Με τα θερινά σιγά – σιγά να ανοίγουν, οι νέες ταινίες αυξάνονται και μαζί τους οι επανεκδόσεις. To αποτέλεσμα είναι οι ταινίες της εβδομάδας να είναι πάρα πολλές, μοιρασμένες σε ανοιχτές και κλειστές αίθουσες.
5: εξαιρετική
4: πολύ καλή
3: καλή
2: ενδιαφέρουσα
1: μέτρια
0: απαράδεκτη
«Γκρίζα ζώνη» (In the grey)
Παραγωγή: ΗΠΑ/ Αγγλία, 2026
Σκηνοθεσία: Γκάι Ρίτσι
Ηθοποιοί: Τζέικ Τζίλενχαλ, Χένρι Καβίλ κ.α.
Όπως όλες σχεδόν οι ταινίες του Γκάι Ρίτσι (Δύο καπνισμένες κάννες, Snatch, Sherlock Holmes) η τελευταία ταινία είναι γεμάτη στιλ, ενδιαφέροντες διαλόγους (αν και η αφήγηση πάνω στα δρώμενα κυριαρχεί), διασκεδαστικους χαρακτήρες και …επιφάνεια.
Ο βρετανός σκηνοθέτης μας βάζει μέσα στον υπερπολυτελή κόσμο των πλουσίων επιχειρηματιών που είναι εγκληματίες του αισχίστου είδους. Διακυβεύονται δισεκατομμύρια δολάρια για τα οποία τα πτώματα αυξάνονται επικινδύνως και στο μέσον, μια «καρχαρίας» δικηγόρος καλείται να δώσει λύσεις μαζί με τα δύο σούπερ σε όλα τσιράκια της (Χένρι Καβίλ και Τζέικ Τζίλενχααλ).
Οι δύο μάγκες αναλαμβάνουν την βρώμικη δουλειά και μπορούν να βγάλουν το οποιοδήποτε φίδι μέσα από την οποιαδήποτε τρύπα. Ολη αυτή η κατάσταση είναι πολύ ψυχαγωγική στην παρακολουθηση της και αυτός που φαίνεται να το διασκεδάζει περισσότερο είναι ο ίδιος ο Ρίτσι με διαφόρων τύπων γραφικά επί της οθόνης, την ώρα της δράσης (βελάχια, ολόκληρα κείμενα κ.λπ.)
Και βεβαίως, όπως πάντα το «βάθος» δεν ενδιαφέρει και τόσο τον Ριτσι. Η «Γκρίζα ζώνη» είναι μια πολύ χορταστική περιπέτεια στην όψη αλλά και να μην την θυμάσαι μετά, δεν έγινε και τίποτα. Εχεις απλώς περάσει καλά βλέποντάς την.
Βαθμολογία: 2 ½
«Για σένα» (Per te)
Παραγωγή: Ιταλία, 2025
Σκηνοθεσία: Αλεσάντρο Αρονάντιο
Ηθοποιοί: Εντοάρντο Λέο, Τερέζα Σαπονάντζελο, Χαβιέρ Φραντσέσκο Λεόνι
Στα πρώτα στάδια του Αλτσχάιμερ, ένας σχετικά νέος άντρας που έχει γιό στην προεφηβεία, θα πρέπει κάποια στιγμή να του αποκαλύψει την αλήθεια και πάνω σε αυτή την συνθήκη η ταινία του Αλεσάντρο Αρονάντιο, πηγαίνοντας κόντρα στην κατάθλιψη σε κερδίζει με την ηρεμία και την καλή της διάθεση. Αν και η άντληση χιούμορ στις περιπτώσεις αυτών των ταινιών είναι πολύ δύσκολη υπόθεση, ο λεπτών αποχρώσεων χειρισμός του σκηνοθέτη / συν σεναριογράφου δίνει την λύση.
