Δεν είμαστε όλοι φανατικοί της Eurovision. Για την ακρίβεια, υπάρχει μια ολόκληρη κατηγορία ανθρώπων που κάθε Μάιο σπεύδει να δηλώσει «εγώ αυτά δεν τα βλέπω». Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που, λίγες ώρες αργότερα, βρίσκονται μπροστά σε μια οθόνη να σχολιάζουν staging, και να αναρωτιούνται γιατί η Σουηδία έστειλε πάλι «κάτι τόσο Σουηδία» ή να φωνάζουν «αυτό θα πάει άπατο» λες και συμμετέχουν σε μυστική επιτροπή βαθμολόγησης.
Γιατί η Eurovision δεν είναι απλώς μουσικός διαγωνισμός, είναι κοινωνικό γεγονός. Είναι η τέλεια αφορμή για να μαζευτούν παρέες σε σπίτια, να ανοίξουν μπουκάλια, να κυκλοφορήσουν πιάτα πάνω από κεφάλια και να δημιουργηθεί εκείνη η σχεδόν εορταστική ένταση που συμβαίνει μόνο σε μεγάλα αθλητικά γεγονότα, ιδίως σε ποδόσφαιρο ή μπάσκετ. Στην Eurovision, θέλεις-δεν θέλεις, παίρνεις θέση, γίνεσαι οπαδός. Φωνάζεις, σχολιάζεις δυνατά, επενδύεις συναισθηματικά και περιμένεις εναγωνίως την ψηφοφορία για να κλιμακώσεις τις αντιδράσεις σου.
Φυσικά, υπάρχουν και οι αληθινοί experts του θεσμού. Οι άνθρωποι που δε βλέπουν Eurovision μία φορά τον χρόνο αλλά ζουν μέσα σε ένα μόνιμο eurovision cinematic universe. Ξέρουν ποια χώρα αδικήθηκε το 2017, ποια εμφάνιση αντέγραψε κάποια περσινή, ποιοι τραγουδιστές άλλαξαν τόνο στις πρόβες και ποιο τραγούδι γράφει καλύτερα στην οθόνη και έχει περισσότερες πιθανότητες να πείσει τις επιτροπές. Έχουν άποψη για τα πάντα, αντιμετωπίζουν τα ημιτελικά σαν προκριματικούς Champions League και μπορούν να προβλέψουν τη δεκάδα πριν καν ανοίξουν οι γραμμές. Είναι εκείνοι που δεν παίρνουν στιγμή τα μάτια τους από την οθόνη, που σωπαίνουν επιδεικτικά όταν ξεκινά η βαθμολογία και που, κάπου ανάμεσα στο πέμπτο «douze points», θυμούνται ότι υπάρχουν οι κολλητοί τους γύρω τους.
Κοινός παρονομαστής σε όλους; Το φαγητό. Δε γίνεται να παρακολουθήσει κάποιος Eurovision χωρίς να μασουλάει κάτι. Αυτή η νύχτα θέλει την υπερβολή της και το τραγάνισμα ανάμεσα στα τραγούδια. Γιατί το πιο έξυπνο σνακ της τηλεόρασης δεν είναι ούτε τα σουβλάκια, ούτε οι πίτσες, ούτε οι βαριές πιατέλες. Είναι τα πατατάκια που ντύνονται σαν tiny canapés και μετατρέπονται σε one-bite πολυτέλεια.
Στο εξωτερικό, τα λεγόμενα «loaded chips» έχουν γίνει ολόκληρη κατηγορία party food. Από chip towers με αλλαντικά μέχρι πατατάκια με fish roe και crème fraîche που εμφανίζονται σε cocktail parties, το humble crisp έχει αποκτήσει status σχεδόν haute couture snack. Και ειλικρινά, ταιριάζει απόλυτα στη λογική της Eurovision: κάτι οικείο, κάτι υπερβολικό και κάτι που δεν παίρνει καθόλου τον εαυτό του στα σοβαρά.
Τα πατατάκια ως βάση για το πιο εύκολο party plating
Το ωραίο με τα πατατάκια είναι ότι κάνουν όλη τη δουλειά μόνα τους. Έχουν αλάτι, crunch, ένταση και εκείνη τη μικρή εθιστική υπερβολή που ζητά η εμμονική παρακολούθηση μιας σειράς, ενός διαγωνισμού ή ενός ματς, ακόμη και όταν δεν υποστηρίζεις καμιά συγκεκριμένη ομάδα. Το μόνο που χρειάζονται είναι μια δημιουργική αντιμετώπιση: να βάλουμε τη φαντασία μας να δουλέψει και να δημιουργήσουμε λαχταριστά πιάτα που θα μας χαρίσουν πολλές μπουκιές απόλαυσης.
