Το «cut» έχει ακουστεί. Ο μικρός Κωνσταντίνος συνεχίζει να παίζει με το παζλ που έφτιαχνε για τις ανάγκες της σκηνής. «Ελα, Κωνσταντίνε μου. Δεν έχουμε χρόνο, ούτε να το σκέφτεσαι. Εχουμε να “περάσουμε” λόγια τώρα» του λέει. «Εντάξει, μαμά» απαντά εκείνος και, με απόλυτη φυσικότητα, σηκώνεται και της δίνει ένα φιλί. Ο Λάμπρος Φισφής παρακολουθεί τη σκηνή. «Ευγενία, έχεις μπει στο πετσί του ρόλου της μάνας. Τέτοια ατάκα μόνο μια αληθινή μαμά θα την έλεγε».
Η Ευγενία Σαμαρά σκάει στα γέλια. Πρόκειται για μια μικρή, τρυφερή backstage ιστορία από τα γυρίσματα της κωμικής σειράς «Εχω παιδιά» του Mega, σε σκηνοθεσία Διονύση Φερεντίνου και σενάριο Λάμπρου Φισφή – ο ίδιος παίζει και στη σειρά υποδυόμενος τον Σταύρο. Μετά την περυσινή μεγάλη επιτυχία, ο β’ κύκλος της σειράς «Εχω παιδιά» έρχεται τον Φεβρουάριο στο Mega.
Μια μοντέρνα πρόταση
Πρόκειται για μια σύγχρονη πρόταση που κατάφερε να ξεχωρίσει επειδή παρουσίασε τη γονεϊκότητα χωρίς ενοχή, όπως τη ζουν χιλιάδες γονείς: με στιγμές κούρασης και καθημερινού σουρεαλισμού που σβήνονται πάντοτε από το χαμόγελο του παιδιού τους. Ετσι, με τους δύο κεντρικούς χαρακτήρες του σίριαλ, τη Σάρα που υποδύεται μοναδικά η Ευγενία Σαμαρά και τον Μιχάλη που ερμηνεύει εξαιρετικά ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, ταυτίστηκαν χιλιάδες τηλεθεατές – με παιδιά ή χωρίς – και μπήκαν με χαρά στο τηλεοπτικό διαμέρισμά τους, με το πάντα ανάστατο παιδικό δωμάτιο, που δεν προβάλλει τη γονεϊκότητα ως άψογη lifestyle εικόνα στο Instagram.
Και έτσι η Ευγενία Σαμαρά για το «Εχω παιδιά» έχει δεχτεί πολλά μηνύματα. «”Μα τι γίνεται; Παρακολουθείτε τις ζωές μας; Κάμερα βάλατε;” Αυτή είναι η πιο συχνή ατάκα που ακούω από τηλεθεατές» αναφέρει χαμογελώντας όταν τη συναντώ στο διάλειμμα των γυρισμάτων.
Εδώ και έναν μήνα περίπου οι συντελεστές της σειράς έχουν επιστρέψει στο σετ. «Και είναι σαν να μην πέρασε μία μέρα από το τελευταίο γύρισμα το καλοκαίρι» παρατηρεί.
«Μου έλειψε η συνθήκη αυτή με τα παιδιά και τους συναδέλφους, μολονότι ομολογώ ότι αυτό το διάστημα που δεν δουλεύαμε το χρειαζόμουν. Ερχομαι στο γύρισμα χαρούμενη κάθε ημέρα και πολλές φορές γεννιούνται πράγματα εδώ, επί τόπου. Τώρα οι δύο μικροί πρωταγωνιστές μας, ο Κωνσταντίνος Κουρογένης-Κόλτσης και η Αμαρυλλίς Καπίρη, είναι πλέον σαν παιδιά μου. Γι’ αυτό και είδατε τέτοια οικειότητα προηγουμένως με τον Κωνσταντίνο, όταν έπαιζε με το παζλ (σ.σ.: γέλια). Αφού και τα δυο τους, τα μικρούλια μου, συνεχίζουν και μετά το γύρισμα να φωνάζουν εμένα και τον Βασίλη “μαμά” και “μπαμπά” αντίστοιχα».
