Οσο θα προχωρεί η ολυμπιακή αμαξοστοιχία προς το 2004 τόσο και πιο συχνά (ελπίζουμε) θα ακούγεται και θα γράφεται το όνομα του μεγαλύτερου έλληνα φίλαθλου άνδρα του 19ου αιώνα με την έννοια της γυμναστικής (γι’ αυτό άλλωστε αποκλήθηκε και «Δρυς της Γυμναστικής») και της παιδαγωγικής αθλητικής επιστήμης. Είναι ο Ιωάννης Φωκιανός. Αρκεί όμως η αναφορά σε μια συμβατική μνήμη; Οφειλόμενος φόρος τιμής σε μια τόσο σπουδαία μορφή του ελληνισμού, που έφυγε πρόωρα από τη ζωή, βαθύτατα πικραμένος από την προς το πρόσωπό του συμπεριφορά του αυλικού κατεστημένου της εποχής. Υπάρχει και κάτι άλλο, πιο πρακτικό και ζωντανό που φέρνει κοντά στους σύγχρονους Ελληνες τον Ιωάννη Φωκιανό. Ποιο;
Στην περιοχή του Ζαππείου προς το Παναθηναϊκό στάδιο υπάρχει (άλλο θέμα σε τι βαθμό σχηματοποιείται η προσφορά του) το γυμναστήριο που φέρει το όνομα του Φωκιανού. Κτίσμα και χώρος συνδέονται άρρηκτα με την ιστορική πορεία προς την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων (Ζάππεια Ολυμπιάδα 1889 – το γυμναστήριο χτίστηκε το 1888) με πρωτεργάτη τον Φωκιανό. Φυσικά, στοιχείο λειτουργικό του ολυμπιακού κέντρου του 1896 (Παναθηναϊκό στάδιο, Ζάππειο, χώρος στύλων Ολυμπίου Διός κ.ά.). Το κτίσμα αυτό ανήκει στο υπουργείο Παιδείας και τώρα με την «Αθήνα 2004» άριστα προσφέρεται για τη στέγαση μιας συνεχούς λειτουργίας την περίοδο 2003-2004 μόνιμης έκθεσης για τους τρεις Ολυμπιακούς της Αθήνας, με ανανεούμενο κατά διαστήματα, πλούσιο υλικό.
Μια στενή και γόνιμη συνεργασία εν προκειμένω του υπουργείου Παιδείας και του υπουργείου Πολιτισμού (που διαθέτει την περί των εκθέσεων επιστημονική τεχνογνωσία και το κατάλληλο έμψυχο υλικό) θα δώσει ανανεωμένη υπόσταση μέσα από την προσφορά ιστορικής γνώσης (ιδιαίτερα προς τη νέα γενιά) ενός τόσο σημαντικού χώρου του ελληνικού αθλητισμού. Οι υπουργοί κκ. Π. Ευθυμίου και Ευ. Βενιζέλος ας δουν την πρόταση της στήλης ως πρόσθετο αλλά πολύτιμο στοιχείο στην πρόκληση του 2004. Αλλωστε το υπουργείο Πολιτισμού τον τελευταίο καιρό δείχνει αξιοσύστατο ενδιαφέρον για τη διάσωση τεκμηρίων και κειμηλίων των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 και του 1906. Πρόβλημα υλικού δεν υπάρχει καθώς προσφέρεται και από πολλές άλλες πηγές, ακόμη και ιδιώτες.
Ενας ακόμη λόγος συνηγορίας υπέρ της ολυμπιακής ανάδειξης του γυμναστηρίου «Ιωάννης Φωκιανός» είναι ότι ως τοπόσημο έχει το πλεονέκτημα της ευχερούς επίσκεψης Ελλήνων και ξένων (οι τελευταίοι, με προεξάρχοντες τους Ιάπωνες, έχουν στις προτεραιότητές τους το Καλλιμάρμαρο) και φυσικά του μαθητόκοσμου, που θέλει να μάθει και είναι υποχρέωση της πολιτείας (και της «Αθήνας 2004») η απλόχερη και έγκυρη προσφορά γνώσης μέσα από τα τεκμήρια τα οποία ζωντανεύουν αλλοτινούς πολυσήμαντους καιρούς.
Και μια και ο λόγος περί Ολυμπιακών Αγώνων, να καταγραφεί η συμμετοχή (επιτέλους!) στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή εκπροσώπου του κυπριακού αθλητισμού. Μέλος της έγινε ο πρόεδρος της Κυπριακής Ολυμπιακής Επιτροπής κ. Κίκης Λαζαρίδης, που επί μακρόν ήταν στο «περίμενε» όχι ως άτομο αλλά κυρίως ως εκπρόσωπος στο ολυμπιακό κίνημα μιας μικρής σε πληθυσμό χώρας αλλά με δυναμισμό τωρινό και προϊστορία αθλητική (με βάθος τουλάχιστον 135 χρόνων – για να μην πάμε στην Αρχαία Ελλάδα), που ξεπερνούν σε ποιότητα και δράση πλείστες όσες άλλες χώρες με μεγαλύτερη πληθυσμική ταυτότητα. Ας μην κάνουμε λόγο για ένταξη στη ΔΟΕ, επί προεδρίας του κ. Σάμαρανκ, κρατιδίων που δεν είναι σε μέτρο στοιχειώδους έστω σύγκρισης ουσίας με την Κύπρο. Εκλεισε μια παράδοξη εκκρεμότητα.
