Το 2016, πριν από τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές που έφεραν την πρώτη τετραετία Τραμπ, ο Michael Anton, συντηρητικός στοχαστής και fellow στο Claremont Institute, δημοσίευσε ένα άρθρο, με το ψευδώνυμο Publius Decius Mus, με τίτλο «Flight 93 Election». Το άρθρο του Michael Anton έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να πείσει τους συντηρητικούς της νέας αμερικανικής Δεξιάς, αλλά και το ευρύτερο συντηρητικό κατεστημένο, να εγκαταλείψουν τους ενδοιασμούς τους και να συσπειρωθούν γύρω από την υποψηφιότητα Τραμπ.

Το επιχείρημα του Anton προς τους συντηρητικούς ήταν ότι ο Τραμπ μπορεί να μην είναι ο ιδανικός φορέας της συντηρητικής αντεπανάστασης, αλλά συντάσσεται στα μείζονα. Προτάσσει τον οικονομικό εθνικισμό, τα ασφαλή σύνορα και μια εξωτερική πολιτική με προτεραιότητα την Αμερική.

Ο Anton προέτρεψε τους σοβαρούς συντηρητικούς διανοουμένους της Αμερικής σε έναν πολιτικό ακτιβισμό χρησιμοποιώντας μια μεταφορά συναισθηματικά φορτισμένη. Οι συντηρητικοί έπρεπε να γίνουν παραστάτες του Τραμπ στην εισβολή του στο πιλοτήριο του αμερικανικού αεροσκάφους, όπως έκαναν οι επιβάτες του μοιραίου αεροσκάφους της πτήσης 93 την 11η Σεπτεμβρίου, για να πάρει τον έλεγχο και να ξεθεμελιώσει την αριστερή ηγεμονία. Ο Τραμπ ήταν πιθανόν να μην αλλάξει την πορεία μιας χώρας που οδηγούνταν σε συντριβή, αλλά μέσα από αυτή τη συντριβή και τα ερείπια θα μπορούσε να αναγεννηθεί η Αμερική για μια νέα εποχή.

H Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας των ΗΠΑ, που έδωσε στη δημοσιότητα η διοίκηση Τραμπ στις αρχές Δεκεμβρίου, ξεπερνούσε τις προσδοκίες της νέας αμερικανικής Δεξιάς. Ηταν ένα κείμενο επαναστατικό, που ανέτρεπε πλήρως τη μεταπολεμική διεθνή τάξη πραγμάτων που θεμελίωσε η Αμερική και υπηρέτησαν, με διαφορετικό τρόπο, δημοκρατικές και ρεπουμπλικανικές κυβερνήσεις μέχρι τον Τραμπ. Το κείμενο αυτό αναβίωνε τον εθνικισμό απέναντι στην παγκοσμιοποίηση, τον οικονομικό μερκαντιλισμό, κήρυσσε τον πόλεμο κατά της μετανάστευσης, αλλά σηματοδοτούσε και την περιχαράκωση της Αμερικής στο δυτικό ημισφαίριο.

Η απαγωγή του Μαδούρο και η προσαγωγή του στην αμερικανική Δικαιοσύνη είχε όλα τα συστατικά της νέας Στρατηγικής Ασφάλειας των ΗΠΑ. Μονομερής ενέργεια που έγινε χωρίς τη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφάλειας των Ηνωμένων Εθνών και χωρίς διαβουλεύσεις είτε στον Οργανισμό των Αμερικανικών Κρατών ή έστω με τους συμμάχους της Αμερικής. Στη διεθνή πολιτική, μας επιστρέφει στη realpolitik του 19ου αιώνα, τη διπλωματία των κανονιοφόρων, τις σφαίρες επιρροής και το δίκαιο της ισχύος (might is right). Στην εσωτερική πολιτική, η πλήρης απαξίωση του Κογκρέσου για ένα ζήτημα πράξης πολέμου δείχνει την παραφθορά των θεσμικών αντίβαρων και την πλήρη επικράτηση της εκτελεστικής εξουσίας. Εχουμε, δηλαδή, αυτό που ο Arthur Schlesinger αποκάλεσε «imperial presidency».