Τι θα δούμε λοιπόν στον β’ κύκλο; «Ολους τους χαρακτήρες που ξέρετε σε νέες περιπέτειες, διά χειρός Λάμπρου Φισφή. Εμείς γελάμε πολύ και νομίζω θα γελάσετε και εσείς με τα “παθήματά” μας».
Επί σκηνής
Παράλληλα με τα γυρίσματα για την τηλεόραση, η Ευγενία Σαμαρά στο θέατρο συναντά τον Θωμά Μοσχόπουλο. Ο σπουδαίος θεατράνθρωπος διασκευάζει, σκηνοθετεί και παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το έργο του Γκέοργκ Κάιζερ «Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα» (ο τίτλος σε ακριβή μετάφραση είναι «Από το πρωί ως τα μεσάνυχτα»).
Η παράσταση παρουσιάζεται στο Νέο Θέατρο «Κατερίνα Βασιλάκου» και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε την ίδια και τον Ορφέα Αυγουστίδη. Μαζί τους στη σκηνή οι Βαλεντίνος Κόκκινος, Αλκης Μπακογιάννης, Κωνσταντίνος Πλεμμένος και Γιάννης Σαμψαλάκης.
Γιατί όμως ένα έργο, αριστούργημα του γερμανικού εξπρεσιονισμού, γραμμένο το 1912 (και μεταφερμένο στον βωβό κινηματογράφο το 1920), με αφετηρία έναν ταμία τράπεζας που, γοητευμένος από μια μυστηριώδη γυναίκα, καταχράται χρήματα, αφορά τον σημερινό θεατή;
«Γιατί πραγματεύεται κάτι διαχρονικό: το νόημα της ζωής» απαντά. «Η ανθρωπότητα, νομίζω, δεν έχει αλλάξει και πολύ από το 1900. Εχει αλλάξει απλώς το περιτύλιγμα – είμαστε τεχνολογικά πιο εξελιγμένοι –, αλλά ο πυρήνας παραμένει ίδιος. Στο έργο βλέπουμε έναν ταμία που αποφασίζει να φέρει τούμπα τη ζωή του με αφορμή τη γνωριμία του με μια γυναίκα.
Και χρησιμοποιώ τη λέξη “αφορμή” γιατί ο πραγματικός λόγος δεν είναι ο “έρωτας”, αλλά η ανάγκη να αποκτήσει νόημα η ζωή του. Ετσι ξεκινά ένα ταξίδι αναζητώντας μέσα από το χρήμα, τον έρωτα και τη θρησκεία κάποιο ίχνος αλήθειας ή λύτρωσης. Και όμως βλέπει ότι ούτε σε αυτές τις περιοχές κρύβεται αυτό που αναζητεί. Γιατί τα πράγματα δεν δίνουν από μόνα τους απαντήσεις εάν μέσα μας είμαστε κενοί. Εμείς πρέπει να δώσουμε τις απαντήσεις μας απέναντί τους».
Στην παράσταση ερμηνεύει πολλαπλούς γυναικείους ρόλους που μοιάζουν να λειτουργούν ως σύμβολα: «Παίζω πράγματι διαφορετικές γυναίκες. Θα έλεγα όμως ότι μαζί με τον Θωμά Μοσχόπουλο κλείνουμε και λίγο το μάτι στον θεατή. Είναι πολλές, διαφορετικές γυναίκες οι ρόλοι που ερμηνεύω ή μήπως μία και μοναδική; Ή τελικά παρουσιάζεται η “διαδρομή” της γυναίκας στην Ιστορία;».
Η ίδια στέκεται ιδιαίτερα στη συνεργασία με τον Θωμά Μοσχόπουλο. «Είναι χαρά και ευλογία» λέει.
