Ετσι όπως ξεδιπλώνεται μέσα στην ακραία πλέον συμβατικότητά του ο πολιτικός χρόνος – ως άτεγκτος προβάλλεται ο εκλογικός προγραμματισμός –, χάνει την αξία της ακόμη και η πιο πρωτότυπη σκέψη που θα μπορούσε να διατυπωθεί μέσα στο εξαντλημένο από την επανάληψη και διαθέσιμο στον εύκολο σχολιασμό δεδομένο πλαίσιο. Συζητήσεις επαναλαμβάνονται, δημοσκοπήσεις ανακυκλώνονται, αφορμές επανέρχονται, χωρίς ποτέ επίγνωση του τέλους τους. Μόνο η ένταση του λόγου, σε κορύφωση βιαιότητας, στη Βουλή κερδίζει την προσοχή και αυτό ως θεατρικό έργο που οι σκηνές του τροφοδοτούν το Διαδίκτυο και ποτίζουν την άγονη αντιπαράθεση. Οι πρωταγωνιστές τού τίποτα μοιάζουν αμοιβαία ικανοποιημένοι στο στιγμιαίο σκηνικό που επιμελώς και αθόρυβα προετοιμάζει το επόμενο αντίγραφό του.

Θα μπορούσε. Θα μπορούσε ο Πρωθυπουργός – αυτός μόνο – να ανατρέψει δημιουργικά αυτή την εγκατεστημένη αυτάρεσκη ακινησία. Να επιταχύνει με μια απόφασή του τον χρόνο. Να φέρει το αύριο σήμερα, αφαιρώντας από επίδοξους αναμορφωτές το προνόμιο της ανεμπόδιστης αναμονής και την ασφάλεια του μηχανικού χρόνου. Ας τα βάλει όλα σε άλλους ρυθμούς. Να τρέξει πιο γρήγορα το ποτάμι. Εκλογές το ταχύτερο. Εκφραση της λαϊκής βούλησης, αποτίμηση της σύγχρονης πραγματικότητας, επιλογές ευθύνης. Ανακεφαλαίωση της στιγμής χωρίς άσκοπη σπατάλη αναμονής, χωρίς τον κάματο που συνοδεύει τον καθημερνό άνθρωπο, σε μια προσδοκία που γέρνει προς τη ματαιότητα. Ολα να ξεφύγουν από τον μαρασμό της σχεδιασμένης βεβαιότητας.

Τι φαντασία! Ακούω τον αντίλογο. Και όμως ας το σκεφτούμε. Το ίδιο το κυβερνών κόμμα θα έφερνε πιο απαιτητικά κοντά του τον ίδιο τον κυβερνητικό εαυτό του. Μια συνθήκη μάχης θα αναζωογονούσε την πολιτική αυτή οικογένεια, που τραυματισμένη από τη διακυβέρνηση και την άσκηση της εξουσίας αφέθηκε στην αριθμητική νίκη των προηγούμενων αναμετρήσεων και επαναπαύθηκε στην ανεμπόδιστη διαχείριση κατά βούληση, με κριτήριο την προσωρινή δύναμη. Θα έσπαζε το κέλυφος μιας ανύπαρκτης ασφάλειας, που ο χρόνος θα πολλαπλασίαζε τη φθορά της.

Η αντιπολίτευση θα ακολουθούσε σαστισμένη την απρόβλεπτη αφυπνιστική πρωτοβουλία. Και εκεί που σήμερα αναμένει απελπισμένα όλα να επιβαρυνθούν από μόνα τους, με αρνητική συνέπεια στην κάλπη για το κυβερνητικό σχήμα, θα ήταν υποχρεωμένη να ανασυνταχθεί χωρίς περιθώρια αναβολών και άσκοπη εσωστρέφεια στο απαιτητικό μέτωπο. Το ΠαΣοΚ να αντιληφθεί πιεζόμενο από την εν όψει λαϊκή κρίση ότι οι ανάγκες της εποχής είναι πάνω από γραφειοκρατικούς χειρισμούς και ότι οι μη ρεαλιστικοί στόχοι δεν αποτελούν δημιουργική – έστω μερικά – πολιτική συμμετοχή. Αν ο διαθέσιμος χρόνος επιτρέπει τη μετάθεση των αποφάσεων και της υπεύθυνης στάσης, αυτή η πολυτέλεια δεν είναι νοητή για δυνάμεις που υπόσχονται αλλαγή και κοινωνική σωτηρία.

Η συνειδητή επιτάχυνση των εξελίξεων εκ μέρους του Πρωθυπουργού θα ήταν μια πράξη βαθύτατα πολιτική τις μέρες που διανύουμε. Οι καιροί δεν έχουν τίποτα το συνηθισμένο. Η κρίση και η κλιμάκωση της κρίσης είναι ο δρόμος. Σε αυτή την κρίση δίνουν παράταση ζωής, με την παράταση, από όλους, του χρόνου. Και αν θα υπήρχε μια κατανόηση για τη διαχειριστική πλευρά αυτής της παράτασης, είναι πολιτικά ακατανόητη, με τα κριτήρια της σύγκρουσης, η βραδύτητα που επιτρέπουν στον εαυτό τους ο κ. Τσίπρας κυρίως και η κυρία Καρυστιανού λιγότερο.

Αν αυτές οι σκέψεις είναι μια υπόθεση φαντασίας, αυτό που ετοιμάζεται και αυτό που αναπόφευκτα έρχεται δεν τις έχει καθόλου ανάγκη για να υπάρξει.

Ο κ. Λευτέρης Κουσούλης είναι πολιτικός επιστήμονας.