Η τιμωρία δεν έρχεται πάντα στην ώρα της ή όταν θέλουμε εμείς. Έρχεται όμως και αργά ή γρήγορα βρίσκει αυτόν που την αναζήτησε ή την προ(σ)κάλεσε. Η απόφαση από το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων για τους 42 κατηγορούμενους της Χρυσής Αυγής έκλεισε έναν κύκλο που άνοιξε με ένα μαχαίρι σε μια πλατεία του Κερατσινίου, το Σεπτέμβριο του 2013. Όλοι τους κρίθηκαν ένοχοι. Τελεσίδικα και για όλα. Η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση με τη βούλα της Δικαιοσύνης και μόνο ως τέτοια θα περάσει στα βιβλία της ελληνικής Ιστορίας.
Αυτό το μάτσο νεοναζί που αποφάσισε κάποτε ότι μπορεί να υποδυθεί το πολιτικό κόμμα, με την ανοχή άλλων πολιτικών κομμάτων από κάθε φάσμα του δημοκρατικού τόξου, μπορεί να έχει χαθεί εδώ και αρκετό καιρό από τους βασικούς τίτλους εφημερίδων και από τα κεντρικά θέματα των δελτίων ειδήσεων, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ξεχάστηκαν όσα γίνονταν τότε: Τα γεμάτα ασυλία έδρανα στη Βουλή που είχαν γίνει σημείο συνάντησης τραμπούκων, οι λεκτικές και μη επιθέσεις προς όποιον δεν αναγνώριζε την πολιτική τους υπόσταση, οι υπόγειες και μερικές φορές στο φως της μέρας συνδιαλλαγές με πολιτικά πρόσωπα του συστήματος που υποτίθεται ήθελαν να ρίξουν.
Εκείνη η περίοδος αποτελεί μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και πολιτικής ηθικής της Ελλάδας. Και σήμερα, με την απόφαση του εφετείου, αυτή η σελίδα σφραγίστηκε επίσημα με τη λέξη που της αναλογεί: έγκλημα. Με αρχηγούς, με μέλη, με καθοδήγηση, με θύματα και εν τέλει με καταδίκη. Τόσο για τη στυγνή δολοφονία του Παύλου Φύσσα, όσο και για τη σιωπηρή απόπειρα βιασμού της Δημοκρατίας.
Η αναμονή για την απόφαση σχετικά με τη Χρυσή Αυγή τελείωσε, αλλά οι μεγάλες δίκες συνεχίζονται.
Σε 19 μέρες, στις 23 Μαρτίου, ξεκινά η δίκη για την τραγωδία των Τεμπών, όπου 57 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε μια σύγκρουση που μπορεί να ήταν δυστύχημα, δηλαδή γεγονός που συνέβη βάσει μιας τυχαιότητας, αλλά βασίστηκε σε πραγματικές αλλοιώσεις της λειτουργίας ενός δυτικού κράτους. Η Δικαιοσύνη, αυτή η περίεργη αύλη ύπαρξη που όλοι μας καλούμε όταν νιώθουμε ότι θίγονται τα συμφέροντα μας, αλλά σπάνια τη θέλουμε δίπλα μας, όταν πρόκειται να βρεθούμε εμείς στο εδώλιο του κατηγορουμένου, καλείται ξανά να κάνει τη δουλειά της. Άλλωστε, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που στη δική της βάρδια έκατσε λέει η στραβή, σε αυτήν έχει μεταθέσει ελπίδες και ευθύνες της εδώ και τρία χρόνια.
Οι δύο τελευταίες δικαστικές αποφάσεις στην υπόθεση των υποκλοπών και στη δίκη για τη Χρυσή Αυγή, δημιουργούν ένα μομέντουμ θετικών ειδήσεων από τις αίθουσες των ελληνικών δικαστηρίων. Αυτό θα πρέπει να συνεχιστεί και στην περίπτωση των Τεμπών. Τουλάχιστον αυτό θέλουν όσοι κάθονται στη σωστή πλευρά της ιστορίας, αλλά ακόμη περισσότερο ισχύει και για τους άλλους. Εκείνους που θέλουν να μείνουν στη σωστή πλευρά της Ιστορίας.
