Η Ζιζέλ Μπενουά είναι ερωτευμένη με το ζαρκάδι της Αμερικής. Με όλα τα ζαρκάδια που αποτελούν σκοπό της ζωής της και πηγή της καλλιτεχνικής της έμπνευσης. Σαν την Νταϊάνα Φόσεϊ που την είχε βρει με τους γορίλες, έτσι και η Ζιζέλ, καναδέζα ζωγράφος 35 ετών, έχει αφοσιωθεί ολόψυχα στη μελέτη του ζαρκαδιού. Πολλούς μήνες τους περνάει μαζί με τα πανέμορφα και δυνατά αυτά ζώα, αφού κατάφερε ως και να συνεννοείται ακόμη μαζί τους με κραυγές και με κινήσεις του σώματος. Περιττό να ειπωθεί ότι το ζαρκάδι της Αμερικής αποτελεί το βασικό θέμα της ζωγραφικής της.
Από τα παιδικά της χρόνια την τραβούσε η ζωή στη Φύση. Μαθήτρια ακόμη, διέθετε λιγότερο χρόνο στη μελέτη των μαθημάτων της για να μπορεί να ζωγραφίζει συνέχεια ζώα. Δεκαπέντε μόλις χρόνων έκανε την πρώτη ατομική της έκθεση ζωγραφικής και δύο χρόνια αργότερα κέρδισε υποτροφία της Καναδικής Ομοσπονδίας για την Προστασία της Φύσης και με τα λεφτά που πήρε κάλυψε τα έξοδα του ταξιδιού, τα δικά της και των γονιών της, στην Αλμπέρτα και στο Γιούκον όπου είχε εμπειρίες μοναδικές, όπως θυμάται σήμερα: «Μετά από το ταξίδι αυτό, ήμουν σίγουρη ότι θα περνούσα την υπόλοιπη ζωή μου ζωγραφίζοντας ζώα».
Για πρώτη φορά συνάντησε ζαρκάδι της Αμερικής σε μια επίσκεψη στο πάρκο Γκασπέζι, κοντά στο Μόντρεαλ, όπου βρίσκεται το πατρικό της σπίτι. Ο… έρωτας υπήρξε κεραυνοβόλος. Επισημαίνει ότι οι επιστήμονες δεν δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για το ζώο αυτό, και ό,τι ξέρουμε για το ζαρκάδι είναι από αφηγήσεις κυνηγών. «Οι κυνηγοί θεωρούν το ζαρκάδι της Αμερικής ζώο επικίνδυνο, επιθετικό, ηλίθιο. Εγώ διαπίστωσα ότι είναι πλάσμα υπέροχο, ήρεμο, πανέξυπνο, και έτσι αποφάσισα να το γνωρίσω καλύτερα. Δεν έχει ίχνος από τη νευρικότητα του ελαφιού. Το ζαρκάδι χρειάζεται χρόνο για να κρίνει και να σχηματίσει γνώμη προτού αποφασίσει να κάνει κάτι. Ετσι προλαβαίνεις να το παρατηρήσεις, να το γνωρίσεις και να επικοινωνήσεις μαζί του».
Το ζαρκάδι της Αμερικής έχει τέλεια όσφρηση και οξύτατη ακοή. Εντοπίζει την παρουσία ανθρώπου από απόσταση χιλιομέτρου. Παρ’ όλα αυτά η Ζιζέλ εφαρμόζει κόλπα που η ίδια επινόησε για να μπορεί να το πλησιάζει: «Αφού πέρασα δύο χρόνια μελετώντας ζαρκάδια, στο τέλος άρχισα να μιλάω μαζί τους. Εμαθα τη γλώσσα τους…». Μιμείται τον ήχο της φωνής τους, έχει φτιάξει δύο ψεύτικα κέρατα από πεπιεσμένο χαρτί, χρησιμοποιεί κινήσεις του σώματος που τις καταλαβαίνει το ζαρκάδι. Οταν φέρνει τα κέρατα κοντά στη μύτη της, αυτό για το ζαρκάδι σημαίνει: «Ενδιαφέρομαι για σένα». Αν το κοιτάξει κατάματα, ταλαντεύοντας το σώμα δεξιά αριστερά, αυτό σημαίνει πρόκληση και αν κατεβάσει και το κεφάλι, τότε είναι σαν να λέει στο ζώο «θέλω να παλέψουμε»..
Η πάλη βέβαια με ένα ζαρκάδι δεν συνιστάται γενικώς. Το ζώο είναι πολύ δυνατό, πιο εύσωμο από μεγάλο άλογο, το βάρος του φτάνει τα 500 κιλά, το άνοιγμα των κεράτων του κοντά στα δύο μέτρα. Η Ζιζέλ δεν τρομάζει όμως: «Εχω αναπτύξει μια έκτη αίσθηση που με βοηθά να καταλαβαίνω τι σκέπτεται το ζαρκάδι». Αν καταλάβει ότι απειλείται, οπισθοχωρεί χωρίς απότομες κινήσεις, καθησυχάζοντας το ζώο. «Το ζαρκάδι χαρακτηρίζεται από ηρεμία, εξυπνάδα και ειλικρίνεια και ποτέ δεν επιτίθεται χωρίς λόγο».
Η Ζιζέλ εργάζεται μαζί με τους γονείς της, τη μητέρα της τη Μονίκ και τον πατέρα της Ραϊνάλντ. Εχουν σχηματίσει μια δυνατή ομάδα που γυρίζει τους περισσότερους μήνες κάθε χρόνο (με εξαίρεση τις βαριές παγωνιές του χειμώνα) τις λίμνες και τα ποτάμια με ένα κανό από φάιμπεργκλας, όπου έχουν φορτώσει τελάρα και μπογιές, κάμερες και τρίποδα. Στήνουν καρτέρι σε μέρη όπου υπάρχει πιθανότητα να βρίσκονται ζαρκάδια. Και όταν εμφανιστεί κάποιο ζώο, η Ζιζέλ «πιάνει κουβέντα» μαζί του, ενώ ο πατέρας της καταγράφει τη «συνάντηση» σε φιλμ. Η οικογένεια Μπενουά έχει φτιάξει ένα ντοκιμαντέρ 45 λεπτώνΩ χρειάστηκαν 12 ολόκληρα χρόνια για να ολοκληρωθεί η παραγωγή. Εχει τίτλο «Συντροφιά με το Ζαρκάδι» και μεταδόθηκε όχι μόνο από την τηλεόραση του Καναδά το 1993, αλλά και από δίκτυα στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ και στην Ιαπωνία.
Το οπτικό υλικό από τις ταινίες το χρησιμοποιεί η Ζιζέλ ως πρώτη ύλη για τους πίνακές της, που τους πουλάει από 500 ως 8.000 δολάρια έκαστο.
