Την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου ο αναπληρωτής υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Γιώργος Κατρούγκαλος μίλησε στους Μπάμπη Παπαπαναγιώτου και Άρη Ραβανό.{{{ audio1 }}}
Για τις κόκκινες γραμμές της κυβέρνησης
«Γιατί είμαστε σε πολύ καλύτερη κατάσταση από το παρελθόν; Διότι τώρα ξεκινάμε να κουβεντιάζουμε μαζί τους (σ.σ. ευρωπαίους εταίρους), όχι το πρόγραμμα του μνημονίων αλλά το δικό μας πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Το δεύτερο ζήτημα είναι ότι εννοείται ότι εμείς θα έχουμε κόκκινες γραμμές στη διαπραγμάτευση του τετραμήνου. Αυτές οι κόκκινες γραμμές δεν είναι προσωπικές δικές μου, είναι της κυβέρνησης. (σ.σ. Οι κόκκινες γραμμές είναι) Οτιδήποτε αλλοιώνει το πρόγραμμά μας.
Αν είδατε ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές, σας παραπέμπω στο διάγγελμα του Πρωθυπουργού αμέσως μετά τη σύναψη της συμφωνίας, που ονομάζει ενδεικτικά ορισμένες από αυτές. Θα μείνω σε αυτές γιατί στη φάση της διαπραγμάτευσης τον τόνο τον δίνει ο Πρωθυπουργός και όχι ο καθένας υπουργός. Αν δείτε ξανά το διάγγελμά του, είπε, ότι εμείς δεν θα κάνουμε απολύσεις στο δημόσιο τομέα, ότι εμείς, εκεί που οι άλλοι απορύθμιζαν το εργατικό δίκαιο και διέλυαν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, εμείς θα ξαναγυρίσουμε σε αυτό που συνιστά θεμέλιο του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου, το να έχουμε εργατικό δίκαιο και συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Αυτά φυσικά και θα επανέλθουν.»
Για τη συμφωνία της κυβέρνησης
«Αυτό που κάνουμε εμείς τώρα, είναι η προσπάθεια να αλλάξουμε το κράτος μας γιατί το έχει ανάγκη η χώρα μας, όχι γιατί μας το ζητάνε απ’ έξω. Να γίνει ένα αποτελεσματικό δημοκρατικό κράτος, μοχλός για να ανακάμψει η οικονομία. Αυτό το θέλουν και οι εταίροι μας. Αυτή είναι η βασική διαφορά (σ.σ. ότι κάνουμε πράγματα που θέλουμε εμείς και βάζουμε τους δικούς μας όρους) .
Όλα αυτά σε καθεστώς συζήτησης, δεν υπάρχει η λέξη μνημόνιο. (ερ. Μας ενδιαφέρει η λέξη ή η ουσία;) Πράγματι δεν είναι ζήτημα λέξεων, γιατί αλλιώς ο Μανώλης Γλέζος θα είχε δίκιο. Σας είπα προηγουμένως τη μαγική λέξη των Βρυξελλών. Δημιουργική ασάφεια. Δημιουργική ασάφεια σημαίνει, ότι ο κ. Σόιμπλε βλέπει στη συμφωνία αυτή, τη συνέχιση του μνημονίου, γιατί αυτό θέλει. Εμείς τι βλέπουμε; Την εφαρμογή των δικών μας πολιτικών. Άρα στο τέλος από τι θα κριθούμε; Όχι από τις αναγνώσεις που κάνουμε. Και οι δύο αναγνώσεις εξ αιτίας της δημιουργικής ασάφειας, είναι επιτρεπτές και σκόπιμα θεμιτές από το κείμενο. Θα κριθούμε στο τέλος από την πράξη, από αυτά που θα εφαρμόσουμε και θα δει η ελληνική κοινωνία τι είναι. Η συνέχιση του μνημονίου ή οι δικές μας πολιτικές;»