Βοήθεια σε αυτό βρίσκει από τις cool ερμηνείες και των τριών βασικών ηθοποιών (Εντοάρντο Λέο, Τερέζα Σαπονάντζελο, Χαβιέρ Φραντσέσκο Λεόνι). Χωρίς να χαθεί ο ρεαλισμός η δυσφορία που θεωρείς και σε οδηγούν εξαφανίζεται και η ταινία με πολύ ευθύ τρόπο αγγίζει την καρδιά του ζητήματος. Επίσης, έχει ωραίες ανατροπές, αρνούμενη τις μελοδραματικές υπερβολές, ενώ συχνά καταφεύγει σε σινεφιλικές αναφορές (Μπάστερ Κίτον, Τσάρλι Τσάπλιν, Γκράουτσο Μαρξ) που βοηθούν ώστε να σπάσει ο πάγος. Να σημειωθεί ότι η ιστορία στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα.
Βαθμολογία: 2 ½
«Ανάμεσα σε τρεις ζωές» (Jimpa)
Παραγωγή: Αγγλία/ ΗΠΑ, 2025
Σκηνοθεσία: Σόφι Γουόρντ
Ηθοποιοί: Ολίβια Κόλμαν, Οντ Μέισον Χάιντ, Τζον Λίθγκοου
Η Φράνσες (Οντ Μέισον Χάιντ), ένα από τα κεντρικά πρόσωπα αυτής της ταινίας, είναι άτομο μη δυαδικό (non binary) και αυτό πιθανότα να οφείλεται στα γονίδια του παππού του: στην δεκαετία του 1970, ο παππούς του Φράνσες, ο Τζίμπα (Τζον Λίθγκοου), νυν καθηγητής πανεπιστημίου στο Αμστερνταμ και πατέρας δύο κορών, της Χάνα (Ολίβια Κόλμαν) μητέρας του Φράνσες και της Εμιλι (Κέιτ Μποξ), αποφάσισε να εξωτερικεύσει τον πραγματικό, ομοφυλόφιλο εαυτό του και να εγκαταλείψει την Αυστραλία για την Ολλανδία όπου ζει εδώ και δεκαετίες.
Το Φράνσες νιώθει μια ακαταμάχητη έλξη προς τον παππού του τον οποίο θα επισκεφτεί μαζί με την κινηματογραφίστρια μητέρα και τον δικό του πατέρα (Ντάνιελ Χένσαλ) όταν ένα πρόβλημα υγείας προκύπτει στον Τζίμπα. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο η σκηνοθέτης Σόφι Γουόρντ, θα χτίσει μια οικογενειακή δραμεντί που πλημμυρισμένη από μια ποικιλία ηρώων διαθέτει πολλές ευαίσθητες, ανθρώπινες στιγμές που (προφανώς) συγκινούν. Όμως όλα αυτά παρουσιάζονται κάπως «χύμα» σε ένα σενάριο γεμάτο από συζητήσεις για την ιστορία και τη συμπεριφορά των queer, ευθυβολες αλλά βαρετές διατριβές για την queer πολιτική και μαθήματα λεξιλογίου για την ομοφυλοφιλία και την πολυσυντροφικότητα.
Βαθμολογία: 2
«Αυτόματος τηλεφωνητής» (Le répondeur)
Παραγωγή: Γαλλία, 2025
Σκηνοθεσία: Φαμπιάν Γκοντό
Ηθοποιοί: Ντενίς Πονταλιντές, Σαλίφ Σισέ κ.α.
Aπελπισμένος από το κινητό του που δεν σταματάει ποτέ να χτυπάει, ένας διάσημος συγγραφέας (Ντενίς Πονταλιντές), μισθώνει έναν stand up κωμικό (Σαλίφ Σισέ) φοβερό μίμο στις φωνές, δουλειά του οποίου είναι να απαντάει ο ίδιος τις κλήσεις ώστε ο πρώτος να μείνει στην ησυχία του και να δουλέψει το βιβλίο που ετοιμάζει. Βέβαια, το ντοσιέ της ζωής του που ο συγγραφέας παραχωρεί στον μίμο ως βοήθημα – λυσάρι, δεν θα είναι αρκετό στα δύσκολα – και θα υπάρξουν αρκετά δύσκολα, γεγονός που στηρίζει τα αστεία της ταινίας της Φαμπιάν Γκοντό.
