Από την αρχή λέγαμε ότι τα φετινά, 97α βραβεία Όσκαρ είναι πολύ δύσκολα στις προβλέψεις και ότι όλα «έπαιζαν» στο τραπέζι. Το αποτέλεσμα απέδειξε ακριβώς αυτό.

Το ανεξάρτητο «αντι – ρομάντζο» «Anora», έκανε τελικά την έκπληξη και ντριπλάροντας τους πάντες έφυγε από την απονομή με πέντε βραβεία: καλύτερης ταινίας (μια έκπληξη), Α γυναικείου ρόλου – Μάικι Μάντισον και καλύτερης σκηνοθεσίας, πρωτότυπου σεναρίου και μοντάζ όλα για τον Σον Μπέικερ καθώς ήταν και ο μοντέρ της ταινίας! Και σαν να μην έφταναν τα τρία, ο Μπέικερ βραβεύτηκε και ως παραγωγός της ταινίας μαζί με τους Αλεξ Κόκο, Σαμάνθα Κουόν.

Άρα τέσσερα Όσκαρ για τον Σον Μπέικερ. Το νούμερο φαντάζει κάπως υπερβολικό.

Ενώ όλα έδειχναν ότι στα 62 της η Ντεμί Μουρ θα σήκωνε το βραβείο Α γυναικείου ρόλου για το οποίο προτάθηκε για πρώτη φορά, η ηθοποιός έμεινε τελικά εκτός, κάτι που (ευτυχώς) συνέβη γενικότερα με το «The substance – Το ελιξίριο της νιότης» που αρκέστηκε σε μόλις μία βράβευση στις πέντε υποψηφιότητες. Και που εδώ που τα λέμε ήταν αυτή που δικαιούνταν – του μακιγιάζ.

Ο Έντριαν Μπρόντι του «The brutalist» «νίκησε» τελικά τον Τιμοτέ Σαλαμέ του «The complete unknown» κερδίζοντας το δεύτερο Όσκαρ της καριέρας του μετά τον «Πιανίστα» 22 χρόνια στο παρελθόν. Το «The brutalist», γενικώς πήγε καλά αφού διακρίθηκε σε τρεις από τις δέκα κατηγορίες στις οποίες ήταν υποψήφιο.

Οι δύο άλλες που κέρδισε ήταν της μουσικής – Ντάνιελ Μπλάμπεργκ και της φωτογραφίας – Λολ Κρόουλι. Είναι ωστόσο πολύ δύσκολο να μην επισημάνουμε μια αδικία εδώ για τον σκηνοθέτη Μπρέιντι Κορμπέ γιατί ταινίες σαν το «The brutalist» που κρύβουν βαθύ σκηνοθετικό όραμα, στις μέρες μας απουσιάζουν.

Όπως είχε ήδη αναφερθεί, η φόρα που είχε η «Emilia Perez» με τις 13 υποψηφιότητες κόπασε δραματικά μετά την «αποκάλυψη» των ρατσιστικών tweets της Κάρλα Σοφία Γκασκόν, οπότε η ταινία του Ζακ Οντιάρ που ξεκίνησε την πορεία της από το φεστιβάλ των Καννών, αρκέστηκε σε μόλις δύο βραβεύσεις, Β γυναικείου ρόλου για την Ζόε Σαλντάνα (ήταν το φαβορί) και του τραγουδιού «El mal».

Και ενώ θα περίμενες ότι η «Emilia Perez» τουλάχιστον θα κέρδιζε στην κατηγορία της διεθνούς ταινίας (γιατί ήταν υποψήφια και ως καλύτερη ταινία και ως διεθνής), εκεί πέρασε τελικά το δυνατό οικογενειακό δράμα σε πολιτικό πλαίσιο «Είμαι ακόμα εδώ» του Βραζιλιάνου Βάλτερ Σάλες, ο οποίος έδωσε τον πιο συγκινητικό και πολιτικά ουσιώδη ευχαριστήριο ρόλο της απονομής.

Είναι πάντως κάπως ειρωνικό που το μόνο Όσκαρ που κέρδισε ο ίδιος ο Ζακ Οντιάρ ήταν του τραγουδιού καθότι είχε συνεργαστεί για την δημιουργία του με τους επίσης βραβευθέντες Κλεμάν Ντικόλ και Καμίλ. Ο Οντιάρ ήταν υποψήφιος σε τέσσερις κατηγορίες με τις υπόλοιπες ως συμπαραγωγός, σκηνοθέτης και συν σεναριογράφος.

Καμία έκπληξη με την βράβευση του Κίερον Κάλκιν στον Β ανδρικό ρόλο για τον «Αληθινό πόνο» και εκεί όλα φαίνονταν από την αρχή σίγουρα.

Όμως τελικά τα Όσκαρ 2025 ταυτίζονται με μια ταινία και αυτή, καλώς ή κακώς είναι η «Anora». Τεράστια επιτυχία για την μικρή ταινία με την μεγάλη καθώς φαίνεται ψυχή που ξεκίνησε την πορεία της από το περσινό φεστιβάλ των Καννών κερδίζοντας τον Χρυσό Φοίνικα και αργά αλλά σταθερά κέρδισε πολλούς ακολούθους.

Το αν όμως η «Anora» θα έχει διάρκεια στον χρόνο ή θα είναι μια ταινία που κάποια στιγμή θα φανεί ότι ενδεχομένως να υπερτιμήθηκε, μόνο το μέλλον θα το δείξει.