Εξάλλου, η Eurovision δεν τρώγεται σε τραπέζι. Τρώγεται στον καναπέ, με μισό μάτι στην τηλεόραση και το άλλο στο group chat. Θέλει φαγητό που πιάνεται εύκολα, δεν απαιτεί μαχαιροπίρουνα και επιβιώνει από έντονες αντιδράσεις τύπου «ΑΥΤΟ ΓΙΑΤΙ ΠΗΡΕ 12ΑΡΙ;».
Και κάπου εκεί τα πατατάκια αποκτούν κάτι ακραία γαστρονομικό: layer, συνδυασμοί, αντιθέσεις, γεύση που ξεχωρίζει. Είναι το είδος του φαγητού που εντυπωσιάζει χωρίς καν να μπεις στην κουζίνα.
Το μυστικό για τέλειο «loaded chip»
Οι πιο πετυχημένοι συνδυασμοί έχουν τρία πράγματα:
· κάτι κρεμώδες
· κάτι αλμυρό ή όξινο
· κάτι φρέσκο ή τραγανό
Γι’ αυτό λειτουργούν τόσο καλά τα τουρσιά, τα μυρωδικά, τα ραπανάκια, οι ελιές και οι sauce πάνω στα chips. Το πατατάκι γίνεται η βάση για μικροσκοπικά ισορροπημένα bites. Και ναι, η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά. Ένα ripple chip κρατά καλύτερα τα toppings. Τα kettle cooked δίνουν περισσότερο crunch. Τα αλατισμένα απλά chips αφήνουν χώρο να αναδειχθούν τα υπόλοιπα υλικά.
Ένα ανάλαφρο χρυσαφένιο chip με cottage cheese και ντοματίνια γίνεται σχεδόν ελληνικό bruschetta σε crunchy εκδοχή. Η μοτσαρέλα συνδυασμένη με μορταδέλα με κελυφωτό φιστίκι, ελιές και βασιλικό θυμίζει ιταλικό aperitivo που θα ταιριάξει τέλεια με τα spritz που θα γεμίσουν τα ποτήρια.
Ένα φουρνιστό πατατάκι με μεγαλύτερο σώμα και καλύτερο δάγκωμα, θα δέσει υπέροχα με το χαβιάρι – που μπορεί άνετα να είναι υποκατάστατο χαβιαριού- αναπαράγοντας τη viral «fancy snack» αισθητική που βλέπουμε όλο και περισσότερο στα social: ακριβά details πάνω σε κάτι τελείως καθημερινό και συνηθισμένο.
Και μετά έρχονται οι πιο αποθεωτικοί συνδυασμοί που μοιάζουν δύσκολοι στο στήσιμό τους αλλά είναι απλοί και προκύπτουν απλώς όταν κάθονται παρέα, στο ίδιο πιάτο, υλικά που τα πάνε υπέροχα μεταξύ τους: το brie με το prosciutto και την tartare sauce, ή τις αντζούγιες με το βραστό αβγό, τα ραπανάκια, το αγγουράκι τουρσί και τα ντοματίνια.
Κανονικά θα έπρεπε να αυτά τα loaded chips να συνοδεύονται από χειροκρότημα παρουσιαστή και να βαθμολογούνται με 12αρια.
Και επειδή η βραδιά αξίζει effort, φτιάξτε σπιτικά πατατάκια!
Αν θέλετε να το πάτε ένα βήμα πιο πέρα, τα homemade chips είναι πιο εύκολα απ’ όσο ακούγονται:
Σπιτικά πατατάκια φούρνου
Υλικά
· 4 πατάτες
· ελαιόλαδο
· αλάτι
· προαιρετικά: καπνιστή πάπρικα, σκόρδο σε σκόνη, parmesan, dried herbs
Εκτέλεση
1. Κόβετε τις πατάτες πολύ λεπτά με mandoline ή κοφτερό μαχαίρι.
2. Τις βάζετε σε παγωμένο νερό για 20 λεπτά ώστε να φύγει το περιττό άμυλο.
3. Στεγνώνετε πολύ καλά.
4. Ανακατεύετε με λίγο ελαιόλαδο και αλάτι.
5. Ψήνετε στους 200°C μέχρι να γίνουν χρυσαφένιες και τραγανές, περίπου 15 με 20 λεπτά, γυρίζοντάς τες μία φορά.
Από εκεί και πέρα, η Eurovision λογική λέει ένα πράγμα: όσο πιο υπερβολικό το topping, τόσο πιο σωστή η βραδιά.
