• Αναζήτηση
  • Νίκος Αλιβιζάτος: «Η αναγέννηση της παράταξης μετράει περισσότερο από τα πρόσωπα»

    «Η μεγάλη προσέλευση είναι το κλειδί της επιτυχίας».

    «Η μεγάλη προσέλευση είναι το κλειδί της επιτυχίας». Ο Νίκος Αλιβιζάτος στη συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής» εκτιμά ότι η προσπάθεια για την ανασυγκρότηση του χώρου της Κεντροαριστεράς μπορεί να επηρεάσει καταλυτικά τις πολιτικές εξελίξεις. Υπογραμμίζει ωστόσο ότι «αν ο νέος επικεφαλής και ο νέος φορέας δεν αρθρώσουν καινοτόμο πολιτικό λόγο, ικανό να συνεγείρει τον λαό μας, το εγχείρημα θα αποδειχθεί θνησιγενές» και τότε ο ΣΥΡΙΖΑ «θα καταφέρει να επιβληθεί ως η μόνη εναλλακτική λύση στη Δεξιά». «Η σημερινή κυβέρνηση δεν με έχει πείσει ότι εργάζεται για το καλό της χώρας και όχι για τη δική της μακροημέρευση» τονίζει ο κ. Αλιβιζάτος και υπογραμμίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να ανατραπεί το υπάρχον σύστημα για χάρη μιας ουτοπίας, «μπολιβαριανού» τύπου.
     Σήμερα διεξάγεται η ψηφοφορία για τον πρώτο γύρο της εκλογής αρχηγού του νέου φορέα. Ως εγγυητής του εγχειρήματος, τι μήνυμα στέλνετε στους ψηφοφόρους της παράταξης;
    «Πάνω απ’ όλα, θα τους διαβεβαίωνα ότι έχουν ληφθεί όλα τα μέτρα για να είναι η ψηφοφορία αδιάβλητη και για να μην μπορεί να αμφισβητηθεί το αποτέλεσμα από κανέναν. Από εκεί και πέρα, η μεγάλη προσέλευση είναι το κλειδί της επιτυχίας. Αν ο κόσμος ανταποκριθεί στο κάλεσμά μας, δεν θα νομιμοποιήσει μόνο τον νικητή, αλλά και την προσπάθεια που καταβάλλουμε για την αναγέννηση της προοδευτικής και δημοκρατικής παράταξης, με την ίδρυση ενός σύγχρονου πολιτικού φορέα. Αυτό το τελευταίο, κατά τη γνώμη μου, μετράει περισσότερο από τα πρόσωπα. Διότι αν οι κατακερματισμένες σήμερα δυνάμεις του φιλελεύθερου Κέντρου και της Κεντροαριστεράς πείσουν ότι η ενότητά τους είναι ειλικρινής, θα ξεπηδήσουν και νέοι άνθρωποι και νέες ιδέες. Ετσι, το εγχείρημα μπορεί να επηρεάσει καταλυτικά τις πολιτικές εξελίξεις. Και στις προσεχείς εκλογές, ο νέος φορέας να «χτυπήσει» ποσοστό που σήμερα κανένας δεν φαντάζεται».
    Εχοντας επίγνωση της δυσκολίας του εγχειρήματος, πιστεύετε ότι αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία για την επανένωση της προοδευτικής παράταξης;
    «Θα έλεγα ναι, τουλάχιστον για το ορατό μέλλον. Διότι διαφορετικά ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να επιβληθεί ως η μόνη εναλλακτική λύση στη Δεξιά. Κάτι που ο κ. Τσίπρας επιδιώκει διακαώς, αλλά που θα είναι ψευδεπίγραφο για έναν κυρίως λόγο: ο ΣΥΡΙΖΑ – ή, ακριβέστερα, η παιδεία των βασικών στελεχών του – απεχθάνεται τις μεταρρυθμίσεις. Θεωρεί ότι εκφράζουν «ρεφορμιστική» νοοτροπία και ότι «νομιμοποιούν» το ισχύον σύστημα, δηλαδή τον καπιταλισμό. Ενώ για αυτούς ζητούμενο είναι να ανατραπεί το σύστημα, στο όνομα μιας ουτοπίας, όχι βέβαια σταλινικού τύπου, όπως αυτή που επαγγέλλεται το ΚΚΕ, αλλά «μπολιβαριανού». Δεν σας κάνει εντύπωση ότι ο μόνος σταθερός υποστηρικτής τους στην Ευρώπη σήμερα είναι η αναδυόμενη Ακροδεξιά, από την κυρία Λεπέν έως τον Βίκτορ Ορμπαν; Λέτε να είναι τυχαίο;».
    Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο χώρος έχει καταληφθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ και ότι ματαιοπονείτε. Τι απαντάτε;
