Η κιθαρίστρια Σουζάνα Πριέτο μαζί με τον κιθαρίστα Αλέξανδρο Μουζουράκη αποτελούν ένα από τα πιο συναρπαστικά μουσικά ντουέτα της σύγχρονης σκηνής, τους Duo Melis. Με βάση την κλασική κιθάρα χαρίζουν μια μουσική πανδαισία στη σκηνή, συνδυάζοντας την τεχνική με το πάθος. Η Χάγη, η Λειψία και το Βερολίνο ήταν μέρη που σπούδασαν για να εξελίξουν τη μουσική τους ενώ το 2013 εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Ελλάδα. Ασχολούνται επίσης με εκπαιδευτικά εργαστήρια, σύνθετες μουσικές παραγωγές και πρωτοποριακά μουσικά εγχειρήματα, όπως η μουσική δωματίου.
Πότε ξεκινήσατε να παίζετε κιθάρα και τι σας ώθησε σε αυτό;
«Ξεκίνησα μικρή την κιθάρα στην ηλικία των 9-10 χρόνων. Θυμάμαι ακόμα πως όταν ήμουνα παιδί, στην Ισπανία, παρακολουθούσαμε και ακούγαμε σπουδαίους κιθαρίστες να παίζουν κλασική κιθάρα ή φλαμένγκο στην κρατική τηλεόραση. Με αυτή την αφορμή ζήτησα από τους γονείς μου να με πάνε στο ωδείο διότι ήθελα να παίξω κιθάρα».
Ποιο είδος μουσικής σάς έχει επηρεάσει περισσότερο;
«Στην πορεία της ζωής μου είναι πολλά τα είδη μουσικής που με έχουν επηρεάσει. Φυσικά ως κλασική μουσικός το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής που ακούω και έχει επισφραγίσει τις δημιουργίες μου είναι η κλασική μουσική καθώς και η παραδοσιακή μουσική της Ισπανίας, το φλαμένκο, που έχει ως κυρίαρχο όργανο την κιθάρα. Παράλληλα, ακούω και την παραδοσιακή μουσική της Ελλάδας, διάφορα ορχηστρικά όργανα αλλά και συγκεκριμένους μουσικούς, διευθυντές ορχήστρας όπως τον Ζορντί Σαβάλ, δεξιοτέχνη της βιόλα ντα γκάμπα».
Πόσο σημαντική είναι η συστηματική μελέτη σε συνδυασμό με το ταλέντο;
«Θα απαντήσω αρχικά με μία φράση: Το ταλέντο χωρίς μελέτη δεν πάει πουθενά. Οταν λέμε ότι ένα παιδί έχει ταλέντο, εννοούμε ότι είναι ένα παιδί που έχει “ευκολίες”, είτε στα τεχνικά κομμάτια, είτε στην έκφραση της μουσικής. Ομως χωρίς τη μελέτη, χωρίς καθημερινή δουλειά, το ταλέντο από μόνο του δεν οδηγεί πουθενά. Μπορείτε να παραλληλίσετε τον αθλητισμό με τη μουσική. Και στον αθλητισμό υπάρχουν παιδιά που είναι ταλέντα αλλά χωρίς συνεχή προπόνηση και επιμονή κανένας αθλητής δεν θα είχε διακρίσεις. Ετσι και στην κλασική μουσική, και μάλιστα στο επίπεδο συναυλιών και δημιουργιών που βρισκόμαστε, είναι σαν να κάνουμε πρωταθλητισμό. Μπορεί να παίζω κιθάρα 30 χρόνια, μα συνεχίζω να ασκούμαι τέσσερις ώρες ημερησίως».
Ποιες δεξιότητες, πέρα από τη μουσική, χρειάζεται ένας μουσικός;
«Πέρα από την καθημερινή μελέτη, το ταλέντο, την αγάπη για τη μουσική, χρειάζεται να έχει πρόγραμμα και πειθαρχία. Η σκληρή δουλειά είναι επιβεβλημένη αλλά πρέπει να συνδυάζεται με τη συμπερίληψη και την ενσυναίσθηση, δηλαδή ο μουσικός να είναι ανοιχτός στο να δεχτεί συναισθήματα, να νιώσει ό,τι νιώθουν οι άλλοι και να τα αποδώσει στη μουσική του. Ταυτόχρονα καίρια δεξιότητα αποτελεί η συνεργατικότητα γιατί στην καριέρα του θα κληθεί να δουλέψει ομαδικά με άλλους μουσικούς».
Τι σημαίνει για εσάς «επιτυχία» στη μουσική;
«Στη μουσική δεν υπάρχει η τελειότητα, συνεχώς την κυνηγάμε και την πλησιάζουμε αλλά δεν μπορούμε να την αγγίξουμε. Οταν ήμουν πιο νέα, έθετα στόχους, τους οποίους με τα χρόνια έχω πετύχει αλλά πάντα θα υπάρχει μία ανεκπλήρωτη επιθυμία. Αυτό που με κάνει χαρούμενη είναι όταν μετά από πολύ προσπάθεια για έναν στόχο, νιώθω ότι έχω κάνει ένα βήμα. Και όταν αισθάνομαι ότι υπάρχει επικοινωνία με το κοινό, όταν το κοινό σωπαίνει για το άκουσμα κάθε νότας, όταν τους μεταφέρω τα συναισθήματα κάθε κομματιού, αισθάνομαι χαρούμενη».
Ποιο είναι το πιο σημαντικό μάθημα ζωής που σας έχει δώσει η μουσική;
«Το πιο σημαντικό μάθημα της τέχνης που υπηρετώ είναι ότι μπορώ να καταλάβω τον άλλο, να αφουγκραστώ τον πόνο που βγάζει μέσα από τη μουσική του ή τη χαρά του. Θα σας εξηγήσω αμέσως τι εννοώ. Κατά τη διάρκεια της καριέρας μου χρειάστηκε πολλές φορές να παίξω κομμάτια άλλων καλλιτεχνών των οποίων τα συναισθήματα και τη σκέψη έπρεπε να αντιληφθώ, ώστε να μπορέσω να αποδώσω μέσα από την οπτική μου καλύτερα το συναίσθημα και το κομμάτι του κάθε καλλιτέχνη. Είναι σαν να είμαστε ηθοποιοί… Κάθε φορά μελετάμε έναν μουσικό και πρέπει να μπούμε μέσα σε αυτόν το ρόλο, να αποδώσουμε στις συναυλίες μας με παραστατικότητα και όλα τα στοιχεία που συνοδεύουν τα κομμάτια που διασκευάζουμε, π.χ. την εποχή που δημιουργήθηκαν».
Υπήρξε κάποια δυσκολία που αντιμετωπίσατε στην αρχή και πώς βρήκατε τη λύση;
«Οι δυσκολίες ήταν σίγουρα πολλές. Η ασχολία με τη μουσική γινόταν παράλληλα με το σχολείο και τις σπουδές. Οι απαιτήσεις και η πίεση ήταν πάντα εκεί. Επίσης, αντιμετώπισα και οικονομικές δυσχέρειες κυρίως κατά την περίοδο των σπουδών μου, αφού οι γονείς μου δεν μπορούσαν να καλύψουν όλα τα έξοδά μου. Αυτό που με έκανε να συνεχίσω ήταν η αγάπη μου για τη μουσική και την κιθάρα. Ενιωθα ότι ήταν μονόδρομος, καθώς δεν μπορούσα να ζήσω χωρίς τη μουσική».
Υπάρχουν σήμερα επαγγελματικές προοπτικές στον χώρο της μουσικής και της κιθάρας;
«Οπως σας ανέφερα, εγώ κατάλαβα ότι η μουσική ήταν το κάλεσμά μου. Αποφάσισα από πολύ νωρίς ότι θέλω να ασχοληθώ μόνο με αυτή. Ομως ξέρω ότι αυτό δεν ισχύει για όλους και για όλες. Γι’ αυτό και απαντώ πάντα με τον ίδιο τρόπο: Κανείς και τίποτα δε μπορεί να δώσει εγγυήσεις για το μέλλον. Αυτό που χρειάζεται κάθε νέος να κάνει είναι να ακολουθήσει το όνειρό του αφού λάβει υπόψη τις πιθανές δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει. Χρειάζεται να κάνει την ενδοσκόπησή του, να πάρει μία ενσυνείδητη απόφαση και να την υπηρετήσει μέχρι τέλους. Είναι σημαντικό εδώ όμως να πούμε ότι η αναγνώριση, οι διακρίσεις, οι επιτυχίες δεν έρχονται γρήγορα και άμεσα. Δυστυχώς στη σύγχρονη εποχή του γρήγορου ρυθμού ζωής, οι άνθρωποι περιμένουν σίγουρες απαντήσεις και ταχύτατα αποτελέσματα που, εάν δεν αποκομίσουν, συνήθως απογοητεύονται και πολλές φορές τα παρατούν».
Ποια συμβουλή θα δίνατε στους νέους;
«Μη σταματάτε να ονειρεύεστε! Οσο δύσκολο και αν φαντάζει να κατακτήσετε έναν στόχο σας, συνεχίστε να προσπαθείτε. Στην πορεία για την επίτευξη του σκοπού σας, θα βρείτε τον τρόπο να υπερνικήσετε τις δυσκολίες και θα ανακαλύψετε μέσα σας δυνάμεις που δεν γνωρίζατε ότι έχετε».
