Στο «Ερωτηματολόγιο» των «Νέων Εποχών», στήλη της εφημερίδας με σταθερές ερωτήσεις, η τελευταία από αυτές είναι αφιερωμένη στην πολιτική. «Θα συμφωνούσατε πως όλα, τελικά, είναι πολιτική;» είναι το ερώτημα που διατυπώνεται. Ανάμεσα στους νέους συγγραφείς, ποιητές, δραματουργούς και ηθοποιούς που φιλοξενεί η στήλη, οι συντριπτικά περισσότεροι απαντούν πως ναι, έτσι είναι – «Και το νερό που πίνουμε και ο αέρας που αναπνέουμε» είπε στο περασμένο φύλλο η Μαρίνα Αγαθαγγελίδου, συγγραφέας, μεταφράστρια και θεατρολόγος.

«Και το σινεμά που βλέπουμε κι ας μην του φαίνεται» θα μπορούσε να προσθέσει κανείς. Ακόμη και ένας ηθογραφικός «Καποδίστριας» που μιλάει με την Παναγία και συγκινεί χιλιάδες θεατές ως πάναγνο σύμβολο μιας Ελλάδας που της άξιζε καλύτερη τύχη, μετατράπηκε σε πολιτικό ζήτημα από τους κριτικούς του κινηματογράφου έως τα κοινωνικά δίκτυα. Καλά να ‘μαστε, να τσακωνόμαστε για τα «πολιτικά».

Μισό λεπτό όμως. Αυτή δεν υποτίθεται πως είναι μια απολιτίκ εποχή; Πως ο πολιτικός χρόνος σταμάτησε κάνα δυο γενιές μετά την πιο πολιτικοποιημένη απ’ όλες της γενιές της Μεταπολίτευσης, τη «γενιά του Πολυτεχνείου», η οποία δέχθηκε τόνους κριτικής, μπορεί και λάσπης, για τις πολιτικές της επιλογές και την πολιτική της εξέλιξη μετά το πολιτικό της επίτευγμα στα χρόνια της Χούντας; Δεν υποτίθεται πως οι νέοι σήμερα δεν δίνουν δεκάρα όχι μόνο για όλα εκείνα που συνέβησαν τότε αλλά και για αυτά που συμβαίνουν σήμερα; Και τι άλλο μπορεί να σημαίνει η απουσία τους από τα κόμματα και η αποχή τους από τις εκλογές;

Η εποχή ήταν απολιτίκ, δεν είναι πια. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι έχει αλλάξει ο τρόπος που προσλαμβάνεται η πολιτική. Και πως, κατά συνέπεια, η μεγαλύτερη πρόκληση για το πολιτικό σύστημα είναι να αλλάξει τον τρόπο που την ασκεί. Δεν υπάρχουν πια κομματικοί στρατοί για να βγάλουν τα κόμματα από το ντουλάπι. Αν όμως είναι πολιτικό ζήτημα ο «Καποδίστριας», είναι άλλο τόσο και απολύτως υπαρκτό η στεγαστική κρίση, το μέλι της διαφθοράς, η αγορά της εργασίας, τα κίνητρα για να επιστρέψουν στη χώρα οι αυτοεξόριστοι επιστήμονες, αλλά και εκείνα για να μην τα μαζέψουν και φύγουν εκείνοι που είναι ακόμη εδώ.

Πολιτικό ζήτημα – πραγματικά πολιτικό ζήτημα – είναι ο κλονισμός της Δύσης, το γεωπολιτικό μας «ανήκειν» και η θέση μας στον κόσμο, ειδικά τώρα που οι νεότερες γενιές παρακολουθούν «ζωντανά» και καθόλου αδιάφορα αυτά που συμβαίνουν από την επικράτεια έως τα σύνορα του κόσμου. Και αν έχουν σημασία όλα αυτά, είναι επειδή σ’ αυτή τη γωνιά του κόσμου δεν υποδεχθήκαμε μόνο ένα ευτυχές νέο έτος αλλά και ένα προεκλογικό. Το 2026 είναι μια (προ)εκλογική χρονιά. Τι θα συζητήσουν οι υποψήφιοι πρωθυπουργοί; «Πολιτικά ζητήματα» σαν του «Καποδίστρια»; Ή εκείνα που είναι απολύτως υπαρκτά και αφορούν τις ζωές μας; Θα θραφούν ομφαλοσκοπώντας από την πολιτική κουζίνα; Ή θα αφιερωθούν στα πολιτικά διακυβεύματα των καιρών; Μένει να φανεί. Καλή πολιτική χρονιά!

ΥΓ.: Οχι, δεν είναι απολιτίκ πια η εποχή. Μάρτυρες θα μπορούσαν να είναι οι καινούργιοι τίτλοι περιοδικών που εμφανίζονται παντού στον κόσμο και οι εφημερίδες που συγκρατούν ή ακόμη και αυξάνουν τις πωλήσεις τους. Αλλά θα μπορούσαν να είναι και οι μικρές προσωπικές μαρτυρίες. Οπως αυτή μιας νέας αναγνώστριας του «Β», της Στεφανίας Σ., που τύλιξε το πρωτοχρονιάτικο δώρο της «ψάχνοντας όλη την εφημερίδα για να βρω δυο σελίδες που να είναι ωραίες και να ταιριάζουν». Και στην παρέα; «Το θεώρησαν φουλ έξυπνο και ωραίο και το δώρο μου τελικά έτυχε σε μια φίλη που κάνει διδακτορικό στο Φυσικό, ταίριαξε τόσο τέλεια». Οι δυο σελίδες του χαρτιού περιτυλίγματος ήταν από το «Science», το επιστημονικό ένθετο της εφημερίδας. Ηταν το καλύτερο δώρο για όλους εμάς που γράφουμε στις εφημερίδες και οι λέξεις μας τυλίγουν μερικές από τις πιο τρυφερές στιγμές της καθημερινότητας των αναγνωστών μας.