    «Επαναλαμβάνω: πολλοί θα ήθελαν ο ΣΥΡΙΖΑ να παίξει αυτόν τον ρόλο -και μάλιστα όχι μόνο στο κυβερνητικό στρατόπεδο -, αλλά αυτό δεν έχει συμβεί, ούτε μπορεί να συμβεί. Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ όχι απλώς απορρίπτει τις μεταρρυθμίσεις, αλλά τις απεχθάνεται. Αρκεί να διαβάσετε προσεκτικά τις δηλώσεις, όχι αναγκαστικά του κ. Τσίπρα, αλλά ορισμένων βασικών στελεχών του. Οπως ισχυρίζονται, μπορεί μεν ο ΣΥΡΙΖΑ να βρίσκεται σήμερα στην κυβέρνηση, πλην όμως δεν κυβερνά γιατί, στην εποχή των μνημονίων, οι δανειστές μας είναι εκείνοι που επιβάλλουν το πρακτέο. Οταν όμως θα έρθει η ώρα, συνεχίζουν, θα δείτε ποιοι είμαστε πραγματικά. Θα είναι, θα έλεγα, ο ΣΥΡΙΖΑ των δημοψηφισμάτων και των λαϊκών συνελεύσεων και όχι του «υποκριτικού κοινοβουλευτισμού». Ξεχνούν, εν τούτοις – και αυτό είναι που προπάντων τους καταλογίζω – ότι όπου εγκαταλείφθηκαν ο κοινοβουλευτισμός και η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, όπου η ιδιοκτησία καταργήθηκε και όπου η αγορά ρυθμίστηκε αποκλειστικά από το κράτος, επικράτησαν ο ζόφος, η αυθαιρεσία και ο οικονομικός μαρασμός».
    Εχει η Σοσιαλδημοκρατία να πει σήμερα κάτι διαφορετικό; Γιατί βρίσκεται σε κρίση σε ολόκληρη την Ευρώπη.
    «Αν κρίνει κανείς από τις τελευταίες εκλογές στη Γαλλία και στη Γερμανία, έχετε δίκιο. Τα δύο μεγαλύτερα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της ηπειρωτικής Ευρώπης είτε κατέρρευσαν, όπως το γαλλικό, είτε συρρικνώθηκαν, όπως το γερμανικό. Οσο για το βρετανικό, επιβιώνει χάρη στις ερωτοτροπίες του κ. Κόρμπιν με τον λαϊκισμό. Θα ήταν βέβαια βολικό να πει κανείς ότι η πτώση των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων είναι συγκυριακή και ότι τάχα οφείλεται στην άνοδο της εθνολαϊκιστικής Ακροδεξιάς. Δεν συμμερίζομαι αυτή την άποψη. Πιστεύω ότι τα αίτια της κρίσης πάνε πιο βαθιά. Εχοντας στο ενεργητικό τους το μεγαλύτερο επίτευγμα στην ιστορία της νεωτερικότητας, που δεν είναι άλλο από το ευρωπαϊκό κράτος πρόνοιας, τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα σαν να ντρέπονται για το παρελθόν τους. Και, το κυριότερο, αφότου ξέσπασε η κρίση, δεν έχουν κατορθώσει να εκφέρουν έναν εξίσου φιλόδοξο αλλά και πειστικό πολιτικό λόγο. Πολιτεύονται ως συμπλήρωμα της Δεξιάς και όχι ως αντίπαλος πόλος. Ενώ η παρακαταθήκη των ιδεών της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας τούς δίνει – όπως πιστεύω – τα όπλα για να προβάλουν ένα εναλλακτικό πρότυπο, όχι μόνο για την οικονομία, αλλά και για τον πολιτισμό».
    Το ζητούμενο της επόμενης μέρας είναι η ενότητα. Είναι οι υποψήφιοι αποφασισμένοι να προχωρήσουν μαζί;
    «Η ενότητα είναι ασφαλώς η αναγκαία προϋπόθεση για να προχωρήσει η υπόθεση του νέου πολιτικού φορέα. Χωρίς αυτήν θα γυρίσουμε πολύ γρήγορα στη μιζέρια και στην κακομοιριά. Να ο λόγος για τον οποίο δεν κατάλαβα γιατί ορισμένα – πολύ λίγα, ευτυχώς – στελέχη του ευρύτερου χώρου αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στην προσπάθειά μας. Η ενότητα, κοντολογίς, δημιουργεί τις προϋποθέσεις να ξεπεταχτούν νέα πρόσωπα και να ανθήσουν νέες ιδέες. Ομως, από εκεί και πέρα, η ενότητα από μόνη της δεν αρκεί. Αν ο νέος επικεφαλής και ο νέος φορέας δεν αρθρώσουν καινοτόμο πολιτικό λόγο, ικανό να συνεγείρει τον λαό μας στις δύσκολες ώρες που περνάει, το εγχείρημα θα αποδειχθεί θνησιγενές».
     Εσείς, αλήθεια, θα έχετε ρόλο μετά την εκλογική αναμέτρηση;
    «Υστερα από τέσσερις μήνες συναρπαστικούς μεν, αλλά απίστευτης πίεσης και αγωνίας, αναζητώ λίγη ηρεμία για γράψιμο, αναστοχασμό, συζήτηση με φίλους και, προπάντων, παιχνίδι με τους δυο εγγονούς μου».

