Γνώμες

Η πολιτική βεβαίως είναι σκληρή πίστα. Κανείς δεν ξέρει αν η κυρία Καρυστιανού έχει τη στόφα να την πάει μέχρι τέλους.

Δεν ξανάρχεσαι στην αφετηρία στο τέλος μιας κούρσας. Είναι πιο λογικό να την αρχίσεις από την αρχή. Ειδικά όταν έχεις τόσες πολλές εκκρεμότητες.

Πρόσφατα είδαμε δύο διαδοχικές εκφάνσεις ενός και του αυτού φαινομένου, κατά σειρά στη Νέα Αριστερά και στο ΠΑΣΟΚ, με την ίδια κατάληξη: την επικράτηση των «αδιάλλακτων»

Σε έναν κόσμο όπου μπορείς να παράγεις αψεγάδιαστο λόγο χωρίς να διακινδυνεύεις τίποτα, η ατέλεια γίνεται το τελευταίο αποδεικτικό στοιχείο ότι υπάρχει άνθρωπος πίσω από τις λέξεις

Για να μην αποφασίσουμε πάλι εμείς οι μεγαλύτεροι κάτι που αφορά τους νέους, ερήμην των νέων

Οσο οι παρεμβάσεις έπονται των εξελίξεων και παραμένουν προσανατολισμένες στο «επικοινωνιακά ελκυστικό» αντί του «οικονομικά αποτελεσματικού», η αισχροκέρδεια θα συνεχίσει να αναπαράγεται

Την εθνική ασφάλεια στην Ελλάδα σήμερα προάγει και υποστηρίζει πραγματικά μόνο όποιος ενεργεί για την παραγωγική ανάταξη, αγωνιζόμενος εναντίον της διαφθοράς, του παρασιτισμού και της παραλυσίας που την κατατρύχουν και υπονομεύουν την οικονομική της ανάπτυξη

Η Ελλάδα δεν περιμένει τις εξελίξεις, προετοιμάζεται για αυτές. Και αν σήμερα χρειαζόμαστε μία κεντρική απάντηση στο ερώτημα τι θωρακίζει πραγματικά τη χώρα, η απάντηση είναι ξεκάθαρη: περισσότερη ελληνική παραγωγή

Τα πλέον αδύνατα σημεία της ελληνική οικονομίας είναι το χρέος της γενικής κυβέρνησης ως ποσοστό του ΑΕΠ, το κόστος κεφαλαίου, η μη επαρκής στήριξη των επιχειρήσεων από τις τράπεζες και το συνεχιζόμενο brain drain

Σε έναν κατακερματισμένο, πολυκεντρικό κόσμο, η αστάθεια στον Κόλπο δεν είναι πλέον ένα περιφερειακό πρόβλημα με παγκόσμιες συνέπειες. Είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα που μεταδίδεται μέσω ενός περιφερειακού σημείου ασφυξίας.

Σιγά που θα κάνουν κυβέρνηση οι Πασόκοι με τον Τσίπρα ή την Κωνσταντοπούλου και μάλιστα να το ανακοινώσουν προκαταβολικά. Με τα σημερινά δεδομένα είναι ζήτημα αν όλοι μαζί μαζεύουν ένα 22%-25%. Πιο πολύ με ΦΠΑ μοιάζει

Η αμφισβήτηση της προϋπόθεσης της οργανικότητας για το λογοτεχνικό κείμενο σημαίνει την κατάλυση των ερμηνευτικών ορίων του κειμένου