• Αναζήτηση
  • Ο Δεκέμβρης, ο Στάλιν και η σύσκεψη της Λισαβόνας

    Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διάβασα το υπό τον τίτλο «Εμφύλια Πάθη» καινούργιο βιβλίο των κυρίων Καλύβα και Μαραντζίδη.

    Ο Δεκέμβρης, ο Στάλιν και η σύσκεψη της Λισαβόνας | tovima.gr
    Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διάβασα το υπό τον τίτλο «Εμφύλια Πάθη» καινούργιο βιβλίο των κυρίων Καλύβα και Μαραντζίδη. Πρόκειται αναμφίβολα για μία ακόμα ουσιαστική συμβολή στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, ένα ακόμα σημαντικό βήμα προς την κατάκτηση της εθνικής αυτογνωσίας, χωρίς την οποία είμαστε καταδικασμένοι να πορευόμαστε στα τυφλά.
    Θα ήθελα να διατυπώσω μερικές σκέψεις για τον Δεκέμβρη με την ελπίδα ότι πιθανόν να αποβούν ωφέλιμες.
    Κατά κανόνα οι ιστοριογράφοι υποστηρίζουν σταθερά την άποψη ότι στην τραγωδία του Δεκέμβρη πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν οι Σιάντος – Ιωαννίδης. Πρόκειται για θεμελιώδες λάθος που μοιραία οδηγεί σε λαθεμένα συμπεράσματα.
    Πρέπει να καταστεί σαφές ότι οι Σιάντος – Ιωαννίδης δεν υπήρξαν πρωταγωνιστές αλλά απλοί κομπάρσοι, απλά εκτελεστικά όργανα. Εκτελούσαν πάντοτε πιστά τις όποιες εντολές των Σοβιετικών διότι ήσαν διορισμένοι από τους Σοβιετικούς και διότι πίστευαν ακράδαντα, όπως άλλωστε όλη εκείνη η γενιά των κομμουνιστών, στο αλάθητο των σοβιετικών ηγετών.
    Πρέπει να γίνει πλήρως κατανοητό ότι οι σχέσεις ελλήνων κομμουνιστών ηγετών και Σοβιετικών ήταν σχέσεις υπαλλήλων προς αφεντικά. Οι Σοβιετικοί όχι μόνο τους διόριζαν και τους απέλυαν κατά το δοκούν αλλά επιπλέον, και για λόγους που δεν είναι του παρόντος, διατηρούσαν πάνω τους δικαίωμα ζωής και θανάτου. Κλασικό παράδειγμα ο ίδιος ο Νίκος Ζαχαριάδης. Οι Σοβιετικοί αφού τον χρησιμοποίησαν όσο τους βόλευε, μόλις τόλμησε να ψελλίσει κάτι τον ξαπόστειλαν πάραυτα σε πλήρη απομόνωση στα βάθη της Σιβηρίας καταδικάζοντάς τον χωρίς δίκη, χωρίς καταδίκη, όχι μόνο σε πολιτικό αλλά και σε φυσικό θάνατο. Και οι νεοδιορισμένοι «ηγέτες» του ΚΚΕ παρακολουθούσαν απαθείς το διαπραττόμενο έγκλημα, θεωρώντας εντελώς αυτονόητο και αναφαίρετο το δικαίωμα των Σοβιετικών να στερούν την ελευθερία και τη ζωή εκείνου που μέχρι χθες ήταν ο αγαπημένος σύντροφος και αρχηγός!
    Αλλωστε το ότι Σιάντος και Ιωαννίδης ήταν απλά εκτελεστικά όργανα το δέχονται και οι ίδιοι οι κύριοι Καλύβας και Μαραντζίδης. Στη σελ. 394 του βιβλίου τους γράφουν επί λέξει: «…η άφιξη της αποστολής του σοβιετικού αντισυνταγματάρχη Ποπόφ στα ελληνικά βουνά διέλυε κάθε αμφιβολία για τη στάση των Σοβιετικών που συνιστούσαν να αποφευχθεί κάθε σύγκρουση με τους Βρετανούς – αυτό οι έλληνες κομμουνιστές το κατάπιαν θέλοντας και μη». (Πρέπει να σημειωθεί ότι η «σύσταση» αυτή γίνεται τρεις μήνες πριν από τα Δεκεμβριανά και αφορούσε τη συμμετοχή ή μη των εαμικών υπουργών στην κυβέρνηση του Καΐρου.)
