Όταν ο Κάιλ Άντλερ ανακάλυψε ότι είχε απαχθεί από τη Χιλιανή μητέρα του όταν ήταν βρέφος ένιωσε συντετριμμένος, ενώ ταυτόχρονα πυροδοτήθηκε μια κρίση ταυτότητας που κράτησε χρόνια. Ωστόσο, η αναζήτησή του τον οδήγησε φέτος σε μια συγκινητική επανένωση με τη βιολογική του μητέρα.
Ο 36χρονος σήμερα άνδρας, ο οποίος υιοθετήθηκε από μια αμερικανική οικογένεια σε ηλικία 9 μηνών, είναι ένα από τα χιλιάδες παιδιά που κλάπηκαν από οικογένειες στη Χιλή κατά τη διάρκεια της 17χρονης δικτατορίας του στρατηγού Αουγούστο Πινοσέτ. Είναι, επίσης, ένας από τους εκατοντάδες που κατάφεραν να σμίξουν ξανά με τις βιολογικές τους οικογένειες, χάρη στην ταυτοποίηση μέσω DNA και τη δράση οργανώσεων που βοηθούν τους υιοθετημένους από τη Χιλή να ερευνήσουν το παρελθόν τους.
Την ίδια στιγμή, συνεχίζεται ο αγώνας για την απονομή δικαιοσύνης στις οικογένειες που διαλύθηκαν βίαια.
Η αμερικανική οικογένεια που υιοθέτησε τον Άντλερ το 1990 τον μεγάλωσε σε ένα εύπορο προάστιο του Σικάγο.
«Οι γονείς μου δεν με έκλεψαν, ούτε με ονόμασαν Κάιλ από κακία. Με είδαν ως αυτό που ήθελαν να γίνω και έδωσαν πολλή αγάπη», δήλωσε ο Άντλερ για τους θετούς του γονείς. Ο ίδιος πιστεύει ότι κανένας από τους δύο δεν γνώριζε τις πραγματικές συνθήκες της υιοθεσίας του, αν και ανέφερε ότι αρχικά δεν υποστήριξαν την απόφασή του να βρει τη βιολογική του μητέρα, προτού εκείνοι φύγουν από τη ζωή το 2022.
«Ξαφνικά βρέθηκα σε ένα σημείο όπου δεν ήξερα τι να κάνω. Ήξερα ότι ήμουν υιοθετημένος ήθελα απλώς να βρω τη μαμά μου».
Η ημέρα της αρπαγής
Η βιολογική μητέρα του Άντλερ, η Άνα Μαρία Ναβαρέτε, ήταν μια 19χρονη ανύπαντρη μητέρα που εργαζόταν νύχτα σε ένα ιχθυοπωλείο στην παραθαλάσσια πόλη Κορονέλ, περίπου 533 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας. Στον γιο της είχε δώσει το όνομα Μάρκος Αντόνιο Ναβαρέτε.
Λόγω οικονομικής στενότητας, μπορούσε να νοικιάσει μόνο ένα δωμάτιο για την ίδια. Έτσι, εμπιστεύτηκε τον Άντλερ σε μια γυναίκα που τον πρόσεχε στο σπίτι της, με την ίδια να τον επισκέπτεται σε κάθε ευκαιρία. Μέχρι τη μέρα που η νταντά της ανακοίνωσε ότι ένας τοπικός ιερέας είχε μεσολαβήσει ώστε το μωρό να δοθεί σε ένα ζευγάρι Αμερικανών που «αναζητούσε παιδί».
«Και εκείνη τους άφησε να τον πάρουν», δήλωσε η Ναβαρέτε στο AP, γεμάτη οργή και ντροπή. Σημειώνεται ότι το AP δεν μπόρεσε να επαληθεύσει ανεξάρτητα όλες τις λεπτομέρειες του περιστατικού.
Ένας αστυνομικός ερευνητής της εξήγησε αργότερα ότι το μωρό πιθανότατα είχε πέσει θύμα ενός εκτεταμένου δικτύου παράνομων υιοθεσιών, στο οποίο εμπλέκονταν γραφεία υιοθεσιών, υπάλληλοι μετανάστευσης, δικαστές, νοσηλευτές, ακόμη και γιατροί.
Κανείς δεν λογοδότησε ποτέ, είπε η Ναβαρέτε, προσθέτοντας: «Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν από τα χειρότερα της ζωής μου». Χωρίς οικογενειακή υποστήριξη, τελικά συμβιβάστηκε με την ιδέα ότι δεν θα έπαιρνε ποτέ πίσω τον γιο της.
«Δεν υπήρξε δικαιοσύνη για τους φτωχούς»
«Δικαιοσύνη για τους φτωχούς δεν υπήρχε στη Χιλή και συνεχίζει να μην υπάρχει», δήλωσε η Κονστάντζα Ντελ Ρίο, ιδρύτρια και διευθύνουσα σύμβουλος της “Nos Buscamos”, μιας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης που διατηρεί διαδικτυακή βάση δεδομένων για χιλιάδες τέτοιες υποθέσεις. Εκτιμάται ότι περισσότερα από 20.000 παιδιά κλάπηκαν από τις οικογένειές τους.
