Το ήξεραν όλοι, αλλά κανείς δεν ήταν έτοιμος. Αυτό δεν είναι παράδοξο γιατί στην εποχή μας όταν κάτι αναμένεται πολύ καιρό, κάποια στιγμή παύει να αντιμετωπίζεται ως κίνδυνος ή με αγωνία.
Το ιρανικό πυρηνικό πρόβλημα, οι απειλές, τα «κόκκινα όρια», τα τελεσίγραφα που δεν εκτελέστηκαν ποτέ, το τελευταίο διάστημα είχαν μπει σε μια γεωπολιτική ρουτίνα και καθημερινότητα.
Είχαμε συνηθίσει να ζούμε με αυτά όπως ζούμε όπως ο ασθενής βιώνει μια χρόνια πάθηση: γνωρίζοντας ότι υπάρχει, ελπίζοντας ότι δεν θα γίνουν μη διαχειρίσιμα και κυρίως, αποφεύγοντας να σκεφτεί το χειρότερο σενάριο.
Ο Ντόναλντ Τραμπ όμως είχε γράψει απο καιρό το σενάριο και απλά δε εν είχε σκηνοθετήσει την κλιμάκωση μέχρι και σήμερα. Τώρα ο πλανήτης κοιτάζει στην οθόνη του να πέφτουν πύραυλοι με εκείνο το βλέμμα που δεν είναι ακριβώς έκπληξη αλλά ούτε και ψυχραιμία. Κάτι ενδιάμεσο. Μια παύση και μια στάση αναμονής όχι απαραίτητα επειδή η οποιαδήποτε δύναμη φοβάται να πάρει θέση, αλλά επειδή δεν ξέρει αν η θέση που θα πάρει σήμερα, θα έχει πραγματική χρησιμότητα αύριο.
Ο Τραμπ που κέρδισε τη μάχη για την επιστροφή στο Λευκό Οίκο, μεταξύ άλλων, υποσχόμενος ότι δεν θα σπαταλά αμερικανικό αίμα και χρήμα σε ξένους πολέμους, τώρα κηρύσσει πόλεμο. Δικό του, αλλά πόλεμο. Κι εδώ πολλοί βιάζονται να μιλήσουν για αντίφαση. Κάνουν λάθος.
Ο Τραμπ δεν είναι ένας ένας υπέρμαχος του απομονωτισμού με ιδεολογικό πρόσημο. Είναι και θα είναι πάντα ένας επιχειρηματίας που σκέφτεται σε όρους συναλλαγής και όταν ένας πόλεμος μπορεί να του αποδώσει, θα επενδύσει σε αυτόν.
Η επίθεση στο Ιράν θα φέρει σημαντικά κέρδη για εκείνον παρά τις ζημιές και τα βαρέλια πετρελαίου που θα πάρουν τον ανήφορο: ισχυροποιεί τον δεσμό με το Ισραήλ, θέτει πάλι όρια στη Μέση Ανατολή, στέλνει μήνυμα στην Κίνα, και ολοκληρώνει ό,τι ο Μπάιντεν δεν τόλμησε. Done deal.
Αυτό ακριβώς είναι που κάνει αυτή την κρίση διαφορετική από τις προηγούμενες. Δεν είναι απλώς ένας ακόμα πόλεμος στη Μέση Ανατολή. Είναι η πρώτη μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση της MAGA εποχής, εκείνης στην οποία η εξωτερική πολιτική αντιμετωπίζεται ως συνέχεια της επιχειρηματικής λογικής και όχι απόλυτα μιας ευρύτερης στρατηγικής. Quick wins και profit margin. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους υπόλοιπους: την Ευρώπη που δεν ρωτήθηκε, τη Ρωσία που παρακολουθεί, την Κίνα που σιωπά και σημειώνει.
Στη Μέση Ανατολή, το πρώτο αίμα χύθηκε ξημερώματα. Δίπλα στα Στενά του Ορμούζ, από όπου περνά το ένα πέμπτο του πετρελαίου που κρατά ζεστή την Ευρώπη. Στην Αθήνα, στο Παρίσι, στο Βερολίνο, ανακοινώσεις εκδόθηκαν. Αμήχανες και ανήσυχες αλλά τουλάχιστον κάτι ειπώθηκε.
Αν και αυτό που δεν ειπώθηκε, είναι ότι στην πραγματικότητα κανείς δεν ήταν έτοιμος κι ας ήξεραν ότι ο Τραμπ ήταν καιρό πάνω από το κουμπί, πριν το πατήσει.