«Ξέρεις, λένε καμιά φορά: μη γνωρίσεις αυτόν που θαυμάζεις, μήπως και πέσει στα μάτια σου. Εδώ μόνο αυτό δεν συνέβη. Ο Θωμάς μού έδωσε εργαλεία μέσα από τη μέθοδό του για το πώς θα στέκομαι απέναντι στην υποκριτική αλλά και στη ζωή μου, τα οποία θα κουβαλώ πολύ πέρα από αυτή την παράσταση, η οποία αν είναι επιτυχημένη ή όχι τελικά δεν έχει και τόση σημασία. Μην παρεξηγηθώ – όχι ότι δεν θα κάνουμε το καλύτερο πάνω στη σκηνή. Αλλά, ξέρεις, θέατρο κάνουμε, όχι εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς. Γι’ αυτό μένω περισσότερο στην ευγνωμοσύνη που αισθάνομαι απέναντι στον Θωμά. Παρ’ όλο που γνωρίζει περισσότερα από οποιονδήποτε έχω συναναστραφεί στο ελληνικό θέατρο, έχει έναν μοναδικό τρόπο να σ’ τα μεταδίδει χωρίς ποτέ να νιώσεις αδαής».
Εχοντας η ίδια κάνει ψυχοθεραπεία, σε αντίθεση με τον ήρωα του έργου έχει ανακαλύψει το νόημα της ζωής;
«Μεγαλώνοντας, τα τελευταία αρκετά χρόνια, αντιλαμβάνομαι ότι το νόημα όσων ψάχνω είναι κάτι πολύ εσωτερικό – σίγουρα όχι κάτι υλικό. Φυσικά χρειάζομαι ένα σπίτι και ένα αμάξι. Τίποτα όμως εξωγενές δεν μπορεί να με ολοκληρώσει. Το ότι μου αρέσει η δουλειά μου και θέλω να πηγαίνω καλά είναι άλλο ζήτημα. Το πραγματικό νόημα βρίσκεται αλλού. Και τι εννοώ; Οτι εάν αύριο χαθούν όλα όσα έχω σήμερα, εγώ δεν θα πεθάνω. Αν είναι να “τελειώσω” επειδή μια παράσταση που παίζω δεν πετύχει ή επειδή θα χωρίσω με τον σύντροφό μου, τότε κάτι πάει στραβά μέσα μου. Αν μπορώ να υπάρξω όταν τα έχω χάσει όλα και να βρω ξανά τη ζωή μου, τότε, ναι, είμαι σε έναν καλό δρόμο. Να βρίσκω το νόημα μέσα μου λοιπόν, να μην ετεροκαθορίζομαι».
Οπότε τα κοινωνικά «πρέπει» δεν την αγγίζουν; «Μου “φορτώνονται” σε έναν βαθμό» παραδέχεται. «Προσπαθώ να είμαι συνειδητή όμως και να τα βάζω στην άκρη. Ολο και περισσότερο καταφέρνω να συγκεντρώνω την προσοχή μου στο εδώ και τώρα και να μη σκέφτομαι το παρελθόν ή το μέλλον. Στα 30 μου έπαθα μία μικρή κρίση ηλικίας. Είχε να κάνει κυρίως με το θέμα της μητρότητας. Προσωπικά απελευθερώθηκα όταν έκανα κατάψυξη ωαρίων. Ούτως ή άλλως αισθάνομαι πολύ μικρή, ότι έχω όλη τη ζωή μπροστά μου. Γιατί ξυπνάω και λέω “τι καινούργιο θα μου φέρει σήμερα η μέρα;”. Kαι αυτό είναι δείγμα νεότητας, όχι απαραίτητα ηλικιακής, αλλά ψυχικής».
INFO Ο β’ κύκλος της κωμικής σειράς «Εχω παιδιά» έρχεται τον Φεβρουάριο στο Mega. «Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα». Τετάρτη έως Κυριακή στο Νέο Θέατρο «Κατερίνα Βασιλάκου» (Προφήτου Δανιήλ 3 & Πλαταιών, Κεραμεικός).
