Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται αντιμέτωπη με σαιξπηρικά ερωτήματα. Να πάει κανείς στη Σελήνη ή να βουλιάξει στην κυβερνητική πεζότητα; Να υπερασπιστεί το ρουσφέτι του ή να τα βάλει με το κράτος των δικαστών; Να ιδρώσει τη φανέλα μέσα στην κουζίνα ή να προτιμήσει τα πίσω μπαλκόνια της κυβέρνησης; Ο κομματικός πατριωτισμός έχει εξατμιστεί στον έβδομο χρόνο διακυβέρνησης. Η πίεση της καθημερινότητας ορίζει τις «αποκλίσεις στον ενθουσιασμό» με τον οποίο στηρίζουν το κυβερνητικό έργο υπουργοί και βουλευτές.
Από αυτή την άποψη η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ ήταν μια άσκηση ρεαλισμού. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης συμπαρατάχθηκε με τους βουλευτές, «μάλωσε» τους υπουργούς και πέταξε τη σπόντα για όσους μιλούν μόνο σε προστατευμένα περιβάλλοντα. Οι βουλευτές δεν του δυσκόλεψαν τη ζωή, έκαναν μια ευπρεπή κριτική αφήνοντας ανέγγιχτο το επιτελικό κράτος και τους εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς. Και οι δελφίνοι ακολούθησαν τη δική του στρατηγική ο καθένας.
Ο Νίκος Δένδιας απουσίαζε ξανά στο εξωτερικό αποφεύγοντας την πολλή συνάφεια με τη ΝΔ που προσδοκά να διεκδικήσει. Ο Αδωνις Γεωργιάδης εμφανίστηκε ως παραστάτης του Πρωθυπουργού τη δύσκολη ώρα και την έπεσε «φωτογραφικά» στον Δένδια, λέγοντας ότι κάποιοι «πάνε εκεί που μας βρίζουν». Το προηγούμενο βράδυ ο υπουργός Αμυνας είχε βρεθεί στην τελετή αναγόρευσης του Ευάγγελου Βενιζέλου σε επίτιμο διδάκτορα της Νομικής Σχολής και της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ, μαζί με άλλα στελέχη της ΝΔ όπως η Ντόρα Μπακογιάννη, η Ολγα Κεφαλογιάννη, ο Βασίλης Κικίλιας, ο οποίος έκανε ανάρτηση για να επαινέσει τη «δημοκρατική ωριμότητα», τη δική του και κατ’ επέκταση των υπόλοιπων συντρόφων του που έσφιξαν το χέρι του πολιτικού αντιπάλου τους.
Πιο οξύνους, ο Μάκης Βορίδης ανέλαβε συνήγορος υπεράσπισης των θυμάτων της Λάουρα Κοβέσι. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης του έστρωσε τον δρόμο καλώντας την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να μεταβάλει τις εντυπώσεις που δημιούργησε ότι «εμπλέκεται στην πολιτική διαπάλη». Και ο πρώην υπουργός συνέχισε στο ίδιο μοτίβο λέγοντας ότι αμφισβητείται ο ρόλος του βουλευτή και των καθηκόντων του και ότι η επίθεση έρχεται από μια δικαστικό, «την κυρία Κοβέσι, η οποία καταχωρίστηκε ως πολιτικός από τις τοποθετήσεις που έχει κάνει η ίδια». Οι κυνηγημένοι βουλευτές ικανοποιήθηκαν από την παρέμβαση Βορίδη τόσο πολύ ώστε παρέβλεψαν την ακροδεξιά ατζέντα που βρισκόταν στα θεμέλια της υποστήριξής τους. Κάποιοι άλλοι δεν έκλεισαν τα αφτιά τους, «ο Βορίδης έκανε σκληρή ιδεολογική τοποθέτηση. Επίθεση στους δικαστές έκανε παλαιότερα ο Μπερλουσκόνι και πρόσφατα ο Τραμπ» σχολίαζαν, αναγνωρίζοντας ομοιότητες στην πλατφόρμα του πρώην υπουργού. «Πάντως έχτισε έξυπνα το δίλημμα “κράτος δημοκρατίας ή κράτος δικαστών” σε ένα πολύ ευεπίφορο περιβάλλον» παραδέχονταν.
