικής Δικαιοσύνης είπαν ότι ο Νάστος είχε αγοράσει 12.000 στρέμματα και κατά την άπόψή τους το Δημόσιο δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη δικαστική κρίση. Οι Νάστοι λένε ότι τα εκτός σχεδίου, περίπου 6.500 στρέμματα, εκτός τμημάτων του, δεν τα διεκδικούν πια.
«Οι κληρονόμοι Νάστου έχουν ήδη πουλήσει περίπου 6.000 στρέμματα, ως το 1984, αλλά δεν αρκέστηκαν σε αυτό. Τώρα διεκδικούν πολλά ακόμη ακίνητα, εντός και εκτός σχεδίου πόλεως, χωρίς να υπολογίζουν, όπως αποδεικνύεται, την απόφαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου του 1997 – αντεισαγγελέα τότε – κ. Γιώργου Σανιδά, σύμφωνα με την οποία οι εκτάσεις που ανήκουν στην οικογένεια Νάστου δεν ξεπερνούν τα 1.000 στρέμματα», εξηγεί μιλώντας στο «Βήμα» ο δήμαρχος Ηλιούπολης κ. Γιάννης Αναγνώστου. «Παράλληλα το Εφετείο Αθηνών το 1977 έκανε λόγο για σφετερισμό χιλιάδων στρεμμάτων γης από τον Νάστο στον σημερινό οικισμό της Ηλιούπολης, απόφαση που φανερώνει το δίκαιο του αγώνα μας», λέει με έμφαση.
Σύμφωνα με τον πολεοδόμο και μέλος της Διαδημοτικής Συντονιστικής Επιτροπής για τη Διάσωση του Υμηττού κ. Π. Τότσικα η αλλαγή στάσης, κατά την οποία φαίνεται να «χαρίζουν» οι κληρονόμοι Νάστου στο Δημόσιο 6.500 στρέμματα, συνδέεται με την απόφαση 4910/1977 του Εφετείου Αθηνών. «Μήπως διαπίστωσαν ότι με τους “τίτλους” που διέθεταν δεν υπήρχε καμία περίπτωση να κερδίσουν όσα διεκδικούσαν;», αναρωτιέται ο κ. Τότσικας. Η απόφαση 4910/1977 ανέφερε τα εξής: «… Εκ πλάνης των οργάνων του Δημοσίου τα οποία εξ ασυγγνώστου αμελείας παρέλειψαν να εξετάσουν τους τίτλους του Νάστου με αποτέλεσμα τεράστια ζημία του Δημοσίου, αφού ο Νάστος διά της μεθόδου της επεκτάσεως της αρχικής περιουσίας του “των τεσσάρων ζευγαριών”, δηλαδή 320-520 κατ’ ανώτατο όριο στρεμμάτων, επέτυχε να σφετεριστεί χιλιάδες στρεμμάτων γης κάτωθεν των προπόδων της δυτικής πλευράς του Υμηττού, τα οποία εκάλυψαν τον σημερινόν οικισμόν Ηλιουπόλεως…».
Οπως τονίζει ο κ. Κώστας Κονδύλης, επικεφαλής της Ηλιου-Πόλις και μέλος του συντονιστικού της Επιτροπής Φορέων για την υπεράσπιση της δημόσιας περιουσίας, «αν οι Νάστοι καταφέρουν να επιδικασθεί ότι το κτήμα Καρά ήταν 12.713,875 στρέμματα, όπως επικαλούνται σε διάφορες αγωγές οι κληρονόμοι, τότε θα μπορούν με επόμενες κινήσεις να προβάλουν περαιτέρω διεκδικήσεις». Μάλιστα, παρατηρεί ότι «αν και η αγωγή που έχουν κάνει κατά του ελληνικού Δημοσίου στις 27.12.2006 περιορίζεται σε αστικά ακίνητα, αλλά και σε εκτός σχεδίου στις παρυφές της Ηλιούπολης και της Αργυρούπολης, αυτό δεν διασφαλίζει ότι δεν θα διεκδικήσουν και τα υπόλοιπα».
Νάστοι Τι απαντά ο δικηγόρος της οικογένειας
Ο δικηγόρος κ. Γιώργος Κων. Ζαχαρόπουλος με επιστολή του απαντά εκ μέρους της οικογενείας Νάστου στο δημοσίευμα του «Βήματος» της περασμένης Κυριακής για τα «Μυστικά του Υμηττού» και σημειώνει μεταξύ άλλων τα εξής:
«Ο Αλ. Νάστος και οι κληρονόμοι του, εκτός από τα 6.500 στρ. στον Υμηττό, διέθεσαν το 35% των εντός σχεδίων πόλης τμημάτων του κτήματος για δρόμους, πλατείες, άλση, δώρισαν μεγάλες εκτάσεις στην Κοινότητα Ηλιούπολης, όπως για το νεκροταφείο (25 στρ.), για ναούς, δημαρχείο, κλπ., πούλησαν άλλες και έμειναν τελικά στην ιδιοκτησία τους περί τα 300 στρέμματα εντός σχεδίου και κάτω από την οριογραμμή του δάσους. Και αυτών μόνο την αναγνώριση ως ιδιοκτησία τους και όχι τη διεκδίκηση διώκουν οι αγωγές τους. Τα εκτός σχεδίου 6.500 περίπου στρέμματα στις πλαγιές του Υμηττού, για τα οποία είχαν πληρώσει τίμημα και φόρους κληρονομίας, τα άφησαν στο Δημόσιο. Χαρακτηριστικά αναφέρομε ότι στις προτάσεις τους της 10.10.2006 επί των οποίων εκδόθηκε η 2797/2006 απόφαση, έχουν σε πέντε σημεία αναφερθεί σε αυτή την παραχώρηση και μη διεκδίκηση των 6.500 αυτών στρεμμάτων. Δεν είναι συνεπώς αλήθεια ότι οι Νάστοι διεκδικούν “σήμερα 12.500 στρέμματα” όπως, κακώς ενημερωμένη, βεβαίωσε τους αναγνώστες της η κ. Μπίτσικα. Σε ό,τι αφορά την ουσία της υπόθεσης έχουν εκδοθεί ήδη τέσσερις σειρές αμετάκλητων αποφάσεων που έκριναν ότι οι Νάστοι και οι δικαιοπάροχοί τους (μέχρι το 1830) εγκύρως είχαν αποκτήσει το κτήμα Καράς των 12.000 περίπου στρεμμάτων, ως και τρεις σειρές αμετάκλητων επίσης αποφάσεων που αναγνωρίζουν την ακυρότητα των πρωτοκόλλων κατάληψης των 300 περίπου στρεμμάτων που απέμειναν στους πολυπληθείς κληρονόμους Νάστου. Και όταν αμετάκλητα κρίνει η Δικαιοσύνη, τα όργανα του Δημοσίου οφείλουν να συμμορφώνονται και να αναγνωρίζουν τα δεδικασμένα. Αλλως παρανομούν».