Όχι μόνο τα αστεία όμως. Φροντίζοντας να μη «ξεχειλώσει» ποτέ το θέμα του, η σκηνοθέτις καταφέρνει να συνδέσει δραματικά στοιχεία στο κωμικό του όλου θέματος όπως π.χ. η «ηλεκτρισμένη» σχέση του συγγραφέα με τον ηλικιωμένο πατέρα του που πάντα τον αμφισβητούσε, ή το γεγονός ότι ο μίμος θα εμπλακεί κανονικά στην ζωή του εργοδότη του προσπαθώντας να «προστατέψει» την κόρη του (Κλαρά Μπρετό) από τον αριβίστα δημοσιογράφο. Το αποτέλεσμα είναι μια feelgood ταινιούλα, εύπεπτη και καλοπαιγμένη που όμως δεν έχει εκείνο το «κάτι άλλο» για να γίνει παγκόσμιο φαινόμενο, όπως έγιναν οι «Αθικτοι» των Ολιβιέ Νακάς, Ερίκ Τολεντανό με τους Ομάρ Σι και Φρανσουά Κλουζέ. Πάντως, ο Σισέ που που θυμίζει αρκετά τον Ζερόμ Καλούτα, είναι ταλέντο.
Bαθμολογία: 2 ½
«Τροχόσπιτο» (Caravan)
Παραγωγή: Τσεχία/ Ιταλία/ Σλοβακία, 2025
Σκηνοθεσία: Σουζάνα Κιρσνέροβα
Ηθοποιοί: Ανα Γκεϊσλέροβα, Γιουλιάν Ολχοβα κ.α.
Πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Τσέχας Σουζάνα Κιρσνέροβα, αυτό το road movie που έκανε πρεμιέρα πέρσι στο φεστιβάλ των Καννών (τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα), ακολουθεί την διαδρομή τριών ανθρώπων – δύο γυναικών και ενός αγοριού με διανοητικά προβλήματα – στο ιταλικό ύπαιθρο. Η μάνα του παιδιού ήθελε να είναι μόνη για να ξεσκάσει λίγο σε διακοπές, όμως οι συνθήκες την ανάγκασαν να πάρει μαζί της τον μικρό. Η γνωριμία τους με μια «ατίθαση», χειραφετημένη γυναίκα θα δώσει μια διάσταση ελευθερίας στο ταξίδι, ένα ταξίδι κυρίως μελαγχολικό, με κάποιες αναλαμπές χαράς και αρκετά στενάχωρο ρεαλισμό.
Ταινία «επεισοδίων», κυρίως, που σου αφήνει μια πικρή γεύση στο τέλος – η όποια αισιοδοξία μέσα από αυτή την μαυρίλα νιώθεις ότι βγαίνει με το ζόρι. Αξιοπρεπείς ερμηνείες από τις δύο ηθοποιοί που υποδύονται τις γυναίκες (Ανα Γκεϊσλέροβα, Γιουλιάν Ολχοβα), όσο για τον μικρό Ντειβιντ Βόστρτσιλ θυμίζει αρκετά τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο στα νιάτα του και μάλιστα σε μια ταινία όπου υποδύθηκε ένα αγόρι με παρόμοια προβλήματα στην ταινία «Τι βασανίζει τον Γκίλμπερτ Γκρέιπ;»
Βαθμολογία: 2 ½
Κινεζικός κινηματογράφος
Παρουσία του σκηνοθέτη Λου Τσουάν, κάνει απόψε στο Στούντιο της πλατείας Αμερικής την ελληνική πρεμιέρα της η ταινία «Mountain patrol» (Κίνα, 2004), ένα μινιμαλιστικό road movie με φόντο την ομορφιά του θιβετιανού τοπίου σε αντιπαράθεση με την ασχήμια της ανθρώπινης ψυχής που το μολύνει με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο. Η ταινία που έχει γυριστεί εξ’ ολοκλήρου σε φυσικούς χώρους, αναφέρεται στην οργανωμένη προσπάθεια της κινεζικής κυβέρνησης να πατάξει τους λαθροθήρες ενός σπάνιου είδους αντιλόπης. Ο φακός του Λου Τσουάν παρακολουθεί τα δρώμενα με υπομονή και άκρως κινηματογραφική ματιά, δίνοντας σε αυτό το βασισμένο σε αληθινά γεγονότα υπαρξιακό έργο, διαστάσεις έπους.
