Θεωρήστε το, παρακαλώ, ως φιλική συμβουλή προς εθνικόφρονες πολιτευομένους αυτό που θα επισημάνω. Οπως όλα σε αυτή τη ζωή, έτσι και η αγάπη για την Ελλάδα θέλει και αυτή μέτρο. Για τον καθένα μας, το απαραίτητο μέτρο διαφέρει κατά την περίπτωση, όπως διαφέρουμε άλλωστε οι άνθρωποι. Ο καθένας μας είναι ξεχωριστός, επομένως ξεχωριστό είναι το μέτρο για κάθε εκπρόσωπο του είδους μας. Αυτό εξαρτάται πάντα από τον χώρο που διαθέτει μέσα του ο καθένας. Γιατί, ξέρετε, το μέγεθος της Ελλάδας είναι τεράστιο, υπερβαίνει τις δυνατότητες της ανθρώπινης χωρητικότητας. Μιλώ μεταφορικά, βεβαίως, εννοώ το μέγεθος του πολιτισμού και της Ιστορίας. Μόνο η γλώσσα, σκεφτείτε, με τέτοιας ποιότητας λογοτεχνική παραγωγή, που εκτείνεται σε μια περίοδο 27 αιώνων, φτάνει! Γέμισες! Τύλωσε η μπάκα, που λέμε.

Αν επιτρέψεις λοιπόν στην Ελλάδα να καταλάβει μέσα σου όλο τον ζωτικό χώρο, δεν μένει σπιθαμή για άλλα πράγματα – και μάλιστα πολύ βασικά στον κόσμο που ζούμε – με αποτέλεσμα να εκτίθεσαι. Δείτε, ας πούμε, την περίπτωση του υπουργού Εθνική Αμυνας, Νίκου Δένδια. Επισκέφθηκε τη Σαουδική Αραβία, όπου συναντήθηκε με τους έλληνες στρατιωτικούς που χειρίζονται τους πυραύλους Πάτριοτ που έχουμε στείλει. Στην ομιλία του ο κ. Δένδιας εξήρε τη σημασία που έχει για την άμυνα της Ελλάδας η πείρα που αποκτούν οι στρατιωτικοί μας επειδή: «Δεν υπάρχει άλλη χώρα σε αυτόν τον πλανήτη κατά της οποίας να έχει απευθυνθεί και να υφίσταται ενεργή απειλή πολέμου».

Η μόνη; Συγγνώμη, αλλά το Ισραήλ σε ποιον πλανήτη βρίσκεται; Εκείνο το ρολόι στην πλατεία της Τεχεράνης, που μετρούσε αντιστρόφως τον χρόνο που απέμενε στο Ισραήλ, πώς το ξέχασε ο υπουργός; Ή, επίσης, εκείνες τις αδιανόητες απειλές του προέδρου Τραμπ κατά της Γροιλανδίας; Μόνη η Ελλάδα «σε αυτόν τον πλανήτη»; Ισως στον δικό της πλανήτη, εκεί που η Ελλάδα είναι μόνη της και η αυταρέσκειά της δεν απειλείται από τον ανταγωνισμό. Εφόσον μιλάμε όμως για τον πλανήτη Γη, δεν είμαστε η μόνη χώρα. Βλέπετε, όμως, ο υπουργός άφησε την Ελλάδα να καταλάβει όλο τον χώρο μέσα του. Πού να περισσέψει μια γωνίτσα για τον υπόλοιπο κόσμο;

Στην αμετροεπή δήλωσή του ο κ. Δένδιας εννοούσε την απειλή της Τουρκίας, το περιβόητο εκείνο casus belli, για την περίπτωση που η Ελλάδα θα επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της στα 12 ναυτικά μίλια, όπως θεωρητικά έχει το δικαίωμα βάσει του Διεθνούς Δικαίου. Θεωρητικά, λέω, γιατί στην πράξη δεν θα μπορούσε να κλείσει το Αιγαίο και να μετατραπεί σε ελληνική λίμνη. Δεν είναι μόνο η Τουρκία που θα γινόταν έξαλλη σε μια τέτοια περίπτωση. Θα είχαμε όλο τον κόσμο εναντίον μας. Και επειδή ακριβώς η γεωγραφική πραγματικότητα επιβάλλει συμβιβασμούς, υπάρχουν τα δικαστήρια. Εξίσου θεωρητική είναι και η απειλή της Τουρκίας.

Οι ρεαλιστές αμφοτέρων των πλευρών τα γνωρίζουν αυτά. Για τον λόγο αυτόν διεξάγονται επί χρόνια (ακόμη και επί πρωθυπουργίας Σαμαρά) συνομιλίες των δύο πλευρών. Ο σκοπός τους είναι να βρεθεί ο τρόπος για να οριστούν οι θαλάσσιες ζώνες με δικαστική απόφαση αποδεκτή και από τα δύο μέρη. Το πρόβλημα όμως είναι ότι υπάρχουν και οι επαγγελματίες των ελληνοτουρκικών, επίσης και στις δύο πλευρές. Διάφοροι λόγοι συμβάλλουν στην ύπαρξή τους. Η γενική άγνοια γύρω από τα θέματα αυτά είναι ένας. Είναι δύσκολο να εξηγηθούν αυτά τα θέματα και να γίνουν κατανοητά από τους ψηφοφόρους. Και, στην πολιτική, ποτέ δεν ακολουθείς τον δύσκολο δρόμο του υψηλού πολιτικού κόστους, εφόσον υπάρχει ευκολότερος. Επειτα, είναι το ότι τα θέματα κυριαρχίας ερεθίζουν πάντα το εθνικό φρόνημα και το αίσθημα της υπερηφάνειας. Με την πάροδο του χρόνου, η στασιμότητα παγιώνεται, η συνήθεια γίνεται ο κανόνας και έτσι δημιουργείται μια αγορά ψηφοφόρων ευεπίφορη στην εκμετάλλευση από τους εθναμύντορες. Αυτοί είναι οι επαγγελματίες των ελληνοτουρκικών. Δεν τους κρίνω – καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Εξηγώ την ύπαρξή τους.

ΜΕΤΩΠΙΚΗ

Ηταν η απορία μου αυτή εδώ και καιρό: Πώς την αντέχουν οι δικαστές; Αλλά και πώς γίνεται η ίδια να μην καταλαβαίνει ότι αυτοκτονεί επαγγελματικά ως δικηγόρος όταν αντιμετωπίζει τους δικαστές με τις ίδιες τακτικές εκφοβισμού που ακολουθεί στη Βουλή; Και, τέλος πάντων, η Βουλή είναι πολιτικό όργανο, πες ότι εκεί οι κανόνες επιτρέπεται να κάμπτονται σε ορισμένες περιπτώσεις. Η αίθουσα του δικαστηρίου όμως είναι κάτι παραπάνω. Πώς είναι δυνατόν να καταλαμβάνει, κατά κυριολεξία, τη διαδικασία της δίκης η Ζωή Κωνσταντοπούλου; Οι εξελίξεις της περασμένης εβδομάδας απέδειξαν ότι, πράγματι, η κυρία Κωνσταντοπούλου έκανε τη μετωπική με τον τοίχο. Οι ανακοινώσεις της Ενωσης Δικαστών εναντίον της είναι πρωτοφανούς σκαιότητας, σε αντιστοιχία όμως με το ύφος των δικών της παρεμβάσεων στις δικαστικές αίθουσες. Το γεγονός μάλιστα ότι χρειάστηκε να παρέμβει ο πατέρας της, Νίκος Κωνσταντόπουλος, σημαίνει ότι η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή για την πρόεδρο…