Το 2023 128.097 άνθρωποι πέθαναν στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ. Η πτώση κατά 9% είναι πλασματική, καθώς μέχρι και το 2022 η COVID-19 έκανε τη ζημιά. Τώρα, οι θάνατοι είναι κυρίως από καρδιαγγειακά νοσήματα και καρκίνο. Από ασθένειες που αποτελούν μέρος της ζωής και του θανάτου μας.
Η πανδημία μπορεί να αποσύρθηκε από την καθημερινή αγωνία και τα δελτία ειδήσεων, ωστόσο οι χρόνιες παθήσεις παρέμειναν. Κι αν η αντιμετώπιση εκείνης της δυστοπικής πραγματικότητας ήταν αποτελεσματική, η μετέπειτα πορεία της Υγείας στην Ελλάδα είχε σοβαρά συμπτώματα που δεν αλλάζουν το ότι η χώρα πρέπει να εκσυγχρονίσει όλον τρόπο σκέψης και δράσης της.
Από το 1938 μέχρι σήμερα, οι λοιμώξεις περιορίστηκαν, αλλά τα καρδιαγγειακά και τα νεοπλάσματα εκτοξεύθηκαν. Ζούμε περισσότερο (το προσδόκιμο στη χώρα μας έχει αγγίξει τα 82 έτη), αλλά γερνάμε με ασθένειες. Γι’ αυτό και η υγεία απαιτεί εθνική στρατηγική.
Για πρωτοβάθμια φροντίδα, συστηματική πρόληψη, διαρκή παρακολούθηση δεικτών υγείας. Χρειάζεται πολιτικές που ξεκινούν στο σχολείο, περνούν από τον χώρο εργασίας και καταλήγουν στο κάθε σπίτι.
Η υγεία δεν αρχίζει στο ΕΣΥ και τελειώνει μέσα στο νοσοκομείο. Παρακολουθώντας το «The Pitt», την καλύτερη σειρά βάσει βραβείων και ratings αυτή τη στιγμή στις ΗΠΑ, προσπαθείς να σκεφτείς αν η δημόσια υγεία μπορεί να είναι τόσο άμεσα διαθέσιμη, αποτελεσματική και ανθρώπινη. Σχεδόν ουτοπικό και εδώ και εκεί κι ας θέλει ο Τραμπ να κάνει το(ν) MAGA.
Για να μπορέσει ο τομέας της Υγείας να δώσει πίσω στον μέσο πολίτη αυτά που χρειάζεται, απαιτούνται δομές και υποδομές. Οχι ελλείψεις προσωπικού, κλινών και ανισότητα στην πρόσβαση ειδικά στην περιφέρεια. Η σημερινή κυβέρνηση έχει προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις όπως η άυλη συνταγογράφηση, ο ψηφιακός φάκελος υγείας, τα προγράμματα προληπτικού ελέγχου. Ομως η υγεία δεν είναι μόνο ψηφιακή υποδομή, ούτε επικοινωνία.
Ο Αδωνις Γεωργιάδης έχει επιλέξει αντί να μιλάει μόνο για το χαρτοφυλάκιό του, να παρεμβαίνει για κάθε ζήτημα ελλείψει άλλων προθύμων κυβερνητικών στελεχών, πάντα έτοιμος για τον επόμενο τηλεοπτικό ή κοινοβουλευτικό καβγά. Και μπορεί να φωνάζει ότι όλα πηγαίνουν καλά, αλλά η διάγνωση δεν δείχνει το ίδιο.
Η αντιπολίτευση από την άλλη, όσο κατακερματισμένη ή ανερμάτιστη και αν φαντάζει, οφείλει να παρουσιάσει ένα σχέδιο. Ποιο είναι το δικό της σχέδιο; Πώς θα ενισχύσει την πρωτοβάθμια φροντίδα; Πώς θα χρηματοδοτήσει το ΕΣΥ; Μήπως αντί να υπάρχει άγχος για συναίνεση στο άρθρο 86, να μιλήσουμε για κάτι πιο σοβαρό; Πώς δεν θα γερνάμε γρήγορα και πώς θα πεθαίνουμε πιο καλά; Γιατί το πώς θα ζούμε, δεν μας το εξασφαλίζει κανείς.
