Είναι προφανές ότι για την Κύπρο έφθασε η ώρα της αλήθειας. Ο Λαός της θα αποφασίσει σε λίγες εβδομάδες για το μέλλον του – και το Κυπριακό ως ζέον πρόβλημα παύει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να υφίσταται. Και εδώ που έφθασαν τα πράγματα δεν χωρούν πλέον πατριωτικές ή αγωνιστικές παραινέσεις (και κραυγές…). Μια πλήρης και ειλικρινής παρουσίαση των πραγμάτων αρκεί για να κρίνει κάθε πολίτης της Κύπρου τι πρέπει να ψηφίσει στο επικείμενο δημοψήφισμα.
Αφήνοντας συνεπώς στους ίδιους τους πολίτες της Κύπρου την ευθύνη για το μέλλον τους μπορούμε επιτέλους να μιλάμε για εθνική σύμπνοια. Τα δύο μεγάλα κόμματα, που εκπροσωπούν σχεδόν το 90% του ελληνικού Λαού, έχουν εν πολλοίς κοινή εξωτερική πολιτική. Θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα και για την Ελλάδα και για την Κύπρο αν αυτή η σύμπνοια και συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων είχε υπάρξει πριν από πέντε δεκαετίες και εν συνεχεία. Τότε που το Κυπριακό αποτελούσε στίβο σκληρών αναμετρήσεων των ελληνικών πολιτικών κομμάτων, με τις ηγεσίες τους να ανταλλάσσουν βαρύτατες κατηγορίες…
Αυτές όλες οι επισημάνσεις αφορούν εκ πρώτης τουλάχιστον όψεως τους ιστορικούς του μέλλοντος που θα περιγράψουν γεγονότα και θα εξηγήσουν τη σημασία τους. Τώρα όλα όσα έγιναν στο Κυπριακό δεν απογίγνονται μεν, αλλά υπάρχει η κτηθείσα πείρα…
H Ελλάδα αντιμετωπίζει πλήθος προβλημάτων, για την επίλυση των οποίων κάθε κόμμα έχει (ή ισχυρίζεται ότι έχει) τη δική του πρόταση και συνταγή. Και με βάση τις προτάσεις τους τα κόμματα υπερψηφίζονται ή καταψηφίζονται από τον Λαό. Και όταν αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας εφαρμόζουν (κατά κανόνα εν μέρει…) το πρόγραμμά τους.
Στα τελευταία 30 χρόνια, που το δημοκρατικό πολίτευμα λειτουργεί άψογα, έχει αποδειχθεί ότι κανένα από τα δύο κόμματα δεν μπορεί να αποκτήσει το μονοπώλιον της εξουσίας. H εναλλαγή αυτή στην εξουσία δύο διαφορετικών πολιτικών δυνάμεων, της Προοδευτικής και της Συντηρητικής Παράταξης (για να χρησιμοποιήσουμε καθιερωμένους πολιτικούς όρους), έχει ως σύνηθες αποτέλεσμα το να γκρεμίζει ο νέος ό,τι έχτισε ο παλαιός.
Ασφαλώς οι ριζικές αλλαγές σε πολλούς τομείς είναι αναπόφευκτες, στο μέτρο λ.χ. όπου σοσιαλιστές και νεοφιλελεύθεροι πρεσβεύουν αντίθετες πολιτικές και οικονομικές λύσεις – και κάθε κόμμα ψηφίζεται για να εφαρμόσει τη δική του πολιτική.
Αλλά εκτός από το Κυπριακό (στο οποίο επιτέλους μοιάζει να ομονοούν τα δύο μεγάλα κόμματα που μονοπωλούν την εξουσία) υπάρχουν και άλλα προβλήματα που απαιτούν Εθνική Συνεννόηση για να επιλυθούν.
Είναι ευθύνη των κομμάτων να προσδιορίσουν ποια κρίσιμα προβλήματα συνιστούν Μεγάλες Εθνικές Εκκρεμότητες και για την επίλυσή τους την πραγματική απαιτείται αντιμετώπιση υπερκομματική.
Βεβαίως, τουλάχιστον ένα πρόβλημα είναι τόσο ορατό και επείγον ώστε να μη δικαιολογείται καθυστέρηση. Το μέλλον της χώρας, στην ενωμένη Ευρώπη του ανταγωνισμού, εδράζεται στην Παιδεία. Είναι πολύ να ζητείται η εφαρμογή, επιτέλους, διακομματικής πολιτικής που θα στηρίξει μια Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση προορισμένη να διαρκέσει;
Αν, επιτέλους, συμφωνούμε όλοι σε κοινή πολιτική για το Κυπριακό, δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε για την Παιδεία;
