M. Duverger

Πριν από λίγες ημέρες απεσύρθη από τη ζωή. Οχι όμως και από τη μνήμη των ανθρώπων.

M. Duverger | tovima.gr
Πριν από λίγες ημέρες απεσύρθη από τη ζωή. Οχι όμως και από τη μνήμη των ανθρώπων.
Με την υπογραφή του συντελέστηκε από τις αρχές της δεκαετίας του ’50 μια παρατεταμένη και επίμονη παρέμβαση στις σχέσεις Συνταγματικού Δικαίου και Πολιτικής Επιστήμης: Υποχρέωσε το πρώτο να ερμηνεύεται μέσα στην ευρύτερη σφαίρα της πραγματολογικής και κριτικής διερεύνησης της εξουσίας.
Η αλλαγή εγκαινιάστηκε με μια σημειολογική ανατροπή. Ο καθιερωμένος τίτλος «Droit Constitutionnel et Institutions Politiques» αντιστράφηκε για να υπαινιχθεί μια άλλη ιεραρχία. Με μεγαλύτερα γράμματα οι Institutions και με μικρότερα το Δίκαιο εικονογραφήθηκε η πρόθεση.
Ακολούθησε μια σειρά από μονογραφίες του στον χώρο της Πολιτικής Επιστήμης με τις οποίες, στην κυριολεξία, επαναστατικοποίησε τον κλάδο.
Η επιρροή του διακεκριμένου Δασκάλου – και Ανθρώπου – υπήρξε ιδιαίτερα κρίσιμη για τρεις λόγους.
* Πρώτα, ένας σοσιαλιστής Καθηγητής, συνεργάτης της εφημερίδας «Le Monde», έφερνε σε επαφή τους γάλλους πολιτολόγους με το εμπειρικό παρατηρητήριο του αγγλοσαξονικού κόσμου, ακολουθώντας το παράδειγμα του C. Merriam, ο οποίος την ίδια κίνηση είχε κάνει λίγα χρόνια πριν στις ΗΠΑ.
* Μετά, εκκινώντας από το Bordeau, μετακινούμενος στο Παρίσι και διερχόμενος από άλλα πανεπιστήμια – ανάμεσα στα οποία και εκείνο της Aix-en-Provence – διεθνοποιεί με τα βιβλία του και τη διδασκαλία του ό,τι στη συνέχεια απετέλεσε τη μη αντιστρέψιμη εξέλιξη.
* Αρθρογραφώντας με κείμενα μιας απρόσβλητης σαφήνειας συμμετείχε στον δημόσιο λόγο διδάσκοντας ακρίβεια, ελευθερία και κυρίως ευθύνη.
* Δεν χρησιμοποιούσε τη «μακρά διάρκεια» για να μιλήσει με ανεξέλεγκτες γενικότητες. Αλλά συνέδεε τη «μικρή διάρκεια» των ορατών γεγονότων με την πρώτη για να προσδώσει, όπου τη διέβλεπε, διαχρονική και διατοπική διάσταση.
* Και τέλος, ανάμεσα σε τόσα άλλα, είναι εκείνος που μετέτρεψε τη σχέση κομματικού συστήματος και εκλογικής νομοθεσίας σε συναρτησιακό νόμο. Δείχνοντας έτσι το πώς η δεύτερη κατά κανόνα επικαθόριζε τη μορφή και τη λειτουργία του πρώτου.
Τον είχα Δάσκαλο. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αξιοποίησα όσα μου διοχέτευε. Τον διαδέχθηκα στο Aix-en-Provence με ανησυχία και δέος.
Είμαστε όμως πολλοί, πάρα πολλοί Ελληνες και άλλοι που του οφείλουμε τη στροφή και προς τη διεπιστημονικότητα και προς τη διϋποκειμενικότητα. Η δεύτερη σημαίνει πως η αναζήτηση του τι κάθε φορά πραγματικά ισχύει δεν μπορεί παρά να γίνεται από περισσότερες… υποκειμενικότητες. Ενα μάθημα, για τη σχετικότητα της δυσεύρετης αλήθειας, αλλά και για την αξία της διανοητικής ετερότητας είχε εκφωνηθεί.
Ο κ. Γιάννης Μεταξάς είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk