Παρά τη φαντασμαγορία του πολέμου και την αγωνία για τις επιπτώσεις του, η αρχική απορία παραμένει: πώς ο πρόεδρος Τραμπ έκανε αναστροφή 180 μοιρών σε ένα ζήτημα θεμελιώδες για την ιδεολογία του MAGA; Πού βρήκε τη δύναμη ο μπαγάσας, στα 79 του, να κάνει την κωλοτούμπα από το όχι στους αιώνιους πολέμους στον πόλεμο κατά του Ιράν; Η απορία εντείνεται μάλιστα, καθώς μέρα με τη μέρα γίνεται φανερό ότι αυτή η ιστορία θα κρατήσει τουλάχιστον έναν μήνα, ενώ στο εσωτερικό μέτωπο η ακροδεξιά πτέρυγα του MAGA έχει ήδη ξεκινήσει να επικρίνει την αναστροφή του Τραμπ, με το σαθρό επιχείρημα ότι το Ισραήλ παρέσυρε (sic) την Αμερική σε μια περιπέτεια στη Μέση Ανατολή που δεν την αφορά. Εν πάση περιπτώσει, οι πάντες, ανεξαρτήτως στάσης έναντι του πολέμου, διαπιστώνουν μια κραυγαλέα αντίφαση μεταξύ ρητορικής και πολιτικής στον πρόεδρο Τραμπ.
Αντίφαση δεν υπάρχει καμία, επιτρέψτε μου να διαφωνώ. Η αντίφαση προϋποθέτει την ύπαρξη κάποιας στοιχειώδους ιδεολογικής συνοχής στους υπολογισμούς του Τραμπ. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα στο μυαλό του Ντόναλντ, ούτε και τον ενδιαφέρει καθόλου, εξ ου και οι παρεξηγήσεις στην ερμηνεία της συμπεριφοράς του. Ο Τραμπ δεν είναι Ρεπουμπλικανός και ας εξελέγη ως δικός τους υποψήφιος. (Εξάλλου, μια ζωή ήταν με τους Δημοκρατικούς…) Δεν είναι ούτε MAGA κι ας είναι δικός του ο όρος, ας τον υπερασπίζεται κιόλας από επίδοξους διαδόχους στην ηγεσία του κινήματος. Ο Τραμπ είναι με τον Τραμπ, δουλεύει για τη φήμη και τη δόξα του. Για να το πω όπως θα το έλεγε ο ίδιος, χέστηκε για τα υπόλοιπα. Η δύναμη που τον κινεί είναι η επιθυμία της κυριαρχίας, να είναι αυτός ο αδιαμφισβήτητος πρώτος, που κρατάει όλα τα βλέμματα στραμμένα πάνω του και όλοι περιμένουν την επόμενη λέξη που θα βγει από το στόμα του. Λειτουργεί, δηλαδή, βάσει μιας «λογικής» που προκύπτει από τη μείξη τριών στοιχείων: του κακοήθους ναρκισσισμού του, της ψυχολογικής συγκρότησης ενός οκτάχρονου – ενός μ@λ@κισμένου οκτάχρονου κιόλας – και, τέλος, του πνευματικού βάθους ενός τηλεοπτικού ριάλιτι. (Εδώ να ζητήσω την κατανόηση όσων ενοχλούνται από τον νατουραλισμό του ύφους, αλλά τον υπαγορεύει η φύση του αντικειμένου της συζήτησης, ο Τραμπ.)
Υπό το πρίσμα λοιπόν αυτού του ψυχισμού, όπως τον αντιλαμβάνομαι, ο Τραμπ αδιαφορεί για τη συνέπεια και κυνηγάει μόνο την επιτυχία. Και όταν όλα πάνε στραβά, όπως τώρα, όταν επίκεινται οι ενδιάμεσες εκλογές από τις οποίες μπορεί να χάσει την πλειοψηφία στο Κογκρέσο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, τότε ποια είναι η καλύτερη διέξοδος προς τη δόξα; Ενας ωραίος, ξεγυρισμένος πόλεμος, εναντίον ενός εχθρού των ΗΠΑ, από τον οποίο ο πρόεδρος θα βγει νικητής τροπαιοφόρος! Ολοι αγαπούν έναν νικηφόρο πόλεμο και δοξάζουν τον νικητή – ακόμη και αν δεν τους έχει εξηγήσει κανείς πώς ακριβώς ορίζεται η νίκη, η οποία στην προκειμένη περίπτωση είναι ρευστή. Σημειώστε, ωστόσο, ότι η απέχθεια του Τραμπ για το καθεστώς Ιράν και η αντίληψη του κινδύνου που αυτό αντιπροσωπεύει για τις ΗΠΑ, δεν είναι νεωτερισμός. Πάντα έλεγε ότι δεν θα επιτρέψει στο Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά. Ο πόλεμος αυτός δεν έρχεται ουρανοκατέβατος. Είναι η φυσική συνέχεια της αποχώρησης των ΗΠΑ από την κάκιστη συμφωνία του Ομπάμα με το Ιράν, για τον δήθεν έλεγχο των πυρηνικών του, συνέχεια επίσης της δολοφονίας του Σουλεϊμανί (τον οποίο οι μουλάδες έκαναν φρεγάτα, σαν αυτή που βύθισαν οι Αμερικανοί στη Σρι Λάνκα…) και, τέλος, συνέχεια του Πολέμου των 12 Ημερών.
Ο σκοπός, λοιπόν, του πολέμου για τον Τραμπ είναι ο προσωπικός θρίαμβος. Αν βρεθεί μάλιστα κάποιος μερακλής να του βιδώσει στο μυαλό την ιδέα των ρωμαϊκών θριάμβων, των τελετών με τους οποίους η σύγκλητος τιμούσε τους στρατηγούς για τις μεγάλες νίκες τους, μπορεί να το δούμε και αυτό. Κατά την παράδοση, η παρέλαση ξεκινούσε με τους αιχμαλωτισμένους ηγέτες των ηττημένων να προπορεύονται αλυσοδεμένοι (Μαδούρο και ένα τσούρμο μουλάδες σε αυτούς τους ρόλους), μετά το πλιάτσικο (βυτιοφόρα, βαρέλια πετρελαίου κ.λπ.) και ακολουθεί ο στρατηγός σε άρμα, με έναν δούλο να του κρατάει πάνω από το κεφάλι το στεφάνι του νικητή και να του θυμίζει κάθε τόσο ότι είναι περαστική η gloria mundi. Για την περίπτωση του Ντόναλντ, βέβαια, θα είναι η Καρολάιν Λέβιτ, η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, που θα επαναλαμβάνει στο αφτί του Τραμπ, σε τόνο ζεστό και ελαφρώς αισθησιακό: No one has ever seen that before, Mr. President!