Συμπέρασμα: Ο Κ. Μητσοτάκης θα παλέψει την τρίτη τετραετία και ας λένε ορισμένοι από αυτούς που τον συνάντησαν πρόσφατα ότι μοιάζει κουρασμένος και αποστασιοποιημένος. Οι βουλευτές βρίσκονται στο όριο της αντοχής τους δεχόμενοι τη μεγάλη δυσαρέσκεια της κομματικής βάσης. Οι δελφίνοι εργάζονται για την επόμενη ημέρα, γιατί «πλέον συζητείται μεταξύ μας πώς θα είναι η ΝΔ μετά τον Μητσοτάκη». Το σύνολο δεν περπατάει, όσο και αν αυτοσυγχαίρονται για τους συγκρατημένους τόνους στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Ο γόρδιος δεσμός δεν λύθηκε, τα ερωτήματα επανήλθαν με το φως της επόμενης ημέρας και αφορούν κατά κύριο λόγο τον χρόνο των εκλογών.
Κανένας δεν πίστεψε την ημερομηνία που άφησαν να διαρρεύσει από το Μέγαρο Μαξίμου για εκλογές στις 27 Σεπτεμβρίου ή στις αρχές Οκτωβρίου, προκειμένου να διασφαλιστεί το κλίμα μετριοπάθειας. Αλλωστε αμέσως μετά την ΚΟ ο Παύλος Μαρινάκης μίλησε ξανά για εκλογές το 2027.
«Πρώτα από όλα οι πρόωρες εκλογές δεν προαναγγέλλονται» εξηγεί ένας από τους βουλευτές που δεν ανήκει ούτε στους «ορθόδοξους» ούτε στους «διαμαρτυρόμενους». «Επειτα», συνεχίζει, «πώς θα δικαιολογήσει ο Μητσοτάκης τις πρόωρες κάλπες με πειστικό τρόπο; Δηλαδή να μη μας ρωτάνε μετά “και τι κάνατε όσα χρόνια κυβερνάτε;”».
Επιστροφή στα σαιξπηρικά ερωτήματα. Να πάει κανείς σε πρόωρες εκλογές ή να μην πάει; Στο μεταξύ, πέρα από τις δυσκολίες που προκαλεί το εξωτερικό περιβάλλον, και το εσωτερικό τοπίο έχει μεγάλες προκλήσεις. Πόσα νέα κόμματα θα κατεβούν στις εκλογές; Στη δημοσκοπική αφετηρία βρίσκονται τρία, κόμμα Τσίπρα, κόμμα Καρυστιανού, κόμμα Σαμαρά. Η δυνητική ψήφος για τον Αλέξη Τσίπρα φθάνει στο 20%, για τον Αντώνη Σαμαρά στο 12% και για τη Μαρία Καρυστιανού στο 21% (Pulse). Ποιος θα πάρει από ποιον και ποιος θα δώσει σε ποιον, όταν οι διαχωριστικές γραμμές θολώνουν από καθετί συγκυριακό και όταν το σύστημα και το αντισύστημα μπερδεύονται γλυκά; «Εμάς δεν μας θέλει πλέον η κοινωνία, άσχετα με το τι θα ψηφίσει ο κόσμος στην κάλπη.
Οι ψηφοφόροι ψάχνονται, εμείς βλέπουμε ανθρώπους που μας ψήφισαν δύο φορές και τώρα μας γύρισαν την πλάτη και κανένας δεν ξέρει αν θα μας ξαναψηφίσουν» ομολογεί «γαλάζιο» στέλεχος. Εχει δίκιο αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν την γκρίζα ζώνη των αναποφάσιστων μεταξύ 18% και 22% και τις δύο κυβερνητικές θέσεις, ότι θα είναι ξανά υποψήφιοι οι βουλευτές των οποίων έχει αρθεί η ασυλία και ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν είναι αμερόληπτη, να συναντούν την αποδοκιμασία του 71,7% και του 71,3% αντιστοίχως (MRB). Τα πράγματα είναι ρευστά και στην αντιπολίτευση. Ειδικά στον χώρο μεταξύ ΠαΣοΚ, ΣΥΡΙΖΑ και κόμματος Τσίπρα αναμένεται να υπάρξουν μετακινήσεις στελεχών αναδιαμορφώνοντας το προφίλ και τη δυναμική των κομμάτων.
