Τα αποτελέσματα της έρευνας για τα «πιστεύω» των μαθητών που εξασφάλισε και δημοσιεύει σήμερα «Το Βήμα» θα μπορούσε ο μέσος πολίτης να τα έχει προβλέψει σχεδόν στο σύνολό τους. Και όσο αυτονόητα μοιάζει να είναι τα πρώτα συμπεράσματα τόσο πρέπει να μας ανησυχήσουν τα δεύτερα για τους πολιτικούς και τα κόμματα! Πρώτα όμως τα «καλά νέα»:
Μισούν οι μαθητές το ισχύον εκπαιδευτικό σύστημα και θεωρούν τη λεγόμενη Παραπαιδεία (τα φροντιστήρια) αναγκαίο κακό, καθώς συμπληρώνει τα κενά της δημόσιας Παιδείας.
Αγωνιούν για τον (ενδεχόμενο) πόλεμο και την ανεργία που μαστίζει την κοινωνία και πλήττει ιδιαιτέρως τους νέους.
Χαρακτηρίζουν ως μείζονα προβλήματα της νέας γενιάς τα ναρκωτικά, το AIDS και τις εξαρτήσεις.
Τους αρέσουν ο αθλητισμός και ο κινηματογράφος, ζητούν περισσότερο ελεύθερο χρόνο, θέλουν να αθλούνται.
Στις προφανώς θετικές αντιδράσεις τους θα πρέπει ακόμη να καταγραφούν η εκφραζόμενη πίστη τους στη φιλία· οι θέσεις τους για τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα· η στάση τους απέναντι στον θεσμό της οικογένειας και στο ζήτημα του γάμου…
Είναι επίσης εντελώς φυσιολογική η τάση τους να καπνίζουν (ενώ πίνουν λίγο)· επίσης είναι φυσική η επιθυμία τους να οδηγήσουν (χωρίς δίπλωμα!) μια μοτοσικλέτα και η ροπή τους να δείρουν σε τυχόντα καβγά έναν συνομήλικό τους!
Τα φυσιολογικά αυτά αποτελέσματα της έρευνας θα πρέπει να εκτιμηθούν ως δείγματα υγείας της σημερινής νεολαίας. Μένει να αξιολογηθούν τα «λοιπά» συμπεράσματα.
Τα άσχημα νέα είναι ότι από τα «πιστεύω» της σημερινής νεολαίας μεγαλύτερη σημασία έχουν ασφαλώς εκείνα που αναφέρονται στις πολιτικές δομές και λειτουργίες της κοινωνίας. Και άρα πρωτεύουσα σημασία έχει η γνώμη τους για τους πολιτικούς και τα κόμματα.
Είναι προδήλως εντυπωσιακό το γεγονός ότι ένας στους τρεις μαθητές δηλώνει ότι αδιαφορεί για τους πολιτικούς, ενώ ένας στους τέσσερις πιστεύει ότι οι πολιτικοί ενδιαφέρονται μόνο για το συμφέρον τους. Αλλά είναι πολύ περισσότερο εντυπωσιακό ΚΑΙ ανησυχητικό το γεγονός ότι το 52% των μαθητών πιστεύει ότι τα κόμματα είναι άχρηστα, άθλια και ενδιαφέρονται μόνον για το συμφέρον τους…
Τα συμπεράσματα αυτά είναι πρόσθετες ενδείξεις ότι ο κοινωνικός ιστός της χώρας δέχεται πιέσεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν φαινόμενα αποσυνθέσεως. Και ο κίνδυνος γίνεται ακόμη μεγαλύτερος όταν τα υπόγεια ρεύματα που διαπερνούν την κοινωνία μας ιδιαιτέρως στα ηλικιακώς νεότερα στρώματά της δεν γίνονται αντιληπτά από τους «ωριμότερους» πολίτες.
Για τους πολιτικούς προσωπικώς μεγαλύτερη σημασία προφανώς έχει ποιος θα κερδίσει την προσεχή ψήφο. Για την κοινωνία και για τα κόμματα (ως θεσμό της πολιτείας) σημασία έχει να αλλάξουν τα πράγματα και, άρα, να αλλάξουν τα κόμματα.
Αν δεν το μπορούν όλοι οι πολιτικοί, ασφαλώς το μπορούν ορισμένοι. Και πάντως, καθώς η φύση απεχθάνεται το κενό, οι πολιτικοί «θνήσκουν», αλλά η Πολιτική δεν πεθαίνει.
