Σήμερα το βράδυ στην Καβάλα το 29ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ θα αναδείξει τη νέα διοίκηση και θα προσδιορίσει με τη μορφή ψηφισμάτων τις θέσεις του ανώτατου συνδικαλιστικού οργάνου για τα μεγάλα θέματα που αντιμετωπίζει η χώρα. Από αύριο, καθώς σβήνουν τα φώτα της παραταξιακής αντιπαλότητας, αρχίζει για τον κ. Χρ. Πολυζωγόπουλο και τους συναδέλφους του στη Διοίκηση η δουλειά για να προασπίσουν τα δικαιώματα των εργαζομένων, να διαφυλάξουν το βιοτικό τους επίπεδο και προπαντός για αναδείξουν την κοινωνική ευθύνη των εργαζομένων στη μεγάλη πρόκληση της χώρας, στον ευρωπαϊκό της μετασχηματισμό.
Ο Κάρολος Μαρξ ίσως δεν επιβεβαιώθηκε στο όραμά του για τον ηγετικό ρόλο της εργατικής τάξης στη μετεξέλιξη από την καπιταλιστική στη σοσιαλιστική κοινωνία, αποδείχθηκε όμως προφητικός στην ανάλυσή του για τον νόμο της σχετικής εξαθλίωσης που αναπαράγεται σταθερά από το αστικό καθεστώς. Το προϊόν της ανάπτυξης του καπιταλισμού, προέβλεψε ο συγγραφέας του «Κεφαλαίου», θα διανέμεται μεταξύ αστών και προλεταρίων όλο και πιο άνισα εις βάρος των δευτέρων.
Αν αναλύσουμε τα εθνικολογιστικά στοιχεία της τελευταίας 15ετίας, θα διαπιστώσουμε ότι ο μέσος πραγματικός μισθός κυμαίνεται γύρω από μια σταθερή αγοραστική δύναμη που αντιστοιχεί περίπου στα επίπεδα του 1983. Στην ίδια περίοδο τα επιχειρηματικά κέρδη αυξήθηκαν ενώ γιγαντώθηκε το ποσοστό του ΑΕΠ που υπό τη μορφή τόκων πηγαίνει στους ραντιέρηδες και ακόμη η φορολογική επιβάρυνση που, ως γνωστόν, πλήττει κυρίως τους μισθωτούς.
Βεβαίως τα κέρδη είναι εκδήλωση υγείας της οικονομίας και πάντως χωρίς αυτά δεν γίνονται επενδύσεις και συνεπώς δεν υπάρχει ανάπτυξη. Οι εργαζόμενοι λοιπόν δεν είναι κατ’ αρχήν αντίθετοι στη λογική κερδοφορία των επιχειρήσεων, η ευημερία των οποίων τους εξασφαλίζει και τις αποδοχές τους και προπαντός την απασχόλησή τους. Αλλωστε αν αναλυθούν οι παράγοντες που συνέβαλαν στην καθήλωση των πραγματικών μισθών στην τελευταία 15ετία, θα διαπιστωθεί ότι η κύρια ευθύνη ανήκει στην υπερφορολόγηση των μισθών και στη διαρροή των πόρων του ΑΕΠ προς τους ραντιέρηδες που είναι αποτέλεσμα της υπερχρέωσης του κράτους.
Ο νόμος της σχετικής εξαθλίωσης λοιπόν του Μαρξ που βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του σε χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού, όπως είναι οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία, η Γερμανία κλπ., όπου οι πλούσιοι γίνονται κάθε χρόνο πλουσιότεροι παίρνοντας τη μερίδα του λέοντος από την αύξηση του ΑΕΠ, σε χώρες σαν την Ελλάδα εκδηλώνεται κυρίως με τη διεύρυνση του μεριδίου του κράτους στο ΑΕΠ.
Συνεπώς ο κ. Χρ. Πολυζωγόπουλος και η άλλη ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ δεν μπορούν να μην πάρουν θέση απέναντι του σπάταλου κράτους που διαβρώνει τις αποδοχές των εργαζομένων με την πολιτική λιτότητας στην οποία καταφεύγει. Οταν η Ολυμπιακή συσσωρεύει ελλείμματα 400 δισ. δρχ., οι αστικές συγκοινωνίες 600 δισ. δρχ., ο ΟΣΕ 300 δισ. δρχ. και τα ΕΛΤΑ 100 δισ. δρχ., αυτά δεν τα πληρώνει τελικώς κάποιος άγνωστος τρίτος ούτε φυσικά οι εργοδότες.
Στο σύνολό τους όλα αυτά τα χρέη, όλο το δημόσιο χρέος που διογκώθηκε και έφθασε τα 32 τρισ. δρχ., το πληρώνουν τελικώς οι εργαζόμενοι μέσα από τους υψηλούς πόρους που τους παρακρατούνται και τα υψηλά επιτόκια που τους παίρνουν οι τράπεζες όταν αγοράζουν ένα σπίτι, όταν εισπράττουν ένα καταναλωτικό δάνειο κλπ. Να γιατί το νοικοκύρευμα των ΔΕΚΟ θα αναδείξει την κοινωνική ευθύνη της εργατικής τάξης και της συνδικαλιστικής της πρωτοπορίας.
