Η Δεξιά στην Αμερική

Νεοφιλελεύθερη ή νεοσυντηρητική, μετριοπαθής ή ριζοσπαστική, η αμερικανική Δεξιά συνεχίζει να καταγάγει νίκες

Η Δεξιά στην Αμερική | tovima.gr
Νεοφιλελεύθερη ή νεοσυντηρητική, μετριοπαθής ή ριζοσπαστική, η αμερικανική Δεξιά συνεχίζει να καταγάγει νίκες, όπως έδειξε η πρόσφατη ανακατάληψη της Γερουσίας από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα στις ενδιάμεσες εκλογές της 6ης Νοεμβρίου. Τρεισήμισι δεκαετίες μετά την ανάδειξη του Ρόναλντ Ρίγκαν στην προεδρία το 1981, σημείο τομής για την ηγεμονία της συντηρητικής ιδεολογίας στις ΗΠΑ, οι αμερικανοί ιστορικοί ανοίγουν έναν κύκλο διαλόγου για τους όρους και τις προϋποθέσεις της.
Γράφοντας το τρίτο μέρος μιας τετραλογίας για την κυριαρχία των Ρεπουμπλικανών με τίτλο «Invisible Bridge: The Fall of Nixon and the Rise of Reagan» (εκδ. Simon & Schuster), ο ιστορικός και δημοσιογράφος Ρικ Πέρλσταϊν επιδιώκει να δώσει έμφαση στους πολιτισμικούς παράγοντες που συνέβαλαν στην εδραίωσή της, στις έννοιες της «πρόσληψης» και της «πεποίθησης». Από τις στήλες του περιοδικού «Dissent» καταγράφει τρεις καθοριστικές για τον ίδιο προϋποθέσεις: τη δομική συγκρότηση ισχυρών συντηρητικών ρευμάτων σε οργανώσεις γύρω από το κόμμα στα τέλη της δεκαετίας του ’50, τη διαμόρφωση μιας «σιωπηλής πλειοψηφίας» της μεσαίας τάξης από τον Ρίτσαρντ Νίξον και το αφήγημα της «μεγάλης Αμερικής» που διαμόρφωσε ο Ρίγκαν στον δρόμο για την εκλογή του. Σε μια παρέμβαση με τη μορφή βιβλιοκριτικής στο ίδιο περιοδικό η Τζούντιθ Στάιν, καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Πόλης της Νέας Υόρκης, υποστηρίζει ωστόσο ότι η ερμηνεία του Πέρλσταϊν πάσχει από την ανάγκη του να δει τα πάντα στο φως μιας πολιτισμικής σύγκρουσης μεταξύ φιλελεύθερων και συντηρητικών αξιών και χαρακτήρων. Πραγματολογικά αυτό σημαίνει ότι αγνοεί την πολιτική και την οικονομική συνιστώσα – τις εσωκομματικές ισορροπίες στο Ρεπουμπλικανικό και στο Δημοκρατικό Κόμμα από τη μία, την πετρελαϊκή κρίση και την άνοδο του πληθωρισμού στη δεκαετία του ’70 από την άλλη. Μεθοδολογικά το εγχείρημά του κατά τη Στάιν καταλήγει σε μια τελεολογική εξήγηση που παρουσιάζει την κατίσχυση του Ρίγκαν ως αναπόφευκτη, ενώ για την ίδια ήταν οι επιλογές του Δημοκρατικού προέδρου Τζέιμς Κάρτερ μεταξύ 1977 και 1980 αυτές οι οποίες έγειραν την πλάστιγγα υπέρ του αντιπάλου του. Για τον Πέρλσταϊν η δική της οπτική βλέπει τα ιστορικά υποκείμενα με τον (ξεπερασμένο) τρόπο των «νεοκλασικιστών οικονομολόγων: ως απόλυτα ορθολογικούς παράγοντες». Για τη Στάιν ο ίδιος προωθεί μια «ανορθολογική προσέγγιση της πολιτικής». Στην πραγματικότητα πρόκειται για δύο διακριτές προσεγγίσεις του θέματος που τελικά μοιάζουν περισσότερο αλληλοσυμπληρούμενες παρά ασύμπτωτες.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk