Γιώργος Χελάκης

Το ποδόσφαιρο βρίσκεται σε μια εποχή όπου καλείται να αποδείξει ότι η ψυχή του δεν μπορεί να αντικατασταθεί από χορηγίες, οικονομικούς δείκτες και επιχειρηματικά συμφέροντα

Η Γαλλία παίζει με αυτοματισμούς, με καθαρό μυαλό, με ένταση και κυρίως με την αύρα μιας πρωταθλήτριας που γνωρίζει τον δρόμο προς την κορυφή.

Ο Ράγιαν Βίτορ Σιμπλίσιο Ρότσα δεν είναι απλώς η νέα ποδοσφαιρική ελπίδα της «σελεσάο». Είναι η πιο ηχηρή προσωπική δικαίωση του Κάρλο Αντσελότι

Ίσως, ύστερα από περισσότερες από δύο δεκαετίες στην κορυφή, ο Κριστιάνο Ρονάλντο να βρίσκεται πλέον μπροστά στη δυσκολότερη αναμέτρηση της ζωής του.

Οταν ένας πρόεδρος κράτους αποφασίζει ποιοι παίκτες, παράγοντες και διαιτητές μπορούν να συμμετέχουν σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, τότε δεν είναι η πολιτική που εισβάλλει στον αθλητισμό. Είναι ο αθλητισμός που υποκλίνεται στην πολιτική ισχύ.

Ο χρόνο έχει μάθει εδώ και χρόνια ότι ο Κριστιάνο Ρονάλντο δεν παραδίδεται εύκολα. Για αυτό και στα 41 του εξακολουθεί να κυνηγά το μοναδικό τρόπαιο που λείπει από τη συλλογή του: το Παγκόσμιο Κύπελλο. Και ίσως αυτή να είναι η πιο εντυπωσιακή νίκη της καριέρας του

Ο αιώνιος πρίγκιπας που δεν έγινε ποτέ βασιλιάς. Ο 34χρονος Βραζιλιάνος πηγαίνει στο τέταρτο Μουντιάλ της καριέρας του σχεδόν με… παρακάλια, σαν να λύγισε κάποιος από τη νοσταλγία του παλιού ταλέντου.

Εκεί όπου κάποτε λατρεύτηκε σαν σωτήρας, αποχώρησε σχεδόν ως ξένο σώμα. Και τώρα, μοιάζει σαν η ιστορία να επαναλαμβάνεται στον Παναθηναϊκό.

Ισως τελικά αυτή να είναι η μεγαλύτερη νίκη του Λουίς Ενρίκε. Oχι τα Champions League, ούτε οι θρίαμβοι. Αλλά το γεγονός πως κατάφερε να μετατρέψει τη θλίψη σε φως και το ποδόσφαιρο σε μια μορφή μνήμης που συνεχίζει να αναπνέει.

Σήμερα η συζήτηση για τον Κόντη δεν αφορά πια το αν είναι υπηρεσιακός ή μόνιμος. Αφορά το αν θα του δοθεί η δυνατότητα να ξεκινήσει από την αρχή, να χτίσει δικό του σύνολο χωρίς χρονικούς περιορισμούς και διοικητικές εκκρεμότητες. Κι αυτή η δυνατότητα θα του δοθεί.

Το διπλωματικό θρίλερ πίσω από το Μουντιάλ των ΗΠΑ και η εκκωφαντική σιωπή της FIFA

Σε αυτό το σημείο, ο Μπαρτζώκας συνεχίζει να κινείται όπως πάντα: εκρηκτικός, απαιτητικός, παρών σε κάθε ρωγμή του αγώνα, μετατρέποντας την ένταση σε εργαλείο επιβίωσης

Κάθε σχόλιο που ήθελε να τον περιορίσει έγινε μια αόρατη σκάλα προς τον ουρανό. Στο πλευρό του πάντα η μητέρα του, που με σιωπηρή δύναμη και ατελείωτη πίστη στον γιο της τού έμαθε το μυστικό: η θέληση δεν έχει όρια. «Ο,τι ονειρεύεσαι αξίζεις να το φθάσεις» του έλεγε.

Η Ιταλία έχει μετατρέψει την αποτυχία σε συνήθεια. Και αυτό, για μια χώρα που κάποτε όριζε τι σημαίνει ποδοσφαιρική ταυτότητα, είναι σχεδόν ειρωνικό.

Ο Μοχάμεντ Σαλάχ δεν ήταν ποτέ απλώς μια σειρά από highlights. Ηταν η επανάληψη. Η σταθερότητα. Η βεβαιότητα ότι κάθε εβδομάδα, κάπου εκεί δεξιά, κάτι θα συμβεί.

O αθόρυβος εργάτης της Ρεάλ

Στα 27 του χρόνια, εκεί που άλλοι τενίστες εδραιώνουν την ανοδική τους πορεία, αυτός φαίνεται να έχει πάρει (οριστικά) τον κατήφορο...

Ο Παναθηναϊκός του Μπενίτεθ σπρώχνει τον βράχο της προσδοκίας στην ανηφόρα ενός ελπιδοφόρου αποτελέσματος και τον βλέπει να κατρακυλά στο αμέσως επόμενο παιχνίδι.

Όσο συνεχίζουμε να μοιραζόμαστε εικόνες θανάτου, τόσο κανονικοποιούμε τη βαρβαρότητα. Όσο δικαιολογούμε τη βία στο όνομα της ομάδας τόσο αδειάζουμε την έννοια της κοινότητας.

Στην Ευρώπη δεν προκρίνεται πάντα ο πιο φανταχτερός. Προκρίνεται εκείνος που ξέρει ακριβώς τι θέλει.