Στο Ιράν σκοτώνουν. Κυριολεκτικά. Οι νεκροί έφταναν χθες τις δύο χιλιάδες (Reuters, 13/1/2026). Οι συλλήψεις ξεπέρασαν τις δέκα χιλιάδες.
Δεν με εκπλήσσει καθόλου. Ενα άθλιο θεοκρατικό καθεστώς δεν έχει άλλον τρόπο να αντιμετωπίσει έναν λαό που βγήκε από τα όρια της ανοχής.
Στην Ελλάδα ευτυχώς δεν έχουμε τέτοιες σκοτούρες στο μυαλό μας. Αλλά μερικές εκατοντάδες επιδοτούμενοι αγωνιστές ταλαιπωρούν τη χώρα. Και κυρίως τους οδηγούς και ταξιδιώτες.
Εχουν αιτήματα; Προφανώς έχουν. Κι αδυνατούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους ποια αιτήματα έχουν, ποιοι και σε ποιον θα τα διατυπώσουν.
Οι υπόλοιποι όμως δεν φταίνε.
Αλλά ούτε αυτό με εκπλήσσει. Οταν ασχολούμαστε σοβαρά με το κόμμα Καρυστιανού, γιατί να μη μας συνεγείρουν κι οι επιδοτούμενοι συνδικαλιστές της υπαίθρου;
Και γιατί να μην παίρνουμε σοβαρά τις απειλές ότι «θα κόψουν την Ελλάδα στα δύο» και «θα κλιμακώσουν»; Κάτι πρέπει να παίζουν και τα δελτία ειδήσεων.
Φυσικά και για να είμαστε σοβαροί, οι καταστάσεις δεν είναι ούτε καν συγκρίσιμες. Μιλάμε για άλλα μεγέθη. Και (κακά τα ψέματα) για εντελώς άλλη σημασία των μεγεθών.
Από τη μια, ένας λαός που δοκιμάζεται σκληρά και δολοφονείται. Από την άλλη, μια ομάδα ανθρώπων που δεν βολεύονται ή που ξεβολεύονται.
Εχουν κάτι κοινό; Οχι.
Ακόμη περισσότερο που όλοι καταλαβαίνουν ότι οι διεθνείς ισορροπίες έχουν καταστεί απρόβλεπτες, οι αντιδράσεις έχουν ξεφύγει κι είμαστε λίγα βήματα πριν από το χάος.
Οταν συζητούμε αν ο Τραμπ θα μπουκάρει στη Γροιλανδία ή αν θα βομβαρδίσει την Τεχεράνη, τι να σου πουν τα μπλοκ στα Μάλγαρα, τη Νίκαια ή το Κάστρο;
Με όλα αυτά δεν νομίζω φυσικά ότι λέω καμία σοφία. Κάθε λογικός άνθρωπος είναι σε θέση να αναλογιστεί το μέτρο των πραγμάτων.
Αλλά γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο χρειάζεται να απαλλαγούμε από τα διλήμματα των επιδοτούμενων αγωνιστών κι από τους αντιαισθητικούς διαπληκτισμούς τους.
Σε τελευταία ανάλυση δεν ενδιαφέρει κανέναν ποιος συμπαθεί ποιον και ποιος με ποιον δεν συνυπάρχει.
Η κυβέρνηση έχει την ευθύνη να οργανώσει τις επαφές, τις συζητήσεις και τις διαπραγματεύσεις που χρειάζονται για να μας αφήσουν οι επιδοτούμενοι στην ησυχία μας.
Αν δεν κάνω λάθος, η χώρα έχει κυβέρνηση που βγήκε από εκλογές και Βουλή να τη στηρίζει. Κάτι «πανελλαδικές επιτροπές μπλόκων» είναι για τη φασαρία.
Αντιθέτως δεν είναι στο χέρι μας να λύσουμε το πρόβλημα του Ιράν ή της Γροιλανδίας ή (ακόμη λιγότερο) της Βενεζουέλας.
Τουλάχιστον όμως ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Και ποιοι πραγματικοί κίνδυνοι μας απειλούν.
Χρήσιμο είναι.