Τα παιδιά φτωχών οικογενειών και ιθαγενών πληθυσμών αποτελούσαν τον κύριο στόχο κατά τη διάρκεια του καθεστώτος Πινοσέτ από το 1973 έως το 1990, όπως εξήγησε ο Τζίμι Λίπερτ Θάιντεν Γκονζάλες, ο οποίος είχε επίσης υιοθετηθεί παράνομα και σήμερα είναι δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
«Ήταν μια προσπάθεια εξάλειψης της φτωχής τάξης. Ένας τρόπος εξόντωσης του πληθυσμού των ιθαγενών και των ανεκπαίδευτων ανθρώπων», σημείωσε.
Ξετυλίγοντας το νήμα του παρελθόντος
Στις αρχές του 2017, ο Άντλερ ανακάλυψε τη σελίδα της “Nos Buscamos” στο Facebook, ψάχνοντας στο Google και έστειλε μήνυμα στην Ντελ Ρίο. Μέσα σε τρεις μήνες, η οργάνωση επιβεβαίωσε την ιστορία του και κανόνισε μια πρώτη διαδικτυακή συνάντηση.
Αρχικά, η είδηση ότι η υιοθεσία του ήταν παράνομη συνέτριψε τον Άντλερ, βυθίζοντάς τον σε μια κρίση ταυτότητας που απαιτούσε χρόνια ψυχοθεραπείας, μέχρι που πέρυσι ένιωσε τελικά έτοιμος για απαντήσεις.
Ένα τεστ DNA από τη MyHeritage επισημοποίησε τη συγγένεια του Άντλερ με την 56χρονη Ναβαρέτε από το Σαντιάγο. Η εταιρεία, συμπλέοντας με τις οργανώσεις “Nos Buscamos” και “Connecting Roots”, διαθέτει δωρεάν τεστ DNA σε Χιλιανούς υιοθετημένους και πιθανά θύματα trafficking.
Την ίδια ώρα, ο δικηγόρος Λίπερτ Θάιντεν Γκονζάλες κατέθεσε μήνυση κατά της κυβέρνησης της Χιλής πριν από τρία χρόνια, σκοπεύοντας να φτάσει την υπόθεση μέχρι το Διαμερικανικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ίδρυσε επίσης την οργάνωση “Grafting Hope” με σκοπό την ενημέρωση των Αμερικανών νομοθετών και τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των επιζώντων.
Η κυβέρνηση της Χιλής δεν ανταποκρίθηκε άμεσα στα αιτήματα του AP για κάποιο σχόλιο.
«Θέλω δικαιοσύνη. Όχι μόνο για μένα, αλλά και για εκείνον, γιατί δεν ξέρω τι είδους ζωή έζησε», δήλωσε η Ναβαρέτε λίγες ημέρες μετά τη συνάντηση με τον γιο της, συνεργαζόμενη πλέον με δικηγορικό γραφείο με την ελπίδα ότι οι υπεύθυνοι να οδηγηθούν στη φυλακή.
Η συγκλονιστική επανένωση
«Η βιολογική μου μητέρα ήθελε απλώς να ξέρει ότι είμαι ζωντανός», είπε ο Άντλερ πριν επιβιβαστεί στην πτήση από το Μαϊάμι τον περασμένο Φεβρουάριο. Οι δυο τους συναντήθηκαν δύο ημέρες μετά τα 56α γενέθλιά της, την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, με την κάμερα του AP να καταγράφει τις στιγμές.
Τα δάκρυα κύλησαν ασταμάτητα όταν ο Άντλερ πέρασε την πύλη των διεθνών αφίξεων στη Χιλή. Μητέρα και γιος, ντυμένοι στα λευκά, έπεσαν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. «Είμαι τόσο ευτυχισμένη που τον συναντώ επιτέλους, το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα», δήλωσε η Ναβαρέτε.
Η συναισθηματικά φορτισμένη επανένωση συνεχίστηκε με μια γεμάτη εβδομάδα, κατά την οποία επισκέφθηκαν την παραλία στο Κορονέλ, το νοσοκομείο όπου γεννήθηκε ο Άντλερ και το σπίτι από όπου τον πήραν. Κατάφεραν μάλιστα να ανακτήσουν αντίγραφο του αρχικού του πιστοποιητικού γέννησης, ενώ ο ίδιος γνώρισε ένα από τα τέσσερα αδέλφια του.
Καθώς ο Άντλερ δεν μιλάει ισπανικά, η οργάνωση “Connecting Roots” παρείχε μεταφραστή, ενώ τώρα η επικοινωνία τους συνεχίζεται μέσω εφαρμογών μετάφρασης.
Η Ναβαρέτε ανέφερε ότι ο χρόνος με τον γιο της ήταν γεμάτος χαρά, αλλά την έκανε επίσης να ξαναζήσει τον πόνο των τελευταίων 35 ετών. «Μου πήρε τόσο καιρό να τον βρω. Και μετά, το να περάσουμε μόνο μια εβδομάδα μαζί και να πρέπει να φύγει… είναι σαν να τον βρήκα και να τον έχασα ξανά από την αρχή», είπε κλαίγοντας, ελπίζοντας ότι θα ξανασμίξουν τον Δεκέμβριο.
Για τον Άντλερ, ο δρόμος προς τη συγχώρεση συνεχίζεται, αλλά ελπίζει η μητέρα του να καταφέρει να ξεπεράσει το τραύμα. «Δεν είμαι πια μόνο ο γιος που έχασες, είμαι ο γιος που βρήκες. Είμαι και πάλι γιος σου», της είπε.
