Ο ομοφυλόφιλος γιος του Κόμη Δράκουλα επιθυμεί να απαλλαγεί από την κακοηθέστατη συνήθεια αφαίμαξης των ερωτικών θυμάτων του.
Το Φάντασμα της Οπερας επιθυμεί να απαλλαγεί από το παραμορφωμένο του πρόσωπο και να κερδίσει μια θέση στην καρδιά της σέξι υψιφώνου. H σέξι υψίφωνος επιθυμεί να μην τον ξαναδεί ποτέ στα μάτια της.
Ο λάγνος καμπούρης βοηθός επιθυμεί αναγνώριση για τις υπηρεσίες του. Το νεογέννητο Τέρας επιθυμεί στοργή και κατανόηση. H νυμφομανής ερωμένη επιθυμεί γενικώς.
Και ο Δόκτωρ Φρανκενστάιν, αυτός ο διακεκριμένος επιστήμων και ιδιοκτήτης του πύργου στον οποίο συγκεντρώθηκαν μέσα σε μια νύχτα όλοι οι κατατρεγμένοι, αυτός επιθυμεί να τους κάνει σταρ.
Χαριτωμένα τέρατα στα δίχτυα του έρωτα, οι διασημότεροι ήρωες της λογοτεχνίας του τρόμου σε νέες περιπέτειες, με κωμικό περιτύλιγμα και σουρεαλιστική διάθεση. Το μόνο που χρειάζονται για να αναπνεύσουν ελεύθερα είναι η υπερβολή. Λατρεύουν τα άκρα, τη μετριοπάθεια δεν την αντέχουν – δυσανασχετούν σε χλιαρά νερά, εξοργίζονται με τις αποχρώσεις του γκρίζου: αυτές ακριβώς τις αποχρώσεις που τους προσέδωσαν οι συντελεστές της παράστασης στο Νέο Ριάλτο.
Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης ως Δρ Φρανκενστάιν μοιάζει να βαριέται που ζει: το αντίθετο θα ίσχυε μόνο αν σε κάποιον άλλον πλανήτη οι ένρινοι καλπασμοί της φωνής θεωρούνταν στοιχεία ικανά για την οικοδόμηση ρόλου.
Ο Πάνος Σταθακόπουλος προσπαθεί να μιμηθεί τον φοβερό Μάρτι Φέλντμαν, τον καμπούρη Ιγκορ του Μελ Μπρουκς στην ταινία «Φρανκενστάιν Τζούνιορ». Φυσικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον και ο ηθοποιός μένει εγκλωβισμένος στη συμπαθή μετριότητά του.
H νυμφομανής Ελίζαμπεθ της Εφης Μουρίκη ξεχειλίζει μπρίο: σε τέτοιον βαθμό που φτάνει γρήγορα σε κορεσμό. Ο Χρήστος Γιάνναρης ως γκέι βαμπίρ έρχεται να μας θυμίσει πως τα κλισέ ποτέ δεν πεθαίνουν: το άλλοθι της κωμωδίας είναι ο πιο εύκολος τρόπος διαιώνισής τους. Το Φάντασμα της Οπερας του Παναγιώτη Πετράκη στερείται πάσης φύσεως κωμικού παλμού, ενώ το αντικείμενο του πόθου του Αρετή Πασχάλη – Κριστίν χάνεται στα άδυτα της ξανθής κώμης της.
Μοναδική ευχάριστη έκπληξη ο Πρόδρομος Τοσουνίδης. Πλάθει έναν ήρωα απόλυτα πειστικό, ένα Τέρας αδέξιο και χαρωπό, που παίζει με τις λέξεις όπως ακριβώς τσουγκρίζει τα κουβαδάκια του: με αφοπλιστική αφέλεια.
Ενα Τέρας δεν φέρνει την άνοιξη: όσο ανακουφιστική και αν είναι η παρουσία του δεν αρκεί να διαλύσει δύο ώρες ανέμπνευστης σκηνοθεσίας. Αν κάτι χρειάζεται αυτό το κείμενο είναι φαντασία και ανατροπή, παιχνίδι ενάντια στις προσδοκίες μας. Ο Κυριακίδης όμως δεν τολμάει σε κανένα επίπεδο: ακολουθεί την πεπατημένη τόσο σε επίπεδο εικαστικό, μουσικό όσο και ερμηνευτικό. Το περιστρεφόμενο τζάκι που όλοι ξέρουμε και αγαπούμε είναι κι αυτό εδώ. Το χρώμα της ομοφυλόφιλης κάπας είναι φυσικά το ροζ. Τα ευρήματα, ούτως ή άλλως λιγοστά, επαναλαμβάνονται μέχρι τελικής πτώσης: πόσες φορές θα φτύσουν στο πρόσωπο του άλλου λέγοντας «ο, η, ΤΟ», πόσες φορές θα κάνουν το αστείο με το κακόφωνο τραγούδι που σπάει τζάμια, πόσες φορές θα κάνουν το αστείο με το κουδούνι της πόρτας, πόσες φορές το αστείο με την καμπούρα, πόσο αστείο είναι το μουστάκι που ζωγραφίζουν στην κοιμισμένη υψίφωνο, πόσο αστείο είναι το αστείο με την κατειλημμένη τουαλέτα, πόσο δύσκολο είναι να επινοήσουν ένα δικό τους αστείο κ.ο.κ.
Το δεκάλεπτο «επικοινωνίας» με το κοινό θυμίζει κινέζικο βασανιστήριο, ενώ τα χορευτικά νούμερα του τέλους αποτελούν ύστατη σπασμωδική προσπάθεια να προστεθεί και λίγο «σόου» στο μενού: καμία αντίρρηση δεν θα είχαμε αν δεν ήταν κι αυτά τόσο, μα τόσο κοινότοπα.
