Η παγίδα

Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο

           «Γράφω για να αποφύγω
                            το έγκλημα.»                                  Αλμπέρ Καμύ
» Φτάνετε  στο σπίτι  μου, αλλά σε ένα από τα δυνατά  παρελθόντα είσαστε  εχθρός μου, σε ένα άλλο, φίλος μου… Ο χρόνος διακλαδίζεται διαρκώς προς αμέτρητα  μέλλοντα: μέσα σε ένα  από αυτά είμαι εχθρός  σας…Το μέλλον υφίσταται ήδη, αλλά  είμαι  φίλος  σας…»
Και τούτο  διότι  ο Μπόρχες υλοποίησε αντίστροφα κάθε συμβάν, με κυριότερο την ασθένεια.  Κατέστησε το παράδοξο μία  σύνθεση που καταφάσκει.
Σαν τον ηθοποιό, επανήλθε  στον εαυτό του μέσω ημών.
Ο λαβύρινθός του ήταν  μία  ευθεία  γραμμή*.
Ήταν τυφλός  σαν να μην ήθελε να δει αυτά τα γελοία που βλέπουμε – όχι γιατί μας τα δείχνουν τα
«συστημικά μέσα»,  αλλά  γιατί θέλουμε να τα δούμε στα  «α -συστημικά».
Και ό,τι του συνέβη στα μάτια  του, χρόνο με το χρόνο, κατέστησε τη λογοτεχνία του διορατική.
Η τυφλότητα ήταν το εκπεφρασμένο της γραφής  του. Όχι η φαυλότητα.
Αν είχε διαβάσει τον Καρούζο, θα αναγνώριζε τη δύναμη και το ρόλο της ομοιοκαταληξίας στο νόημα:
«η ελπίδα είναι η τάση  να ξεχάσουμε την παγίδα.»
Θέλω να πώ, αν ήξερε  Ελληνικά: «ελπίδα»-» παγίδα».
* «Την επόμενη  φορά που θα σας σκοτώσω, σας υπόσχομαι αυτόν τον λαβύρινθο, που αποτελείται από μία μόνη  ευθεία  γραμμή».
 (βλ. Χόρχε Λουίς Μπόρχες,  «Μυθοπλασίες», μτφρ.Αχιλλέας Κυριακίδης,  Ύψιλον, 1990.)
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
Σίβυλλα
Helios Kiosk