Βαθμολογία: 4
Οι θηριωδίες για τις οποίες ευθύνεται ο ιαπωνικός στρατός όταν πριν από 70 χρόνια η Ιαπωνία εισέβαλε στην τότε πρωτεύουσα της Κίνας Νανγίγκ, έχουν «περάσει» ποικιλοτρόπως στον κινηματογράφο, ποτέ όμως τόσο ρεαλιστικά και ωμά όσο στην ταινία «Πόλη της ζωής και του θανάτου» («City of life and death», 2009, Κίνα/ Χονγκ Κονγκ) του Λου Τσουάν. Πολύ σύντομα το φιλμ μετατρέπεται σε ασπρόμαυρο λουτρό αίματος και το μέγεθος της κτηνωδίας, πολύ απλά σε υπερβαίνει. Οι Ιάπωνες πετούν παιδιά από τα παράθυρα, βιάζουν γυναίκες, σφάζουν και πυροβολούν ότι βρεθεί στο διάβα τους. Την ίδια ώρα όμως, τα κάδρα που στήνει ο Λου Τσουάν θυμίζουν κάτι ανάμεσα σε εξπρεσιονιστικούς πίνακες και ασπρόμαυρες φωτογραφίες του Ρόμπερτ Κάπα. Πολύ ενδιαφέρουσα στην όψη ταινία, αν και 132’ αιματοχυσίας απαιτούν γερά νεύρα και ακόμα πιο γερό στομάχι.
Βαθμολογία: 5
Ελληνικό ντοκιμαντέρ
«Ιερά Οδός 21 χλμ»
Παραγωγή: Ελλάδα, 2026
Σκηνοθεσία: Νικολέτα Παράσχη
Δεν περίμενα ότι ένα ντοκιμαντέρ για την Ιερά Οδό, την πιο παλιά ιερή οδό του κόσμου θα με συγκινούσε σε τέτοιο βαθμό, όμως αυτό ακριβώς έγινε με την ταινία της Νικολέτας Παράσχη. Γιατί αυτή η διαδρομή από την αρχή της Ιεράς Οδού στον Κεραμεικό, ως το 21ο Χιλιόμετρο στην Ελευσίνα έχει τέτοια ζωντάνια του σήμερα και παράλληλα τόσο βαριά ιστορία από τα χρόνια της αρχαιότητας που πραγματικά ο συνδυασμός σε κερδίζει άνευ όρων.
Οπως συνέβη με τη σκηνοθέτιδα, έτσι και ο θεατής μαθαίνει κάποια πράγματα γύρω απο αυτή τη διαδρομή που μάλλον δεν ήξερε: για την Γεωπονική Σχολή, για τον Ναό της Δήμητρας όπου όπως ακουμε «ο ελληνισμός συνάντησε την Ορθοδοξία», για τον Βοτανικό Κήπο στο 19ο Χιλιόμετρο. Παράλληλα, βλέπουμε πλάνα εργασιών στα πολυσύχναστα σημεία της Ιεράς Οδού, ένας γερο ροκάς κιθαρίστας μιλάει για την μητέρα του, γάτες στον δρόμο να κοιτάζουν καχύποπτα και απορημένα μια 87χρονη που εξακολουθεί να εργάζεται στα χωράφια γιατί αν σταματήσει, θα πεθάνει.
