Δεν ξέρω γιατί έπρεπε να βομβαρδιστεί ο μισός πλανήτης για να κάνουν οι πολιτικοί στην Ελλάδα το αυτονόητο: να συναντηθούν, να ακούσουν ο ένας τον άλλο και να πουν μια κουβέντα.
Δεν σημαίνει ότι συμφωνούν ή ότι θα συμφωνήσουν. Δεν σημαίνει καν ότι χρειάζεται να συμφωνήσουν. Κάθε άλλο.
Σημαίνει όμως πως όταν συνεχίσουν να περιφέρουν τις ίδιες αρλούμπες θα έχουν επίγνωση ότι απέχουν και από την αλήθεια και από την πραγματικότητα.
«Να ξεκουμπιστούν οι νατοϊκές βάσεις!» διατάζει ο «Ριζοσπάστης» (2/3) διότι υπάρχει «μεγάλος κίνδυνος γενίκευσης της σύγκρουσης».
Και θα είχαμε ανησυχήσει βαθιά, αν η καλή εφημερίδα δεν συμπλήρωνε «άμεση απάντηση συνδικάτων και φορέων». Ανακούφιση. Αντε τώρα να κάνουν πόλεμο Αμερικανοί και Ισραηλινοί όταν ξέρουν ότι «συνδικάτα και φορείς» στην Ελλάδα είναι αντίθετοι. Ούτε ψύλλος στον κόρφο των ιμπεριαλιστών!
Αλλά αυτή είναι η Ελλάδα που έλεγε κι ο σοφός Σημίτης.
Το τι ανοησία έχουμε ακούσει τα τελευταία 24ωρα από περισπούδαστους πολιτικούς και ενήμερους δημοσιογράφους που μπερδεύουν το Ορμούζ με το Σουέζ δεν λέγεται. Ο κόσμος χάνεται κι εκείνοι χτενίζονται.
Καμία ανοησία όμως δεν είναι δωρεάν. Κι αυτό θα πρέπει να το συνειδητοποιήσει η αντιπολίτευση σε όλες τις περιπτώσεις και για όλες τις περιστάσεις
Τι Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών μπορεί να συνεδριάσει με τέτοιους αρχηγούς; Τι να πουν και πού να βοηθήσουν;
Τι συζήτηση να κάνει με την κυβέρνηση η αντιπολίτευση όταν την έχει κατηγορήσει για «παρακράτος» και «τις δέκα πληγές του φαραώ»;
Ή μήπως υπάρχει έστω ένας συμπολίτης μας που πιστεύει ότι ο Μητσοτάκης χρειάζεται να ακούσει τη Ζωή ή τον Βελόπουλο για να χειριστεί την κατάσταση;
Αλλωστε αν το ΠαΣοΚ ζητάει σε επιτακτικό και ιταμό τόνο να το ενημερώνουν δεν είναι επειδή θα συμβάλει σε κάτι η γνώμη ή η ενημέρωσή του.
Ενώ αν απλώς ψάχνει πληροφορίες θα μπορούσε να ρωτήσει και τον σύντροφο Σάντσεθ που άλλη μια φορά πολεμάει μόνος του τον ιμπεριαλισμό – πριν πουλήσει όπλα στην Τουρκία!
Παρ’ όλα αυτά καλά κάνουν οι πολιτικοί μας να συναντιούνται, να ενημερώνουν αλλήλους και να συζητούν. Είναι στο πλαίσιο μιας κανονικής δημοκρατίας που δεν λειτουργεί σε συνθήκες διαρκούς υστερίας.
Αρκεί να συνειδητοποιούμε απλώς ότι τέτοιες συζητήσεις είναι του τύπου:
-Τι ακούς, αδελφέ; Εχουμε κανένα νέο;
Κι αρκεί να αντιλαμβανόμαστε πως τα μεγάλα και τα σημαντικά γίνονται αλλού κι από άλλους που τρεις σκασίλες έχουν για την άποψη του Φάμελλου ή του Κουτσούμπα.
