Η πολιτική ζωή των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, έχει μπει στον πάγο.
Λογικό. Ολα εξαρτώνται από τον (τρίτο) Πόλεμο στον Κόλπο και από την έκβασή του. Οι συνέπειες (κυρίως οικονομικές) υπάρχουν ήδη, αλλά δεν μπορούν να προβλεφθούν ή να αποτιμηθούν πλήρως προτού ο πόλεμος τελειώσει.
Τέσσερις δημοσκοπήσεις που πραγματοποιήθηκαν μετά την έναρξη των εχθροπραξιών καταγράφουν τις πρώτες και σχεδόν ταυτόσημες αντιδράσεις των ελλήνων πολιτών (Opinion, Alco, Interview, Pulse).
Ο κόσμος ανησυχεί, αισθάνεται ανασφάλεια και αβεβαιότητα, προβληματίζεται. Δεν είναι βέβαιος για αυτό που θα ακολουθήσει, ούτε μπορεί να προβλέψει ποιες επιπτώσεις θα έχει στη ζωή του.
Οπως είναι φυσιολογικό σε τέτοιες συνθήκες το συνηθισμένο ρεπερτόριο της καθημερινότητας μπαίνει στον πάγο, κάτι που (κατά παράδοση) ευνοεί τις κυβερνήσεις. Ο διαγωνισμός μικροπολιτικής ή απλώς αντιπολίτευσης δεν ταιριάζει στις περιστάσεις, ούτε κινείται στο ύψος των γεγονότων.
Πόσο θα κρατήσει το διάλειμμα; Κανείς δεν ξέρει και κανείς δεν μπορεί να πει. Κυρίως κανείς δεν είναι ικανός να μετρήσει τις οικονομικές συνέπειες ενός πολέμου που εκ των πραγμάτων θα έλθουν σε δεύτερη φάση και θα αγγίξουν κάθε νοικοκυριό.
Με άλλα λόγια το «παράθυρο ευκαιρίας» που άνοιξε ο πόλεμος είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένο και μπορεί να αποδειχθεί πρόσκαιρο ή παροδικό. Αν λοιπόν κάποιοι εξυφαίνουν εκλογικά σενάρια ή καλλιεργούν περιστασιακές φιλοδοξίες να αρπάξουν την ευκαιρία, μάλλον βιάζονται και δεν βλέπω πολλούς έτοιμους να τους ακολουθήσουν.
Ούτως ή άλλως, ο Πρωθυπουργός απέκλεισε κατηγορηματικά τέτοια ενδεχόμενα. Δεν γίνεται να επαγγέλλεσαι τον εγγυητή της σταθερότητας και ταυτοχρόνως να κυνηγάς ευκαιρίες ανακατωσούρας.
Ακόμη και έτσι όμως αυτή η αναλαμπή κρύβει μια αλήθεια. Οτι το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό χαρακτηρίζεται από μια πρωτοφανή σε διάρκεια πολιτική σταθερότητα. Ασφαλώς υπάρχουν αυξομειώσεις σχεδόν οριακές και ανάλογα με τη συγκυρία, αλλά από πουθενά δεν προκύπτει κάποια ριζική ανακατάταξη ή ανατροπή των συσχετισμών.
Φυσικά όλα αυτά αγνοούν τη συνέχεια ενός πολέμου του οποίου κανείς δεν ξέρει τη διάρκεια και επιπροσθέτως δεν μπορεί να μαντέψει τις εξελίξεις που θα προκύψουν στην ευρύτερη περιοχή.
Εκ των πραγμάτων λοιπόν βιώνουμε μια στάση αναμονής και όχι μόνο στην Ελλάδα. Στον πάγο.
Στη Γαλλία έχουν σήμερα τον πρώτο γύρο των δημοτικών εκλογών τους και βασιλεύει μια υποτονικότητα, την οποία μόνο ο πόλεμος θα μπορούσε να εξηγήσει.
Ακόμη περισσότερο που με κίνδυνο να γίνω κουραστικός θα επιμείνω πως δεν έχουμε δει όλο το έργο, ούτε καν έχουμε διαβάσει το σενάριο.
Πώς λοιπόν θα ξέρουμε το τέλος;