    «Επικίνδυνοι πειραματισμοί με τον εκλογικό νόμο»

    Το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση έθεσε στα κόμματα μια σειρά θεσμικών προκλήσεων με κορυφαία την αναθεώρηση του Συντάγματος και την αλλαγή του εκλογικού νόμου. Θεωρείτε ότι πρέπει να γίνει διάλογος με τον ΣΥΡΙΖΑ;
    «Η σημερινή κυβέρνηση δεν με έχει πείσει ότι εργάζεται για το καλό της χώρας και όχι για τη δική της μακροημέρευση. Αλλωστε, όπως προανέφερα, στερείται παντελώς μεταρρυθμιστικής λογικής. Εξ ου και η κραυγαλέα έλλειψη ιδεών εκ μέρους της όταν εγκαταλείπουμε τις γενικότητες και μιλούμε για τα συγκεκριμένα. Σε ό,τι αφορά πάντως τον εκλογικό νόμο, οι πειραματισμοί της σημερινής πλειοψηφίας δεν είναι μόνο επιπόλαιοι. Είναι και επικίνδυνοι, αφού, κατά τη γνώμη μου, οδηγούν με βεβαιότητα σε πλήρη παραλυσία».

    Με τις αποκαλύψεις για τους φορολογικούς παραδείσους η πολιτική ζωή βυθίζεται ξανά στον βούρκο. Η πόλωση θεωρείτε ότι μπορεί να απειλήσει την ύπαρξη του χώρου αλλά και την ομαλότητα στη χώρα;
    «Δεν θα συμφωνήσω μαζί σας. Για μένα, η αποκάλυψη των φορολογικών παραδείσων είναι ένα θετικό βήμα προς τη διαφάνεια και τον καθαρό αέρα, που τόσο ανάγκη έχει η σύγχρονη κοινοβουλευτική δημοκρατία για να ανανεωθεί και για να προχωρήσει. Θέλω να πιστεύω ότι ένα σύγχρονο κεντρώο-κεντροαριστερό κόμμα θα πρωτοστατούσε σε μια τέτοια προσπάθεια και ότι ούτε η Δεξιά θα εναντιωνόταν σε μια σοβαρή προσπάθεια για να εκλείψουν οι αδικίες και τα αθέμιτα προνόμια».

    ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

    Πολιτική
    Σίβυλλα
    Helios Kiosk