Η καθαίρεση του δικτάτορα δεν έγινε για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Οι δηλώσεις Τραμπ έδειξαν ότι η μορφή του καθεστώτος δεν είναι τόσο το ζητούμενο όσο η υποτακτικότητά του στην κυβέρνηση Τραμπ. Επίσης, η καθαίρεση Μαδούρο δεν αφορούσε μόνο την καταπολέμηση των ναρκωτικών ή το πετρέλαιο της Βενεζουέλας. Ηταν μια τροχιοδεικτική πολιτική για την αμερικανική ηγεμονία σε όλη την περιοχή. Η ηγεμονία στο δυτικό ημισφαίριο, το δόγμα Donroe, όπως ο ίδιος ο Τραμπ το αποκάλεσε, είναι το δόγμα Monroe με την προσθήκη του Theodore Roosevelt (the Roosevelt corollary), σε ακραία εκδοχή Τραμπ.

Το δόγμα Monroe, του 1823, ήταν μια αμυντική πολιτική από ένα νεόδμητο κράτος που προσπαθούσε να προστατεύσει τα συμφέροντά του στην ευρύτερη περιοχή από τις ευρωπαϊκές αποικιοκρατικές μεγάλες δυνάμεις. Το 1904 ο Theodore Roosevelt έκανε μια προσθήκη στο δόγμα Monroe (the Roosevelt corollary to the Monroe Doctrine) μετατρέποντάς το σε ένα δόγμα παρεμβατισμού.

Βάσει του Roosevelt corollary η Αμερική μπορούσε να παρέμβει στρατιωτικά στο δυτικό ημισφαίριο προκειμένου να αποκαταστήσει την τάξη και να προστατεύσει τα συμφέροντά της. Από αμυντική πολιτική αποκλεισμού των ευρωπαϊκών δυνάμεων από το δυτικό ημισφαίριο, το δόγμα Monroe γινόταν το όχημα του παρεμβατισμού της Αμερικής στη Λατινική Αμερική. Στην τραμπική του εκδοχή, το δόγμα Donroe, η Αμερική διακηρύσσει ότι θα δρα ανεξέλεγκτα στο ημισφαίριό της, από το Μεταναστευτικό και την καταπολέμηση των ναρκωτικών μέχρι τη διαχείριση των πλουτοπαραγωγικών πόρων, τις καθεστωτικές αλλαγές, τη μετονομασία γεωγραφικών τοπωνυμίων και την απειλή προσάρτησης εδαφών.

Η συμπεριφορά της Αμερικής στο ημισφαίριό της με ιμπεριαλιστικούς και νεο-αποικιοκρατικούς όρους σφαιρών επιρροής τριχοτομεί τη διεθνή σκακιέρα σε σφαίρες επιρροής των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Κίνας. Αν η Βενεζουέλα και αύριο η Γροιλανδία είναι η Γεωργία και η Ουκρανία του Τραμπ, η Ταϊβάν θα είναι αργότερα η Βενεζουέλα του Σι και η Μολδαβία θα είναι η Γροιλανδία του Πούτιν.

Η Γροιλανδία ιδιαίτερα, πέραν όλων των άλλων επιπτώσεων, θα δοκιμάσει τις χειμαζόμενες ευρω-αμερικανικές σχέσεις. Η νέα Στρατηγική Ασφάλειας και το δόγμα Donroe έχουν απελευθερώσει θύελλες που απειλούν να φέρουν ένα ντόμινο ανεξέλεγκτων γεωπολιτικών εξελίξεων.

Ο κύριος Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος είναι καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, διευθυντής του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής», πρώην υπουργός.