H οριακή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο Στρατός Ξηράς καταδείχθηκε για μία ακόμη φορά με αφορμή την πτώση του ελικοπτέρου «Χιούι», που στοίχισε τη ζωή τεσσάρων αξιωματικών την προηγούμενη Δευτέρα το βράδυ στα Γιαννιτσά. «Τοις τολμώσιν η τύχη» είναι το ρητό της Αεροπορίας Στρατού· δυστυχώς όμως φαίνεται ότι τα περισσότερα πράγματα στο συγκεκριμένο σώμα επαφίενται πλέον μόνο στην τύχη και όχι στην τόλμη.
«Πρόκειται για έγκλημα. Πώς είναι δυνατόν να τους στέλνουν σε νυχτερινή πτήση χωρίς τα απαραίτητα όργανα και με μοναδικό εξοπλισμό τις διόπτρες νυχτερινής όρασης;» έλεγε εμφανώς εξοργισμένος τη Δευτέρα το βράδυ ανώτατος αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας, ένας από τους πλέον έμπειρους ιπτάμενους των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο ίδιος συμπλήρωνε ότι «σε τέτοια πτήση χωρίς όργανα δεν έστελνα ούτε τον καλύτερο πιλότο μου και ούτε καν με “Super Puma”, πόσο μάλλον με “Χιούι”». Ως εκ τούτου τα ερωτήματα που προκύπτουν για μία ακόμη φορά είναι πολλά – και για μία ακόμη φορά παραμένουν αναπάντητα: Ποια η σκοπιμότητα μιας τέτοιας πτήσης, γιατί έχει καθυστερήσει η απόσυρση των «Χιούι», πόσο επιβαρημένα με άλλες δραστηριότητες είναι τα στελέχη της Αεροπορίας Στρατού, τι επίπτωση έχουν οι μαζικές παραιτήσεις των τελευταίων ετών;
Ο συγκεκριμένος τύπος ελικοπτέρων είναι πεπαλαιωμένος και η ηλικία κάποιων από τα περίπου 100 που παραμένουν στο δυναμικό του Ελληνικού Στρατού πλησιάζει τα 40 έτη – το μοιραίο ελικόπτερο UH-1Η ΕΣ 622 είχε κατασκευαστεί το 1969 και είχε παραληφθεί το 1971. Ωστόσο αυτό δεν είναι τόσο καθοριστική παράμετρος καθώς σε κάθε είδος αεροσκάφους όλα τα ανταλλακτικά έχουν προκαθορισμένο χρόνο ζωής, μετά τη συμπλήρωση του οποίου πετιούνται και αντικαθίστανται από καινούργια. Ως εκ τούτου η παλαιότητα μπορεί να είναι σημαντικό στοιχείο, δεν είναι υποχρεωτικά όμως και μοιραία.
Τα συντρίμμια βρέθηκαν διασκορπισμένα σε μήκος ως και 50 μέτρα από το σημείο της πρόσκρουσης, κάτι που οδηγεί πολλούς στην εκτίμηση ότι το ελικόπτερο δεν «έσκασε» στο έδαφος αλλά στην ουσία σύρθηκε για μερικά μέτρα. Το στοιχείο αυτό κάνει κάποιους έμπειρους αξιωματικούς να πιστεύουν ότι πιθανό αίτιο του δυστυχήματος είναι εν τέλει η χρήση της διόπτρας νυχτερινής όρασης, η οποία όταν χρησιμοποιείται σε ένα τόσο παλαιό ελικόπτερο δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από όσα θα φανταζόταν κανείς. Ενα από αυτά είναι ο περιορισμός της αίσθησης του χώρου που έχει ο χειριστής τόσο μέσα στο ελικόπτερο όσο και έξω από αυτό. Το φαινόμενο αυτό, λένε έμπειροι αξιωματικοί, είναι πιθανόν να δημιουργήσει ίλιγγο και απώλεια του ελέγχου του ελικοπτέρου, το οποίο όταν πετάει σε χαμηλό ύψος είναι πολύ επικίνδυνο να βρεθεί στο έδαφος σε μερικά δευτερόλεπτα. Ολα αυτά αποτελούν μέχρι στιγμής εκτιμήσεις με βάση κάποια πρώτα στοιχεία από το δυστύχημα. Οι έρευνες εξελίσσονται, τα πορίσματα εκκρεμούν, όπως εκκρεμούν και τα πορίσματα από την πτώση του «Σινούκ» προ ενάμιση έτους…
Σύμφωνα με τις επίσημες εκδοχές, το ελικόπτερο δεν είχε κάποιο πρόβλημα, βρισκόταν περίπου στο μέσον των προβλεπομένων ωρών πτήσεως ως την επόμενη γενική επισκευή, ενώ το πλήρωμα και ειδικώς ο κυβερνήτης Χρήστος Καρυπίδης είχε «γράψει» σχεδόν 3.000 ώρες πτήσεως. Ωστόσο τίποτε από τα παραπάνω δεν αποδείχθηκε αρκετό και ο 38χρονος κυβερνήτης μαζί με τους Ηλία Καραμπά, ανθυπασπιστή, 38 ετών, Αδάμ Αδαμόπουλο, αρχιλοχία, 39 ετών, και Κωνσταντίνο Φωτιάδη, επιλοχία, 38 ετών, οδηγήθηκαν στον θάνατο.
Πολύ πιο καθοριστική παράμετρος, την οποία επισημαίνουν στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, είναι η κατάσταση που επικρατεί στις τάξεις της Αεροπορίας Στρατού. Κάποιοι επιρρίπτουν ευθύνες στην ηγεσία του ΓΕΣ για το ότι και η Αεροπορία Στρατού αντιμετωπίζει πλέον σημαντικό πρόβλημα στελέχωσης καθώς την τελευταία διετία έχουν υποβάλει παραιτήσεις περισσότεροι από 50 αξιωματικοί, πολλοί από τους οποίους είναι τεχνικοί. Αποτέλεσμα είναι η επιβάρυνση των υπολοίπων με περισσότερες αρμοδιότητες και περισσότερες ώρες απασχόλησης σε δραστηριότητες που δεν εμπίπτουν – υπό κανονικές συνθήκες – στις ευθύνες τους. Εν ολίγοις, οι μηχανικοί και οι χειριστές συχνά καλούνται να ανεβούν στα ελικόπτερα έπειτα από πολύωρες βάρδιες ή έπειτα από ελάχιστες ώρες ξεκούρασης. Δεν φαίνεται να έχει δοθεί από την ηγεσία η δέουσα σημασία στα φαινόμενα αυτά, με αποτέλεσμα η Αεροπορία Στρατού να βρίσκεται στην καλύτερη περίπτωση σε παρακμή.