Γραμμικό στην αφήγηση, χωρισμένο σε κεφάλαια και με εισαγωγές στο κάθε κεφάλαιο από φράσεις διασήμων εκπροσώπων της παγκόσμιας λογοτεχνίας (Φλομπέρ, Γουλφ, Μπελ, Μίλερ κ.α.) το ντοκιμαντέρ ακολουθεί με αληθινή αγάπη αυτόν τον δρόμο, που όταν τελικά φτάνει στον προορισμό του, το 21ο χιλιόμετρο στην Ελευσίνα, εύχεσαι μέσα σου να είχε διαρκέσει λίγο παραπάνω.
Βαθμολογία: 3
Κινούμενο σχέδιο με οικολογικές ανησυχίες
Το τραγούδι της μικρής γοργόνας (The Last Whale Singer, ΗΠΑ, 2026)
Ο έντονος οικολογικός χαρακτήρας του animation που συν σκηνοθέτησαν οι Πάβελ Χρούμπος, Στίβεν Ματζάουρι και Ρέζα Μεμάρι φαίνεται στο σενάριο καθώς έμπνευση για την γέννηση αυτής της «ιστορίας ενηλικίωσης» του Βίνσεντ, μιας νεαρής μεγαπτερης φάλαινας, υπήρξε ένα ντοκιμαντέρ για τις μεγάπτερες φάλαινες ανάμεσα στις οποίες υπάρχουν «τραγουδιστές» που επικοινωνούν με πολύπλοκες μελωδίες. Το τραγούδι της φάλαινας παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία η οποία στα χρόνια που ακολούθησαν, εξελίχθηκε σημαντικά, χωρίς όμως να χαθεί ο πυρήνας της: οι φάλαινες –αγαπημένες σε μικρούς και μεγάλους παγκοσμίως– και ιδιαίτερα το μυστηριώδες τραγούδι τους ασκούν μια μοναδική γοητεία. Και είναι οι ιδανικοί οδηγοί για ένα συγκινητικό ταξίδι στο πολυεπίπεδο αφηγηματικό σύμπαν αυτής της ταινίας η οποία περιλαμβάνει videogames, διαδραστικά storybooks και ενδεχόμενη μελλοντική τηλεοπτική σειρά, η οποία θα επεκτείνει την ιστορία του Βίνσεντ.
Βαθμολογία: 2 ½
Top Gun X 2
Με αφορμή τα 40 χρόνια από την δημιουργία του «Top gun» (ΗΠΑ, 1986), η ταινία που μετέτρεψε τον Τομ Κρουζ σε παγκόσμιο αστέρα, επαναπροβάλλεται στις αίθουσες μαζί με την συνεχεια της, «Top Gun Maverick» (ΗΠΑ, 2022) όπου ο Κρουζ επανέλαβε τον ρόλο του. Στην πρώτη ταινία, που σκηνοθέτησε ο Τόνι Σκοτ, παρακολουθούμε τα πρώτα βήματα του του Μάβερικ Μίτσελ, φιλόδοξου και πολύ ριψοκινδυνου πιλότου μαχητικών αεροσκαφών ο οποίος εκπαιδεύεται στη ναυτική βάση Μιραμάρ του Σαν Ντιέγκο με στόχο να περάσει τις δύσκολες εξετάσεις που απαιτούνται για την ένταξή του στη ελίτ ομάδα της πολεμικής αεροπορίας, γνωστής ως «Τοπ Γκαν». Στην δεύτερη, του Τζον Κοσίνσκι, τα κατορθώματά του συνεχίζονται με τον Μάβερικ στην θέση πλέον του εκπαιδευτή νέων πιλότων (που βεβαίως αποδεικνύεται ο ίδιος καλύτερος από…πριν).
Tob Gun – βαθμολογία: 2 ½
Top Gun Maverick – βαθμολογία: 3
