Την περασμένη Τετάρτη, στο πιο λαμπερό ευρωπαϊκό σκηνικό, ο πρωταγωνιστής δεν ήταν κάποιος από τους συνηθισμένους σταρ των πρωτοσέλιδων. Ηταν ο αθόρυβος εργάτης της Ρεάλ. Ο Φεντερίκο Βαλβέρδε υπέγραψε μια σπουδαία παράσταση στο Τσάμπιονς Λιγκ, πετυχαίνοντας και τα τρία γκολ στη νίκη με 3-0 απέναντι στη Μάντσεστερ Σίτι. Ενα χατ-τρικ που δεν ήταν απλώς μια εντυπωσιακή επίδοση, αλλά μια υπενθύμιση του ποιος είναι πραγματικά ο ουρουγουανός μέσος: ένας ποδοσφαιριστής που υπηρετεί το παιχνίδι και την ομάδα πριν από τον εαυτό του.
Ο Βαλβέρδε δεν είναι ο παίκτης που θα αναζητήσει τα φώτα. Από τότε που έφτασε στη Μαδρίτη ως νεαρός από την Πενιαρόλ, η πορεία του χαρακτηρίζεται από επιμονή, σκληρή δουλειά και απόλυτη αφοσίωση. Πέρασε από δανεισμό στη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια για να ωριμάσει, επέστρεψε πιο δυνατός και σιγά-σιγά κέρδισε τη θέση του σε μια ομάδα που ιστορικά δεν χαρίζει τίποτα σε κανέναν. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Ουρουγουανός έγινε κάτι πολύ περισσότερο από ένας καλός μέσος.
Εγινε ο παίκτης που μπορεί να γεμίσει κάθε κενό στον αγωνιστικό χώρο. Να πιέσει, να τρέξει, να δημιουργήσει, να καλύψει χώρους, να σουτάρει από μακριά. Σε μια ομάδα που έχει φιλοξενήσει μερικούς από τους μεγαλύτερους αστέρες του ποδοσφαίρου, ο Βαλβέρδε κατάφερε να γίνει απαραίτητος χωρίς να υιοθετήσει ποτέ τον ρόλο του σταρ. Εγινε από τους αρχηγούς της ομάδας. Την περασμένη χρονιά ψηφίστηκε ως ο κορυφαίος αθλητής στην Ουρουγουάη.
Θύμισε Πελέ
Η εμφάνισή του απέναντι στη Μάντσεστερ Σίτι ήταν ίσως η πιο χαρακτηριστική απόδειξη. Με τον Κιλιάν Εμπαπέ εκτός δράσης και τον Μπέλινγχαμ να μη βρίσκεται στο γήπεδο για να δώσει τις συνηθισμένες του λύσεις, ο Βαλβέρδε ανέλαβε την ευθύνη. Οχι με δηλώσεις, ούτε με θεατρινισμούς. Με ποδόσφαιρο.
Το πρώτο του γκολ ήρθε με άψογο κοντρόλ αφού πέρασε και τον τερματοφύλακα. Το δεύτερο ήταν αποτέλεσμα ασταμάτητης κίνησης και επιμονής. Το τρίτο θύμισε Πελέ στο Μουντιαλ του 1958 και σφράγισε μια βραδιά που έμοιαζε να συνοψίζει ολόκληρη την ποδοσφαιρική του φιλοσοφία: δουλειά, πειθαρχία, αποφασιστικότητα. Για ένα βράδυ, ο «εργάτης» έγινε ο απόλυτος πρωταγωνιστής. Κι όμως, όποιος γνωρίζει την προσωπικότητα του Βαλβέρδε ξέρει ότι το επόμενο πρωί δεν θα άλλαζε τίποτα. Δεν θα υπήρχαν μεγάλες δηλώσεις, ούτε φωτογραφίες από πολυτελή πάρτι. Ο Ουρουγουανός είναι από εκείνους τους παίκτες που προτιμούν να μιλούν μέσα στο γήπεδο και να αφήνουν το χειροκρότημα να είναι η μόνη τους επιβράβευση.
Η λάμψη στο χορτάρι
Σε μια εποχή όπου αρκετοί ποδοσφαιριστές μοιάζουν περισσότερο με σταρ του Χόλιγουντ παρά με αθλητές, η παρουσία του Βαλβέρδε λειτουργεί σχεδόν σαν αντίβαρο. Δεν είναι το πρόσωπο που θα γεμίσει κουτσομπολίστικα περιοδικά ή τηλεοπτικές εκπομπές με lifestyle περιεχόμενο. Δεν είναι απαραίτητα εκείνος που θα μετρήσει εκατομμύρια ακολούθους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αντίθετα, είναι ο ποδοσφαιριστής που θα κάνει τη δουλειά του. Που θα τρέξει περισσότερο από όλους. Που θα παίξει για τον συμπαίκτη του, είτε λέγεται Εμπαπέ είτε Μπέλιγχαμ. Που θα δώσει τα πάντα για τη φανέλα. Και ίσως αυτό να είναι το πιο παρήγορο μήνυμα από τη βραδιά της περασμένης Τετάρτης. Οτι στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, όσο κι αν αλλάζει, υπάρχει ακόμη χώρος για παίκτες σαν τον Φεντερίκο Βαλβέρδε. Για ποδοσφαιριστές που δεν χρειάζονται τίποτα περισσότερο από το χειροκρότημα όταν τελειώνει το παιχνίδι. Γιατί η πραγματική τους λάμψη βρίσκεται στο χορτάρι.
