Τώρα που (όπως φαίνεται) μάλλον τελειώσαμε με τους αγρότες, τι μας έμεινε για καβγά; Ο Τραμπ στο Νταβός και οι Πασόκοι.
Εντάξει, δεν αμφιβάλλω ότι ο Τραμπ είναι πιο σημαντικός. Αλλά οι Πασόκοι είναι δικοί μας άνθρωποι, της γειτονιάς μας κι όσα ξέρει η γειτονιά δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος.
Δεν θέλω φυσικά να στενοχωρήσω τους γείτονες. Αν νομίζουν όμως πως η βελόνα δεν ξεκολλάει με τον Ανδρουλάκη αλλά θα ξεκολλήσει για τα καλά με τον Δούκα ή τον Γερουλάνο μάλλον καλύτερα να μιλήσουμε για τον Τραμπ στο Νταβός.
Διότι πριν πιάσουμε κουβέντα για τον αρχηγό του, το ΠαΣοΚ έχει πρόβλημα φυσιογνωμίας και δεν βλέπω να το λύνουν ο Δούκας ή ο Γερουλάνος που παραμονεύουν. Μάλλον το μπερδεύουν περισσότερο.
Το πρόβλημα όμως είναι βαθύ.
Διότι το ΠαΣοΚ έχει πειστεί πως όλα τα δεινά του δεν προκύπτουν από την αλλοπρόσαλλη και ατυχή διακυβέρνηση του ίδιου το διάστημα 2009-2011 αλλά από τη συγκυβέρνησή του με τη ΝΔ το διάστημα 2012-2014.
Προφανώς είναι λάθος. Αποκαλύπτει όμως δυο βασικές αδυναμίες.
Πρώτον, την αδυναμία του ΠαΣοΚ να σταθεί αυτοκριτικά απέναντι στη διακυβέρνηση Παπανδρέου για την οποία αισθάνεται ότι… αδικήθηκε!
Δεύτερον, την κουτοπονηριά να φορτώσει όσα του συνέβησαν όχι στα δικά του σφάλματα αλλά στον «αιώνιο αντίπαλο».
Θα πω όμως κάτι. Φοβάμαι πως δεν είναι θέμα Ανδρουλάκη, ούτε Δούκα, ούτε Γερουλάνου.
Κι ότι αν το ΠαΣοΚ δεν ξεκαθαρίσει τις σχέσεις του με το παρελθόν του θα παραμείνει να κλυδωνίζεται ανάμεσα σε ανούσιες προσωπικές αψιμαχίες και σε φιλοδοξίες ασήμαντων ανθρώπων.
Θα μπορέσει να το κάνει στο Συνέδριο; Θα έπρεπε αλλά δεν το πιστεύω.
Δεν βλέπω να υπάρχει διάθεση να κοιτάξουν τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση κι έτσι αναλώνονται σε επιθέσεις ο ένας εναντίον του άλλου. Ανευ σημασίας.
Ολα ξεκινούν από την αψυχολόγητη επανένταξη του Παπανδρέου στο ΠαΣοΚ μετά το 2015. Οχι φυσικά επειδή επέστρεψε ο άνθρωπος, υποθέτω ότι η Φώφη ήθελε να συμμαζέψει κάπως το μαγαζί.
Αλλά επειδή ουδέποτε ειπώθηκε ειλικρινά «τι συνέβη» κι ο πρωθυπουργός του 2009-2011 είχε καταντήσει πλανόδιος πολιτευτής της εξωκοινοβουλευτικής Κεντροαριστεράς.
Ακολούθησαν κι άλλα. Που τα έκρυψαν κάτω από το χαλί. Κι όταν έπρεπε να μιλήσουν ειλικρινά, δεν το έκαναν.
Τώρα είναι αργά; Δεν ξέρω. Υποθέτω όμως πως δεν θα έχαναν τίποτα αν άφηναν για λίγο στην άκρη τις μικρομέγαλες φανφάρες κι αποφάσιζαν να μιλήσουν ανοιχτά μεταξύ τους.
Αλλά ειλικρινά. Χωρίς υπεκφυγές και χωρίς συμψηφισμούς.