    Αλλά αφού υπάρχει η ανοιχτή ομολογία του Ιωαννίδη ότι αρκούσε ένας μορφασμός του Τσερνίτσεφ για να αλλάξει θέση σε κρίσιμα πολιτικά θέματα, αφού οι ίδιοι οι κύριοι Καλύβας και Μαραντζίδης δέχονται ότι οι ηγέτες του ΚΚΕ κατάπιναν «θέλοντας και μη» τις «συστάσεις» των Σοβιετικών, γιατί δυσκολεύονται να δεχθούν ότι, κατά λογική συνέπεια, και κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών οι Σιάντος – Ιωαννίδης κατάπιναν «θέλοντας και μη» τις όποιες «συστάσεις» και εντολές των Σοβιετικών; Οι άνθρωποι των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών δεν ήταν παρόντες, καλυμμένοι με τον μανδύα της στρατιωτικής αποστολής; Δεν υπήρχε διπλή δι’ ασυρμάτου επικοινωνία, μια μέσω Σόφιας και μια απευθείας με τη Μόσχα;
    Είναι νομίζω προφανές ότι εκείνοι που συγκρούστηκαν τον Δεκέμβρη στην Αθήνα ήταν οι Αγγλοι με τους Σοβιετικούς.
    Ποιος είχε λόγο να ωθήσει στη σύγκρουση;
    Η κοινή λογική μάς υποχρεώνει να δεχθούμε ότι οι Αγγλοι δεν είχαν κανέναν απολύτως λόγο να επιδιώκουν την ένοπλη σύγκρουση. Με τις συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας και κυρίως με τη συμφωνία Τσόρτσιλ – Στάλιν τον Οκτώβρη του ’44 στη Μόσχα, η Ελλάδα είχε εκχωρηθεί στην αγγλική σφαίρα επιρροής. Είναι γνωστό το υπέρογκο τίμημα που πλήρωσε ο Τσόρτσιλ στη Μόσχα για να κρατήσει την Ελλάδα και δικαιωματικά η Ελλάδα τού ανήκε.
    Δεν είχε λοιπόν κανέναν λόγο να σπρώξει σε ένοπλη σύγκρουση, να θυσιάσει βρετανούς στρατιώτες στους δρόμους της Αθήνας, να αμαυρώσει διεθνώς το πολιτικό του προφίλ, βαλλόμενος σκληρά από όλες τις πλευρές για ωμή ένοπλη επέμβαση στα εσωτερικά μιας ανεξάρτητης, κυρίαρχης και σύμμαχης χώρας.
    Η λογική των πραγμάτων και τα υπάρχοντα συντριπτικά στοιχεία οδηγούν αναγκαστικά στο συμπέρασμα ότι ο μεγάλος ένοχος για τον Δεκέμβρη είναι ο Στάλιν. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος έσπρωξε στον Δεκέμβρη αλλά γιατί.
    Τι επιδίωκε ο Στάλιν με τον Δεκέμβρη;
    Την απάντηση τη δίνουν δύο επιφανείς χιτλερικοί, ο Αλμπερτ Σπέερ, υπουργός πολεμικής παραγωγής του Χίτλερ, και ο φον Οβεν, διευθυντής του υπουργείου Προπαγάνδας. Με συνέντευξή του ο πρώτος και με βιβλίο που εξέδωσε μετά τον πόλεμο ο δεύτερος, αποκαλύπτουν ότι στη Λισαβόνα – και ενώ ο πόλεμος βρισκόταν στο φόρτε του – τον Σεπτέμβρη του ’44 πραγματοποιήθηκε σύσκεψη «υψηλού επιπέδου» Αγγλων και Γερμανών στην οποία μετείχε και ο Γκέμπελς. Στη σύσκεψη αυτή συμφωνήθηκε να αφεθούν οι Γερμανοί να αποχωρήσουν ανενόχλητοι από την Ελλάδα, όπως και έγινε!
    Είναι νομίζω καθαρό ότι με τον Δεκέμβρη ο Στάλιν, πρώτον, απαντούσε στην πρωτοφανή βρετανική παρασπονδία και, δεύτερον, απασχολώντας στην Αθήνα σημαντικές αγγλικές δυνάμεις, καθυστερούσε την προέλαση των Αγγλοαμερικανών στο δυτικό μέτωπο και έδινε τη δυνατότητα στον σοβιετικό στρατό να μπει πρώτος στο Βερολίνο.
