ΠΟιες είναι οι δυνατότητες των νέων φαρμάκων που ανακάλυψε ο καθηγητής Ντέιβιντ Χο και ποιες προοπτικές ανοίγονται για την αντιμετώπιση του AIDS; Το πρόβλημα του AIDS, εξηγεί ο καθηγητής κ. Γ. Σαρόγλου, ειδικός επί των λοιμώξεων, που παρακολούθησε τις εργασίες του συνεδρίου στο Βανκούβερ, έχει μπει σε μια νέα καμπή. Δεν μπορούμε να πούμε ότι βρέθηκε το φάρμακο ή ότι δεν βρέθηκε. Είναι απλώς σε μια νέα καμπή, όπου όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι είναι προς μια οριστική αφενός μεν διάγνωση αφετέρου και θεραπεία. Τα ενθαρρυντικά σημεία είναι:
Οι ανακαλύψεις του καθηγητή Χο, για τον τρόπο με τον οποίο πολλαπλασιάζεται ο ιός. Αυτός λοιπόν ο ιός μιμείται την τεχνική του μυκοβακτηριδίου της φυματιώσεως. Και πολλαπλασιάζεται σε τρεις ταχύτητες. Η μια ταχύτητα είναι ότι σχεδόν μέσα σε μιάμιση μέρα έχει διπλασιασθεί στο αίμα. Η άλλη ταχύτητα αφορά τον εγκέφαλο και μερικά λεμφοκύτταρα και είναι περίπου 1-2 εβδομάδες ως μήνες. Και μια τρίτη ταχύτητα, η οποία διαρκεί χρόνια, αφορά τους λεμφαδένες. Αρα λοιπόν εμείς, για να μπορέσουμε να θεραπεύσουμε πρέπει να βρούμε φάρμακα τα οποία να χτυπήσουν και τις τρεις ταχύτητες. Η τρίτη, επειδή απαιτεί τρίχρονη θεραπεία, δίνει τη δυνατότητα στον ιό να αναπτύξει αντοχή και να μεταλλαχθεί, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να τον εξαφανίσουμε όλον από τους λεμφαδένες. Ενώ λοιπόν έχουμε βρει θεραπεία για τον πρώτο τρόπο πολλαπλασιασμού στο αίμα και στα λεμφοκύτταρα, δεν έχουμε βρει ακόμη τεκμηριωμένα φάρμακα είμαστε στο στάδιο των μελετών για να εξαφανίσουμε τον ιό από τους λεμφαδένες. Είμαστε μεν στον σωστό δρόμο, αλλά αν δεν εξαφανίσουμε τεκμηριωμένα τον ιό από τους λεμφαδένες δεν μπορούμε να πούμε ότι βρήκαμε το φάρμακο.
Αυτός που προηγείται στην έρευνα είναι ο Ντέιβιντ Χο. Εχει δώσει συνδυασμό συγκεκριμένων φαρμάκων σε 15 ανθρώπους που βρίσκονταν στην αρχή της λοίμωξης και έχει καταφέρει να εξαφανίσει τον ιό από το αίμα, από τα λεμφοκύτταρα αλλά όχι από τους αδένες. Συνεχίζει, όμως, τη θεραπεία, τους κάνει βιοψία κάθε έξι μήνες και μόνο μετά από 2 ως 2,5 χρόνια θα ξέρει αν ανταποκρίνονται.
Τα συγκεκριμένα φάρμακα έχουν χορηγηθεί σε ασθενείς και στην Ελλάδα. Οπως όμως εξηγεί ο κ. Σαρόγλου, δεν έχουν δοθεί στο πλαίσιο της έρευνας του καθηγητή Ντέιβιντ Χο αλλά για να βοηθήσουν κάποιους ασθενείς να παρατείνουν την ζωή τους.
Η Ελλάδα δεν μετέχει σε ερευνητικά προγράμματα, αλλά μετέχει σε κλινικές δοκιμές. Π.χ., όλες οι μονάδες για AIDS έχουν μετάσχει σε προγράμματα για παρακολούθηση ανεπιθύμητων ενεργειών και αποτελεσματικότητας συγκεκριμένου φαρμάκου. Ο «Ευαγγελισμός» έχει μετάσχει σε πρόγραμμα και για ένα δεύτερο φάρμακο με άλλους 15 ασθενείς. Τα αποτελέσματα αυτά προστίθενται στη δεξαμενή των 6.000 ασθενών στους οποίους δοκιμάζεται παγκοσμίως, από το σύνολο των οποίων εξάγονται και τα συμπεράσματα.
Η πιο προηγμένη ερευνητική δουλειά, επισημαίνει ο κ. Σαρόγλου, είναι εκείνη κατά την οποία οι επιστήμονες προσπαθούν να βρουν τρόπους να εξαφανίσουν τον ιό τελείως από ολόκληρο τον οργανισμό, προτού προλάβει να αναπτύξει αντοχή. Εκεί παίζεται όλο το παιχνίδι. Πριν από το 2000 ή περί το 2000 υπολογίζουν ότι, με τα φάρμακα που χρησιμοποιούμε τώρα ή με αυτά που θα είναι οι επόμενες γενιές των σημερινών, θα έχει επιτευχθεί η επιβίωση των ασθενών επ’ αόριστον. Βεβαίως όλα αυτά, επισημαίνει ο κ. Σαρόγλου, μπορούν να αλλάξουν άρδην. Π.χ. να υπάρξει μια ανακάλυψη και αυτά να επιταχυνθούν και να γίνουν σε ένα χρόνο ή να υπάρξουν απρόβλεπτες δυσκολίες και ο στόχος να επιτευχθεί μετά το 2000.
Τι μπορεί να περιμένει ο ασθενής από αυτά τα νέα φάρμακα; Περίπου διπλασιασμό ή τριπλασιασμό του χρόνου επιβίωσης, απαντά ο κ. Σαρόγλου. Με τα υπάρχοντα ως τώρα φάρμακα είχαμε παράταση της επιβίωσης ως δύο χρόνια. Με τα νέα φάρμακα εκτιμάται ότι η παράταση θα φθάσει τα τέσσερα ως έξι χρόνια. Ολα θα φανούν στην πορεία. ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΔΟΣΗ
Αυτή τη στιγμή οι φαρμακολόγοι και κυρίως οι βιοχημικοί έχουν βρει σε ποια φάση του πολλαπλασιασμού του ιού μπορούν να τον εξουδετερώσουν με διάφορα φάρμακα και παρά πολλές φαρμακευτικές εταιρείες δουλεύουν πάνω σε αυτά τα φάρμακα.
Με αγωνία αναμένονται τα αποτελέσματα νέων ερευνητικών εργασιών για τη μη μετάδοση του ιού. Π.χ., αν μια γυναίκα πέσει θύμα βιασμού, την επόμενη μέρα να μπορεί να πάρει ένα φάρμακο και να μη μολυνθεί από τον ιό. Η πιο σημαντική έρευνα αυτού του είδους αφορά τις εγκύους γυναίκες που είναι φορείς του ιού. Δύο μέρες προτού γεννήσει η γυναίκα θα παίρνει το φάρμακο καθώς και το νεογνό επί ένα μήνα, και το παιδί θα είναι απολύτως υγιές.
