• Αναζήτηση
  • H kolotumba της πραγματικότητας

    Θα ήταν περιττό να επαναλάμβανε κανείς ότι η λέξη κωλοτούμπα, ως όρος της ελληνικής πολιτικής ζωής, με τη διεθνοποιημένη - πλέον - μορφή της, έχει ήδη συμβάλει με μια νέα έννοια στον εμπλουτισμό της δυτικής πολιτικής φιλοσοφίας.

    H kolotumba της πραγματικότητας | tovima.gr
    Θα ήταν περιττό να επαναλάμβανε κανείς ότι η λέξη κωλοτούμπα, ως όρος της ελληνικής πολιτικής ζωής, με τη διεθνοποιημένη – πλέον – μορφή της, έχει ήδη συμβάλει με μια νέα έννοια στον εμπλουτισμό της δυτικής πολιτικής φιλοσοφίας. Ωστόσο δεν ξέρω πόσοι αισθάνονται ότι, αναφερόμενος στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα των ημερών μας, ο όρος αυτός καλύπτει το ήμισυ μόνο της εμβέλειας του περιεχομένου του, το έτερο ήμισυ του οποίου δηλώνεται με άλλους τρόπους, λιγότερο οικονομικούς από τον μονολεκτικό. Διότι η έννοια της κωλοτούμπας στην πολιτική δεν θα πρέπει να αναφέρεται μόνο με την αυτοπαθή της έννοια, επειδή περιλαμβάνει και την αντεστραμμένη εικόνα της πραγματικότητας, την οποία οι αγκιστρωμένοι στην εξουσία πολιτικοί εμφανίζουν για να δικαιολογήσουν τις πάσης φύσεως κυβιστησικές τους επιδόσεις. Στη συριζαϊκή πραγματικότητα, το ρήμα τουμπάρω (στις όποιες σύνθετες μορφές του) δεν θα πρέπει να νοείται ως παθητικής διάθεσης μόνο αλλά και ως έντονα ενεργητικής.
    Θα αναφέρω δύο δείγματα κωλοτουμπικής αντιστροφής για να δείξω τι εννοώ. Το πρώτο είναι η υποτιθέμενη αντίφαση για την οποία ο κ. Τσίπρας εχλεύασε τον κ. Μητσοτάκη κατά την πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή για την εγκληματικότητα στη χώρα. Πώς γίνεται, είπε, από τη μια να συγχαίρει την Αστυνομία για τις επιτυχίες της και από την άλλη να ισχυρίζεται πως υπάρχει, και μάλιστα αύξουσα, εγκληματικότητα; Ο κ. Τσίπρας ήξερε, βέβαια, ότι ο πραγματικά αντιφάσκων ήταν ο ίδιος (: αφού η Αστυνομία είναι τόσο αποτελεσματική, γιατί δεν έχει πατάξει την αντιεξουσιαστική τρομοκρατία;), αλλά εξάλειψε κωλοτουμπικώς την αντίφασή του με την εμφάνιση μιας ψευδούς εικόνας της Ελλάδας ως χώρας εύτακτης και ασφαλούς.
    Ενας πολιτικός που καλύπτει με τόσο αναίσχυντο τρόπο τις αντιφάσεις του είναι αδίστακτος, δηλαδή ανήθικος. Και η αναισχυντία του γίνεται ακόμη μεγαλύτερη – γίνεται υποκρισία – όταν, για να δείξει ότι ο μόνος θύλακας βιαιοτήτων στη χώρα είναι ο ναζιστικός των Χρυσαυγιτών, κάλεσε τον εντεκάχρονο Αμίρ στο Μέγαρο Μαξίμου (πρώτη είδηση στο δελτίο της ΕΡΤ) μετά από τη ρατσιστική επίθεση στο σπίτι του. Η ιδέα να καλέσει μαζί με τον Αμίρ και κάποιο από τα θύματα της αριστεροφασιστικής βίας (λ.χ., τον κακοποιημένο στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο νέο με ειδικές ανάγκες ή τον καθηγητή Συρίγο) τού ήταν, βέβαια, αδιανόητη, γιατί για τον κ. Τσίπρα τη βία αυτή την εξαγνίζει το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς.
    Το πλεονέκτημα αυτό στηρίζει ηθικά και τον κ. Τόσκα (το δεύτερο δείγμα) όταν, ως αρμόδιος υπουργός Προστασίας του Πολίτη, αφήνει τον πολίτη απροστάτευτο, προστατεύοντας – αντιθέτως – την αντιεξουσιαστική τρομοκρατία. Διότι δεν πρόκειται περί ανοχής. Οταν διαβεβαιώνεις ότι δεν υπάρχει άβατο στα Εξάρχεια, την ίδια στιγμή που απαγορεύεις τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας του Συλλόγου των αστυνομικών στην πλατεία Εξαρχείων – όταν ο ίδιος ως υπουργός δεν τολμάς να πλησιάσεις σε αυτήν- όταν μιλάς για επικρατούσα τάξη και ασφάλεια την ίδια στιγμή που απαγορεύεις στους υφισταμένους σου να συλλάβουν τους καθημερινά επιτιθέμενους με μολότοφ εναντίον τους, με το απίστευτο επιχείρημα ότι «η Αστυνομία δεν πρέπει να επεμβαίνει γιατί προέχει η διατήρηση της κοινωνικής γαλήνης» (7.8.2016), τότε δεν ανέχεσαι απλώς τα τάγματα εφόδου της Αριστεράς. Το καταγγέλλουν, άλλωστε, αυτό τα ίδια τα υφιστάμενα τις επιθέσεις όργανα της τάξεως, όταν, με ανακοίνωση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας τους (28.8.2016), κατηγορούν τον κ. Τόσκα ότι «ανέχεται και καλύπτει πράξεις βίας και ανομίας λόγω ιδεοληπτικών αντιλήψεων, εκθέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή πολιτών και αστυνομικών». Αλήθεια, τι άλλο σημαίνει το ρήμα καλύπτει στη φράση αυτή παρά σύμπνοια με τους αντιεξουσιαστές;
    Οποιοσδήποτε άλλος υπουργός, σε οποιαδήποτε άλλη χώρα (όχι μόνο της Ευρώπης), αν έβλεπε να εκτοξεύονται εναντίον του τόσο βαριές κατηγορίες από υφισταμένους του, ή θα είχε παραιτηθεί ή θα είχε διατάξει πειθαρχικό έλεγχο εναντίον τους για να αποδείξει το ασύστατο των κατηγοριών τους. Αλλά στην Ελλάδα του κ. Τσίπρα βρισκόμαστε, και ο κ. Τόσκας δεν διστάζει να κωλοτουμπάρει αδιάκοπα και αδιάντροπα την πραγματικότητα, κουνώντας, μάλιστα, επιτιμητικά το δάχτυλο σε όσους διαμαρτύρονται γιατί αισθάνονται ότι ζουν σε κράτος αντιεξουσιαστικής ασυδοσίας. Οσους μιλούν για άβατο των Εξαρχείων τούς λοιδορεί ως ανθρώπους με νοσηρή φαντασία περηφανευόμενος ότι επί των ημερών του η ασφάλεια στη χώρα είναι μεγαλύτερη απ’ ό,τι πριν. Μετά την περσινή κατάληψη του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από τους χούλιγκαν του No Border Camp, την οποία δεν απαγόρευσε παρά τις προς τούτο εκκλήσεις της Συγκλήτου, και η οποία κατέληξε με άγριους βανδαλισμούς όχι μόνο πανεπιστημιακών γραφείων αλλά και καταστημάτων της πόλης και λεωφορείων, είχε το θράσος να επιπλήξει τους διαμαρτυρόμενους για τα έκτροπα πανεπιστημιακούς και τον δήμαρχο ζητώντας να πάψουν να διαταράσσουν «με δηλώσεις παραπλανητικές και ύποπτες την κοινωνική ειρήνη». Οσο για τις κατηγορίες της Ομοσπονδίας των αστυνομικών για προστασία των εγκληματούντων ομοϊδεατών του, τις αντικαταγγέλλει ως «προϊόν πολιτικής σκοπιμότητας».
    Ο κ. Τόσκας ως ο επιμελέστερος μαθητής του Πρωθυπουργού έχει αποδείξει ότι γηράσκει επάξια αεί διδασκόμενος.
    Υστερόγραφο: Το κείμενο αυτό γραφόταν το βράδυ της Δευτέρας (6 Νοεμβρίου) υπό τους ήχους πυροβολισμών από Καλάσνικοφ εναντίον των αστυνομικών των γραφείων του ΠαΣοΚ στα ειρηνικά Εξάρχεια.
    Ο κ. Νάσος Βαγενάς είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

    ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

    Γνώμες
    Σίβυλλα
    Helios Kiosk