Το δίλημμα του λεπενισμού

Σε μία πρόσφατη συνέντευξή του, ο ιδρυτής του γαλλικού Εθνικού Μετώπου…

Το δίλημμα του λεπενισμού | tovima.gr
Σε μία πρόσφατη συνέντευξή του, ο ιδρυτής του γαλλικού Εθνικού Μετώπου Ζαν-Μαρί Λε Πέν εξέφρασε την αγανάκτησή του απέναντι σε μια ολοένα και περισσότερο γραφειοκρατικοποιούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση, χαρακτηρίζοντάς την ως μια μορφή «δικτατορίας», ακόμα και «ολοκληρωτισμού».

Είναι μια «δικτατορία της ομοιομορφίας» επεσήμανε χαρακτηριστικά, ενώ παράλληλα υπέδειξε και το έλλειμμα της «εθνικής κυριαρχίας» που πλήττει τη Γαλλία. Για τον ίδιο βέβαια κάτι τέτοιο ήταν αναμενόμενο από τη στιγμή που η γαλλική κοινωνία έπαψε κατά τη γνώμη του να χαρακτηρίζεται από μια συμπαγή εθνική ταυτότητα, από μια ενιαία κουλτούρα αποδεσμευμένη ξένων αναμείξεων.

Στη συνάντηση της νέας ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, της «Ευρωπαϊκής Συμμαχίας για την ελευθερία» που έγινε στη Βιέννη στις 14/11/2013 με πρωτοβουλία του Αυστριακού FPÖ (και στην οποία συμμετείχαν εκπρόσωποι ακροδεξιών κομμάτων ανά την Ευρώπη όπως: το γαλλικό Εθνικό Μέτωπο, οι Vlaams Belang-Βέλγιο, το PVV-Ολλανδία, η Λίγκα του Βορρά-Ιταλία, και οι «Σουηδοί Δημοκράτες»), το Εθνικό Μέτωπο, παρά την γνωστή του εμμονή στο ζήτημα της «εθνικής κυριαρχίας», έδειξε να θέλει να έρθει σε επικοινωνία με τις νέες θεματικές που άνοιξε η εν λόγω συνάντηση.

Εκεί διατυπώθηκε μια νέα ιδεολογική ατζέντα στην οποία κυριαρχούσαν νέα πολιτικά αιτήματα που θέλουν να αρθρώσουν τη νοσταλγία του παρελθόντος και την υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων, σε ένα φόντο ιδεολογικής αναθεμελίωσης της νέας ακροδεξιάς, που τείνει πλέον να αποδέχεται την «ευρωπαϊκή ιδέα», προσανατολίζοντάς την όμως προς έναν ιδιόμορφο ρεζιοναλισμό. Πρόκειται, σύμφωνα με κάποιους αναλυτές του ακροδεξιού φαινομένου, για μια νέα στροφή της ευρύτερης ακροδεξιάς οικογένειας στην οποία καλείται να ευθυγραμμισθεί το αδελφό γαλλικό κόμμα.

Το «ευρωπαϊκό ζήτημα» που προέκυψε μέσα από αυτές τις διεργασίες, έθεσε στην ακροδεξιά οικογένεια το ερώτημα του «ποια Ευρώπη θέλουμε». Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι η γαλλική τουλάχιστον ακροδεξιά στεκόταν απέναντι στην ιδέα μιας Ευρώπης που το μόνο που έκανε ήταν να «αλλοιώνει» τα ιδιαίτερα πολιτισμικά χαρακτηριστικά των επιμέρους εθνικών κρατών που την συγκροτούσαν. Αυτή ήταν μία βασική πηγή του ακροδεξιού ευρωσκεπτικισμού που έβλεπε στην ΄Ενωση των 28 τον «εχθρό» των επιμέρους εθνικών ταυτοτήτων. Η συνάντηση της Βιέννης κατέδειξε, στο πλαίσιο αυτό, κάτι νέο: την ανάδυση νέων τάσεων μέσα στην υπάρχουσα ακροδεξιά οικογένεια που αρχίζει να βλέπει με άλλο μάτι την ευρωπαϊκή οικοδόμηση.
Απομακρυνόμενα από την ιδέα μιας Ευρώπης ως οντότητας συναποτελούμενης από κράτη-έθνη, τα μέλη αυτής της νέας ομάδας που απαρτίζεται από περισσότερο «φιλοευρωπαϊκά» στελέχη συνεχίζουν και εντείνουν την κριτική τους στο υπάρχον ευρωπαϊκό υπόδειγμα, δηλαδή στον τρόπο της «ευρωπαϊκής διακυβέρνησης». Ενδεικτικά εργαλειοποιούν την γνωστή κατηγορία για το «δημοκρατικό έλλειμμα» της ΕΕ, καταγγέλλοντάς την ως φορέα «συγκεντρωτισμού» στη λήψη των αποφάσεων.

Ταυτόχρονα, οραματίζονται μια «νέα», πιο αποκεντρωμένη Ευρώπη, μια «Ευρώπη των περιφερειών», ένα υπόδειγμα ρεζιοναλιστικής Ευρώπης. Αυτό το νέο υπόδειγμα της Ευρώπης στο οποίο αποβλέπουν, βήμα το οποίο για τα μέλη της νέας Ευρωπαϊκής ακροδεξιάς κρίνεται αναγκαίο, δεν αμφισβητεί σε καμία περίπτωση το πάγιο αίτημά της για τη διατήρηση της «πολιτισμικής ενότητας» της Ευρωπαϊκής ηπείρου.

Μένει να διαπιστώσουμε κατά πόσον το Εθνικό Μέτωπο, ιδιαίτερα υπό τη σημερινή ηγεσία του, η οποία θεωρείται λιγότερο ακραία και αποσκοπεί στην «εξομάλυνση» των μέχρι χθες ακροτήτων του, θα κάνει αυτό το βήμα και, εγκαταλείποντας τον σκληροπυρηνικό «εθνικοκυριαρχισμό» του προηγούμενου ηγέτη του, θα περάσει σε έναν νέο δρόμο, πράγμα που δεν σημαίνει αναγκαστικά και λιγότερο ριζοσπαστικό. Με δυο λόγια, το Εθνικό Μέτωπο καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην εκ μέρους του μυθολογημένη εθνική κυριαρχία και σε μια κοινοτιστικού τύπου νεο-ρατσιστική ευρωπαϊκή ταυτότητα, για την οποία όλη η ακροδεξιά συναινεί στο ότι ο «εχθρός» της είναι το Ισλάμ και η εξω-ευρωπαϊκή μετανάστευση.


* Η κυρία Αναστασία Ε. Ηλιαδέλη είναι υποψήφια διδάκτωρ συγκριτικής πολιτικής στο ΑΠΘ, υπότροφος ΙΠΕΠ.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk