Αλλαγή κυβέρνησης δηλώνει πως επιθυμεί το 64,8% των πολιτών, σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση της εταιρείας GPO και τα σκάνδαλα που ακουμπούν το Μέγαρο Μαξίμου πληθαίνουν. Υπό άλλες συνθήκες, όταν ακόμη η εξουσία εναλλασσόταν μεταξύ δύο πόλων, η αξιωματική αντιπολίτευση θα έτριβε τα χέρια της και οι μέλλοντες υπουργοί θα είχαν ήδη αρχίσει να ράβουν κοστούμια και ταγέρ για την ορκωμοσία.

Την ίδια ώρα όμως, η πρωτοκαθεδρία της Νέας Δημοκρατίας δεν αμφισβητείται και η αξιωματική αντιπολίτευση που πορεύεται με σύνθημα το μη ρεαλιστικό «νίκη έστω με μία ψήφο διαφορά», παραμένει εγκλωβισμένη σε μια συζήτηση που ούτε με ένα κόμμα εξουσίας μπορεί να συνδυαστεί, ούτε πολλούς εκτός του κόμματος αφορά. Διότι πώς μπορείς να υποστηρίζεις ότι είσαι κόμμα εξουσίας και την ίδια ώρα το νούμερο ένα θέμα σου να είναι αν θα δεσμευθείς ρητά ότι δεν θα συγκυβερνήσεις με τη Νέα Δημοκρατία; Κι αν είναι τόσο σημαντικό επί της αρχής το θέμα των μετεκλογικών συνεργασιών, τότε γιατί δεν απαντά με σαφήνεια το ΠαΣοΚ αν θα συγκυβερνούσε με κάποιο ή κάποια άλλα κόμματα;

Το πρόσφατο συνέδριο απέδειξε πέραν αμφιβολίας ότι το ιστορικό κόμμα παραμένει ένας δομημένος φορέας με οργανωτική δομή και γερά θεμέλια. Από την άλλη, αντί να αφήσει στο κλείσιμό του ένα σαφές στίγμα πολιτικής πρότασης διακυβέρνησης, ακολούθησε τη γραμμή του κ. Δούκα και περιορίστηκε στον σταθερό ετεροπροσδιορισμό που βασανίζει ολόκληρη την αντιπολίτευση τα τελευταία χρόνια. Κι έτσι, όπως προ διετίας πρωτοκλασάτα στελέχη της Κεντροαριστεράς και Αριστεράς μαζεύτηκαν σε εκδήλωση υπό τον τίτλο «απέναντι από τον Μητσοτάκη ποιος;», κατά τον ίδιο περίπου τρόπο και οι πράσινοι σύνεδροι μαζεύτηκαν για να απαντήσουν αν μετεκλογικά θα πάνε ή δεν θα πάνε με τη Νέα Δημοκρατία.

Αφήνοντας κατά μέρος τον πυρήνα της συζήτησης που είναι ούτως ή άλλως προβληματικός, διότι όλοι καταλαβαίνουμε (ειδικά με την περιρρέουσα ρευστότητα διεθνώς) ότι ουδείς μπορεί να διατυπώνει τέτοιες βεβαιότητες απαντώντας σε υποθετικές ερωτήσεις, η Χαριλάου Τρικούπη αποφάσισε για άλλη μια φορά να πει όχι τι θα κάνει, αλλά τι δεν θα κάνει. Αυτά όμως είναι πρακτικές κομμάτων διαμαρτυρίας, όχι φορέων που θέλουν και δηλώνουν πως διεκδικούν την εξουσία.

Ποιες είναι οι πολιτικές προτεραιότητες του κόμματος; Τι λέει στους πολίτες για να το επιλέξουν; Ακόμη και αν έχει απαντήσει σε αυτά, δεν μένει και δεν «περνά» στον ψηφοφόρο τίποτε πέραν του «όχι» στη συμπόρευση με τη Νέα Δημοκρατία. Και, στο τέλος της ημέρας, γιατί ακριβώς δεν είναι δόκιμο να θέσει συγκεκριμένες κόκκινες γραμμές για μια προγραμματική σύγκλιση που θα μπορούσε – ελλείψει αυτοδυναμίας – υπό όρους ακόμη και προσώπων, να οδηγήσει σε μία κυβερνητική συνεργασία; Στο κάτω-κάτω, 13% έχει το ΠαΣοΚ στις μετρήσεις. Τι θα ήταν πιο ρεαλιστικό και τι θα συσπείρωνε περισσότερους από την πολυπόθητη δεξαμενή των κεντρώων;