*συλλογή «Natural Blues» – Διάφοροι (Trade)
Αφορμή για αυτή την μπλουζ συλλογή αποτελούν τα τραγούδια της δεκαετίας του 1930 που χρησιμοποιήθηκαν ως βάση για τον πολυπετυχημένο τελευταίο δίσκο του Μόμπι. Πρόκειται για ηχογραφήσεις που έκαναν οι αδελφοί Alan και John Lomax γυρνώντας την Αμερική με ένα τεράστιο μαγνητόφωνο, διασώζοντας έτσι απίστευτο υλικό. Σε αυτόν τον δίσκο υπάρχουν τα τραγούδια: «Sometimes» με την Bessie Jones, που χρησιμοποιήθηκε από τον Μόμπι για το «Honey», το «Trouble so hard» με τη Vera Hall, που ακούγεται στο «Natural Blues», και το «Joe Lee’s Rock» που ενέπνευσε το «Find my baby».
Από τα 26 συνολικά τραγούδια του CD τα επτά ανήκουν στη συλλογή των αδελφών Λόμαξ, ενώ τα υπόλοιπα είναι νεότερες ηχογραφήσεις με σπουδαία ονόματα της μπλουζ, όπως είναι οι: Τζον Λι Χούκερ, Μάντι Γουότερς, Αλμπερτ Κινγκ, Κόκο Τέιλορ, Μπο Ντίντλεϊ, Μπι Μπι Κινγκ, Ετα Τζέιμς και Οτις Ρας. *ροκ Steve Earle: «Transcendental Blues» (Sony)
Είναι προφανές ότι οι τραγουδοποιοί είναι μία ιδιαίτερη κατηγορία μουσικών, οι οποίοι είναι «καταδικασμένοι» να γνωρίζουν αποδοχή εντός των συνόρων ή όπου αλλού μιλιέται η γλώσσα που χρησιμοποιούν.
Η τέχνη τους είναι βασισμένη στον λόγο και αυτό είναι το κύριο όπλο τους. Δεν είναι εύκολο λοιπόν ένας (εν προκειμένω) αμερικανός τραγουδοποιός να γνωρίσει επιτυχία στην Ελλάδα ή όπου αλλού δεν μιλιέται η αγγλική. Πέραν αυτού του βασικού εμποδίου όμως υπάρχουν πολλά δεδομένα που δεν μπορούν να μας αφήσουν αδιάφορους.
Ο Steve Earle είναι εδώ και χρόνια μία από τις πιο πειστικές περιπτώσεις αμερικανού τραγουδοποιού, με όλα τα «απαραίτητα εφόδια» για αληθινά τραγούδια, αφού έχει περάσει από τη φυλακή και από το πρόβλημα των ναρκωτικών. Εχει στην πλάτη του πολλά χρόνια στη μουσική, πολλούς καλούς δίσκους, που παλαιότερα ήταν πιο κοντά στο παραδοσιακό αμερικανικό ροκ, και πολλές εμπειρίες. Ολα αυτά του δίνουν τώρα τη δυνατότητα να κάνει δίσκους-αποστάγματα, φτιαγμένους με το μεράκι ενός καλού παραδοσιακού τεχνίτη. *ποπ Vitto: «Ritual Carioca» (Detour)
Ενας ακόμη σημαντικός τραγουδιστής από τη Βραζιλία ισοδυναμεί με έναν ακόμη σημαντικό χορευτή από την Αφρική. Ετσι το νέο αστέρι της μπόσα νόβα, και όχι μόνο, για τη βραζιλιανική μουσική είναι ο carioca (γέννημα-θρέμμα του Ρίο) Βίτο. Μαθητής της Ιβόν Ντεπόρτ, ο Βίτο χρειάστηκε δύο χρόνια για την ολοκλήρωση του πρώτου δίσκου του, τον οποίο ηχογράφησε σε διάφορους χώρους εκτός στούντιο ένας από αυτούς μία μικρή εκκλησία στη Γαλλία, γνωστή για την ακουστική της. Το «Ritual Carioca» απλώνεται σε όλα τα γνωστά ιδιώματα της Βραζιλίας, από την μπόσα νόβα ως την κλασική παλέτα του Εκτορος Βίλα Λόμπος, στον οποίο είναι άλλωστε αφιερωμένο ένα από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου, το «Meu Ioruba». Ενας δίσκος που θα ξαφνιάσει με την αμεσότητά του αλλά και τις σημαντικές παρουσίες γνωστών μουσικών, με πιο ευφάνταστη ίσως αυτή του Σομαλού Σαλίφ Κεϊτά.