    Η έλλειψη χώρου δεν μου επιτρέπει να παραθέσω τις μαρτυρίες των Αλ. Σβώλου, Φοίβου Οικονομίδη και Κων/νου Δεσποτόπουλου διά των οποίων αποδεικνύεται ότι τα Δεκεμβριανά ήταν ένα ακόμα έγκλημα του Στάλιν. Οπως έγκλημά του ήταν οι σκηνοθετημένες δίκες της Μόσχας το 1936-1938 με τις οποίες εξόντωσε όλη σχεδόν την «παλιά φρουρά» των μπολσεβίκων, αλλά και η εκτέλεση 20.000 πολωνών αξιωματικών στο δάσος του Κατίν τον Σεπτέμβρη του 1940. Την ευθύνη για το έγκλημα αυτό τη φόρτωσε στους Γερμανούς και χρειάστηκε να περάσουν 75 χρόνια για να αναγκαστεί ο Πούτιν, υπό το βάρος συντριπτικών αποδείξεων, να αναγνωρίσει την ενοχή του Στάλιν για το φρικαλέο αυτό έγκλημα και να ζητήσει δημοσία συγγνώμη από τον πολωνικό λαό.
    Εδώ και 35 χρόνια με βιβλία αλλά και με άρθρα προσπαθώ να καταδείξω την αποκλειστική ευθύνη του Στάλιν για τον Δεκέμβρη.
    Γιατί αυτή η εμμονή με το παρελθόν; Και τι σημασία έχει τώρα πια για την ελληνική κοινωνία ποιος ευθύνεται για τον Δεκέμβρη, τη Βάρκιζα και τον Εμφύλιο; Αλλα είναι τα προβλήματα που την καίνε σήμερα και σε αυτά προσπαθεί εναγώνια να βρει απαντήσεις και όχι στο τι συνέβη τότε. Ασχολούμαι με το τότε γιατί, κατά τη γνώμη μου, το τώρα είναι συνέχεια του τότε. Η χώρα μας παρακμάζει, καταρρέει, σβήνει, γιατί ενώ η Αριστερά ηττήθηκε στο πεδίο της μάχης, νίκησε στο πεδίο της προπαγάνδας.
    Η ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς μετατράπηκε τώρα και σε πολιτική κυριαρχία. Αυτοί που μας κυβερνούν σήμερα είναι γνήσιοι απόγονοι των Ζαχαριάδη, Ιωαννίδη και Σιάντου. Και όπως εκείνοι ήθελαν να κάνουν τη χώρα μας «λαϊκή δημοκρατία» κατά το πρότυπο της Αλβανίας, της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, το ίδιο σήμερα ο Τσίπρας και η παρέα του θέλουν να μετατρέψουν τη χώρα μας σε Βενεζουέλα της Μεσογείου. Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός και σοβαρός και η καταστροφή αναπόφευκτη αν το κομμάτι του λαού που στηρίζει σήμερα τον ΣΥΡΙΖΑ δεν διδαχθεί από την Ιστορία, δεν καταλάβει την αιτιώδη σχέση του τότε με το τώρα, δεν απαλλαγεί από την ιδεολογική και πολιτική κηδεμονία της Αριστεράς. Αν δεν καταρρεύσει ο κεντρικός πυλώνας της αντιδυτικής ρητορικής που στηρίχθηκε κυρίως στη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας.
    Με το συνολικό συγγραφικό τους έργο και με τα «Εμφύλια Πάθη» τώρα, οι κύριοι Καλύβας και Μαραντζίδης συμβάλλουν τα μέγιστα στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, στην απομυθοποίηση ιστορικών μύθων που ρίζωσαν για πολλές δεκαετίες στο συλλογικό υποσυνείδητο. Αξίζουν τη γενική εκτίμηση και αναγνώριση.
    Αν βρουν τον χρόνο και τη δύναμη να φτάσουν ως το τέλος, να αποκαλύψουν ολόκληρη την ιστορική αλήθεια, να φωτίσουν όλες τις σκοτεινές πλευρές του Δεκέμβρη, θα προσφέρουν μια ιστορικής σημασίας υπηρεσία στην πατρίδα και θα καταστούν άξιοι όχι μόνο εκτίμησης και αναγνώρισης αλλά και εθνικής τιμής και ευγνωμοσύνης.
    Ο κ. Τάκης Λαζαρίδης είναι συγγραφέας.

    ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

  • To 2009 η Άνγκελα Μέρκελ παρουσιάζει ένα νέο πρόσωπο στο υπουργικό συμβούλιο, προκαλώντας το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης: ο Νόρμπερτ Ρέτγκεν, βουλευτής από τα 29 του, αναλαμβάνει το υπουργείο Περιβάλλοντος σε ηλικία 44 ετών, ενόψει κρίσιμων διαβουλεύσεων στη Σύνοδο της Κοπεγχάγης για την κλιματική αλλαγή. Τα γερμανικά ΜΜΕ υπενθυμίζουν ότι είναι "έμπιστος" της Άνγκελα Μέρκελ. Η εβδομαδιαία εφημερίδα DIE ZEIT διερωτάται (και αργότερα επιβεβαιώνεται από τις εξελίξεις), μήπως η ανάθεση του συγκεκριμένου υπουργείου στον Ρέντγκεν σηματοδοτεί στροφή της Μέρκελ προς την "πράσινη" ατζέντα. Κάποιοι θυμούνται ότι η ίδια η καγκελάριος είχε αναλάβει το υπουργείο Περιβάλλοντος στα 40 της, βάζοντας υποθήκη για ανώτερα αξιώματα. Μήπως το ίδιο συμβαίνει με τον Νόρμπερτ Ρέτγκεν; Φωτογραφία από τις παλιές, καλές εποχές: προεκλογικές μπύρες με την Άνγκελα Μέρκελ Φωτογραφία από τις παλιές, καλές εποχές: προεκλογικές μπύρες με την Άνγκελα Μέρκελ Την εποχή που η Μέρκελ συνοδεύεται από το παρατσούκλι Mutti ("η μαμά"), ο Ρέτγκεν αποκτά το δικό του παρατσούκλι Mutti's Klügster ("το πιο έξυπνο παιδί της μαμάς"). Ο νέος υπουργός γίνεται αντιπρόεδρος του κυβερνώντος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU). Όλα δείχνουν ότι βάζει πλώρη για πιο σημαντικές αποστολές. Αλλά όλα αλλάζουν τον Μάιο του 2012, όταν αποχωρεί αιφνιδιαστικά από το υπουργείο Περιβάλλοντος. Για την ακρίβεια, εκπαραθυρώνεται με έναν τρόπο ασυνήθιστο στην ιστορία της μεταπολεμικής Γερμανίας: Η καγκελάριος καλεί τους δημοσιογράφους για μία έκτακτη ανακοίνωση και τους λέει ότι "παρακάλεσε" τον πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Γερμανίας να "απαλλάξει από τα καθήκοντά του" τον κ.Ρέτγκεν. Τί είχε προηγηθεί; Μία οδυνηρή ήττα στις τοπικές εκλογές της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας με τον Ρέντγκεν να παίρνει μόλις 26% και στη συνέχεια μία ιδιαίτερη συνάντηση ανάμεσα στην καγκελάριο και τον υπουργό της. Γερμανικά ΜΜΕ της εποχής αναφέρουν ότι η Μέρκελ είχε εξοργιστεί από τακτικές επιλογές του "εκλεκτού" της στη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα, θεωρώντας ότι στοίχισαν ψήφους στο κόμμα. Από το περιβάλλον στην εξωτερική πολιτική Με τους υπουργούς Οικονομικών της Γερμανίας και της Σλοβακίας Με τους υπουργούς Οικονομικών της Γερμανίας και της Σλοβακίας Ο Ρέτγκεν παρέμεινε βουλευτής, αλλά επέστρεψε στην αφάνεια. Όλα έδειχναν ότι η πορεία του προς την ηγεσία έχει σταματήσει πριν καν ξεκινήσει. Αλλά σύντομα γίνεται η επόμενη ανατροπή: Όσο αιφνιδιαστικά φεύγει το 2012, άλλο τόσο αυτονόητα επιστρέφει το 2014 ο Νόρμπερτ Ρέτγκεν για να αναλάβει την προεδρία της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο. Η καγκελάριος συνεχίζει να εκτιμά το βιογραφικό του και τις ικανότητές του, ίσως θέλει να του δώσει άλλη μία ευκαιρία. Η συγκεκριμένη κοινοβουλευτική επιτροπή έχει κύρος και προβολή στα ΜΜΕ. Ο Νόρμπερτ Ρέτγκεν αξιοποιεί τις ευκαιρίες του, επιστρατεύοντας κάποτε γεωπολιτικά επιχειρήματα ακόμη και στην εσωτερικοπολιτική ατζέντα. Τελευταίο δείγμα: σε τηλεοπτική συζήτηση για την πολιτική κρίση στη Θουριγγία, με τους υπόλοιπους Xριστιανοδημοκράτες να ξεκαθαρίζουν ότι δεν συνεργάζονται με το Κόμμα της Αριστεράς γιατί αποτελεί διάδοχο σχήμα του ανατολικογερμανικού κομμουνιστικού κόμματος, ο Ρέντγκεν βάζει μία δική του πινελιά και λέει ότι "δεν μπορεί να συνεργαστεί με ανθρώπους που χαριεντίζονται με τον Μαδούρο στη Βενεζουέλα". Χαρακτηριστικός Ρέτγκεν: Τα επιχειρήματα μπαίνουν σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, που μπορεί να μην έχει άμεση σχέση με τη συγκεκριμένη συζήτηση, αλλά προσφέρει σε πολλούς συντηρητικούς ψηφοφόρους το θεωρητικό υπόβαθρο που χρειάζονται. Αυτό συμβαίνει και με την προστασία του περιβάλλοντος. Ο Ρέτγκεν δεν τη θέλει για να υποκλέψει την ατζέντα των Πρασίνων, αλλά γιατί, όπως τόνιζε σε παλαιότερες συνεντεύξεις του ο χριστιανοδημοκράτης πολιτικός, "ο Θεός δημιούργησε τη φύση και τον άνθρωπο κι αυτό μας υποχρεώνει να διαφυλάξουμε τη Δημιουργία του". Την επιχειρηματολογία αυτή αντιγράφουν τα τελευταία χρόνια οι Βαυαροί Χριστιανοκοινωνιστές, πολιτικοί σύμμαχοι της Μέρκελ. Σημειώνεται ότι ο Ρέτγκεν ήταν ένας από τους θαμώνες της θρυλικής Pizza-Connection στη δεκαετία του '90. Έτσι ονομαζόταν η τακτική συνάντηση σε ελαφρώς "τσιμπημένο" ιταλικό εστιατόριο της Βόννης, στην οποία συμμετείχαν ανερχόμενα στελέχη των Χριστιανοδημοκρατών και των Πρασίνων, σε μία προσπάθεια να βρουν διαύλους επικοινωνίας. Και αυτό όταν τα ήθη της εποχής θεωρούσαν τους Πράσινους στην καλύτερη περίπτωση γραφικούς βολονταριστές και στη χειρότερη εχθρούς της Δημοκρατίας. Ταπεινή καταγωγή, πλούσιο βιογραφικό Φωτογραφία από την εποχή της pizza connection Φωτογραφία από την εποχή της pizza connection Την περασμένη εβδομάδα ο Νόρμπερτ Ρέτγκεν εμφανίστηκε και πάλι από το πουθενά για να δηλώσει ότι θα είναι υποψήφιος για την ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος CDU. Ήταν η πρώτη επίσημη κατάθεση υποψηφιότητας, σε μία στιγμή που ο Φρίντριχ Μερτς, πολιτικός φίλος του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, και ο Άρμιν Λάσετ, συνεχιστής της γραμμής Μέρκελ, ακόμη προβληματίζονταν για τις δικές τους υποψηφιότητες. Τί άλλο έχει κάνει στη ζωή του ο Νόρμερτ Ρέτγκεν; Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Βόννης, εργάστηκε ως δικηγόρος στο Ντίσελντορφ και έχει τέσερα παιδιά. Προ ετών η συντηρητική επιθεώρηση Cicero αποκάλυψε λιγότερο γνωστές λεπτομέρειες για τα παιδικά του χρόνια: Ο πατέρας του ήταν ταχυδρόμος, η μητέρα του νοικοκυρά και ενεργό μέλος στον "σύνδεσμο καθολικών γυναικών", η αδερφή του Μόνικα εργάζεται ως βοηθός ιατρού. Στα παιδικά του χρόνια ο Νόρμπερτ Ρέτγκεν διάβαζε πολύ, δεν έκανε πολλές παρέες, πρόλαβε όμως να πάρει τη μπλε ζώνη στο τζούντο. Στο γυμνάσιο δήλωνε υποστηρικτής του Χέλμουτ Κολ. Οι συμμαθητές του έκαναν πλάκα και έλεγαν ότι, αν συνεχίσει έτσι, μια μέρα θα γίνει καγκελάριος... Γιάννης Παπαδημητρίου (DPA, KNA, Die Zeit, Cicero)
  • Γνώμες
    Σίβυλλα
    Helios Kiosk